ออกตัวเลยครับว่าผมเป็นแฟนหนังชุด Hellraiser และบอกเลยว่าในบรรดาหนังสยองบนโลกภาพยนตร์ เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกสยองสุดนี่ต้องยกให้ Hellraiser ภาคแรก เอาจริงๆ คือชอบมาก แต่ก็รู้สึกสยองมากถึงขั้นไม่ค่อยกล้าหยิบมาดู เวลาจะดูทีไรต้องทำใจทุกรอบเพราะมันสยองโดนเส้นความกลัวของผมจริงๆ
สำหรับภาคนี้ เอาจริงๆ คือผมเคยดูมาแล้วรอบหนึ่งใน Monomax แล้วก็มาซ้ำอีกหนใน HBO Max ในแง่ความชอบนั้นหากเรียงตามลำดับ ภาคที่ผมชอบสุดต้องยกให้ภาคแรก ต่อด้วยภาค 2 ที่ผมว่ามันทั้งสนุกและสยองผสมกลมกล่อมไปพร้อมๆ กัน และฉบับปี 2022 นี่ผมยกให้อยู่ในอันดับ 3 ครับ กล่าวคืออยู่ในข่ายชอบนั่นแหละ เพียงแต่ความชอบมันยังมีอะไรมายั้งๆ อยู่นิดหน่อย
ภาคนี้เป็นการรีบูตใหม่เลยครับ รีสตาร์ตเรื่องใหม่รวมถึงกฎ กติกา มารยาทเกี่ยวกับการเปิดกล่องปริศนาก็มีการเซ็ตใหม่หมด แต่เนื้อหาหลักๆ ก็เหมือนเดิม คือตัวเอกอย่างไรลี่ย์ (Odessa A’zion) ดันมาข้องแวะกับกล่องปริศนาจนทำให้คนใกล้ตัวเธอต้องหายตัวไป เธอเลยพยายามหาคำตอบว่าเจ้ากล่องนี้มันคืออะไร และเธอจะหยุดยั้งเรื่องสยองนรกแตกที่เผชิญอยู่ได้ยังไง
ถ้าถามว่าทำไมผมถึงรู้สึกว่าหนังภาคแรกมันน่ากลัว อย่างแรกเลยก็คงเพราะความทรงจำสมัยเด็กครับ มีอยู่ครั้งหนึ่งผมเคยนั่งรอแม่อยู่ในรถครับ รู้สึกว่าแม่จะแวะหาใครสักคนนี่แหละ เราก็เลยนั่งอยู่ในรถ แล้วก็พอดีที่รถจอดอยู่หน้าร้านวีดีโอแห่งหนึ่ง แล้วร้านนั้นดันแปะโปสเตอร์ Hellraiser ที่มีภาพพี่พินเฮดที่ตัวเต็มไปด้วยตะปูยืนทำหน้าโหดอยู่ตรงนั้น คิดดูครับเด็กอายุไมาถึง 10 ขวบนั่งในรถคนเดียว แล้วหันไปทีไรก็เจอแต่ภาพพี่พินเฮดอยู่ตรงนั้นอ้ะ แล้วไม่ใช่แค่แป๊บเดียวนะครับ หลายนาทีอยู่นะ เออ ผมว่าที่ผมหลอนก็น่าจะเพราะเหตุการณ์วันนั้นน่ะแหละ
ครั้นพอโตขึ้นแล้วกลายเป็นคนชอบดูหนัง ผมก็เลยดูหนังหลากหลายเลยไปจนถึงหนังสยอง ซึ่งเรื่องอื่นๆ ผมกล้าดูนะ จะมีก็เรื่องนี้แหละที่ผมไม่กล้า ต้องรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะกล้าเอามาดู ครั้นพอได้ดูมันก็สยองจริงๆ น่ะครับ อันนี้ต้องยอมรับจินตนาการของพี่ Clive Barker เจ้าของเรื่องเลย พี่ออกแบบเหล่าซีโนไบต์ (ปีศาจในเรื่อง) ได้น่ากลัวโคตร แล้วที่มันหลอนผมก็น่าจะเพราะเหตุมันเกิดในบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งน่ะครับ มันคือตึกคือบ้านแบบที่เราอยู่ธรรมดานี่แหละ เลยทำให้ระหว่างดูนี่มันแอบหลอนนะ เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าตึกที่ติดๆ กันกับเราหรือบ้านใกล้ๆ แถวนี้มันกำลังมีเหตุการณ์นรกแตกแบบในหนังเกิดขึ้นอยู่ไหม

เลยทำให้เวลาจะเอา 2 ภาคแรกมาดูนี่ผมต้องทำใจก่อนเสมอครับ มันคงเป็นความหลอนฝังใจในวัยเด็กนั่นแหละ แต่ตั้งแต่ภาค 3 ลงมานี่ผมไม่กลัวนะ คือมองมันเป็นหนังสยองแฟนตาซีไปแล้ว ยิ่งภาคหลังๆ นี่แม้โทนมันจะพยายามให้สยองแค่ไหนก็เถอะ แต่อารมณ์กับความขลังมันไม่ได้แล้ว สู้ 2 ภาคแรกไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง
ส่วนภาคนี้ ผมว่าใช้ได้นะครับ แม้ดีกรีความดิบมันจะไม่มากเท่าภาคแรก แต่โทนหนังมันมาพร้อมความลึกลับ ได้บรรยากาศสยอง เพียงแต่เนื้อเรื่องมันออกแนวตามล่าหาความจริงแบบสืบไปเรื่อยๆ และโลเคชั่นแต่ละที่มันดูไกลตัว ผมเลยไม่รู้สึกหลอนแบบภาคแรกที่เหตุมันเกิดใกล้ตัวกว่าเยอะ
มี 2 อย่างที่ผมชอบในหนังฉบับนี้ครับ อย่างแรกคือ มิติงอก ฉากที่มิตินรกมันค่อยๆ แผ่ซ่านครอบคลุมพื้นที่ล้อมกรอบเหยื่อน่ะครับ ผมว่าไอเดียดีนะ และมันให้ความรู้สึกสิ้นหวัง ประมาณว่าใครโดนแบบนั้นก็ไม่รอดแน่ เล่นงอกล้อมขนาดนั้น และในฐานะแฟนหนังชุดนี้ผมชอบรายละเอียดที่อยู่ในมิติงอกที่ว่า ในแต่ละครั้งที่หนังฉายให้เห็นมิตินี้ ถ้าสังเกตดีๆ เราจะเห็นหลายสิ่งที่ทำให้นึกถึงภาคก่อนๆ ไม่ว่าจะเสาสยองที่หมุนได้รอบที่โผล่มาตอนเซเรน่า (คนที่อยู่ในโรงพยาบาล) โดนล้อมกรอบ หรือภาพแว๊บๆ ของวงกตแห่งเลไวอาธัน อะไรเหล่านี้ถือเป็นกิมมิคเล็กๆ ที่ทำให้คนชอบหนังชุดนี้อย่างผมสนุกไปกับการสังเกต
เอาล่ะครับ ผมว่าผมกำลังจะสปอยล์แล้ว เอาเป็นว่าใครไม่อยากทราบก็ข้ามไปได้เลยครับ
===== สปอยล์ครับ =====
อย่างต่อมาที่ชอบคือการตีความเรื่องความสุขความทุกข์ นรกสวรรค์ ที่ธีมดั้งเดิมของหนังชุดนี้จะว่าด้วย Pleasure of Pain อันหมายถึงประสบการณ์ความเจ็บปวดที่สำหรับบางคนแล้วมันกลับกลายเป็นความสุข ความพอใจ ซึ่งพวกซีโนไบต์ก็มี Mindset แบบนั้น เลยทำให้การเอาโซ่มาเกี่ยวเนื้อหรือฉีกร่างนั่น สำหรับซีโนไบต์มันคือการให้รางวัล อันนี้หนังชุดเก่าจะพูดแบบไม่ลงลึก แค่เกริ่นๆ พอให้เห็นภาพ
ครั้นพอมาฉบับนี้หนังมีการขยายความไปในเชิงที่ว่า ตามมุมมองของมิติซีโนไบต์นั้น โลกที่เราอยู่นี้จริงๆ แล้วมันมีแต่ความทุกข์ทรมาน ดังนั้นหากอยากมีความสุข ก็สามารถเลือกได้ เช่นการตายไปจากโลกนี้ (ถือเป็นการปลดปล่อยชีวิตให้พ้นจากโลกที่แสนทุกข์ทน) หรือการเป็นมนุษย์นั้น ชีวิตมันสั้น ดังนั้นหากมนุษย์ไปเกิดใหม่เป็นซีโนไบต์ซะ ก็จะสามารถอยู่ได้นานกว่า ทำอะไรได้มากกว่า มีอำนาจมากกว่า ฯลฯ ซึ่งเหล่าซีโนไบต์ถือว่าสิ่งเหล่านี้คือของขวัญ คือรางวัล คือสวรรค์ ซึ่งจะเป็นคนละนิยามกับมนุษย์อย่างเราๆ โดยสิ้นเชิง

อย่างตัวละครโรแลนด์ วอยต์ (Goran Visnjic) ตัวต้นเรื่องที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นรกในหนนี้ ตอนแรกเขาก็ตีความรางวัลหรือความสุขที่เขาจะได้จากการเปิดกล่องว่ามันจะต้องเป็นความสุขแบบสุขสบาย แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาได้รับคือความเจ็บปวดวันละหลายๆ หน ซึ่งเขาก็มองว่าพวกซีโนไบต์โกหก แต่หากมองในเชิงมุมคิดที่แตกต่างแล้ว ซีโนไบต์ไม่ได้โกหกครับ พวกนั้นคิดว่านี่คือความสุขจริงๆ แล้วมันก็ให้มาจริงๆ เพียงแต่มันคนละความสุขกับนิยามของมนุษย์เท่านั้นแหละ
สาระอย่างหนึ่งจากหนังก็คงเป็นประเด็นนี้แหละครับ เรื่องการตีความเนี่ย ควรพึงระลึกไว้เลยว่าคนเราบนโลกเวลาจะตีความอะไรสักอย่าง บางทียังตีความไปคนละทาง แล้วจะสาอะไรกับเหล่าซีโนไบต์ที่เป็นสิ่งมีชีวิตคนละมิติ จุดนี้โรแลนด์พลาดเองครับ แล้วยังอุตส่าห์พลาดซ้ำอีกนะ ตอนท้ายเลยสงสารพี่แกไม่ลงเลยจริงๆ ประมาณว่าความเจ็บปวดที่ได้รับมาตลอด 6 ปีนี่ไม่ได้สอนอะไรเขาเลย
ในขณะที่ไรลี่ย์ หลังผ่านเรื่องราวมาทั้งหมด สุดท้ายเธอก็เข้าใจว่ามุมมองระหว่างซีโนไบต์กับมนุษย์มันต่างกัน ดังนั้นเธอเลยไม่เอาอะไรจากพวกนั้นเลยดีกว่า เพราะมีแววว่าถ้าขอไปก็คงจะได้อะไรที่มันนรกแตกมากกว่าจะเป็นเรื่องดี – และสิ่งที่เธอเลือกนั้น ซีโนไบต์ก็ถือว่า “มันไม่ใช่ของดี ไม่ใช่รางวัล” และยังดูน่าสมเพชด้วยซ้ำ เพราะเธอเลือกที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไป มีโอกาสต้องเจอความทุกข์ ต้องจมอยู่กับความเจ็บปวด แลยังต้องอยู่แบบหาความแน่นอนไม่ได้
ในมุมมองของเหล่าซีโนไบต์ โลกนี้คงเป็นยิ่งกว่านรกสำหรับพวกเขาน่ะครับ – จุดนี้ยอมรับว่าหนังตีความได้เห็นภาพขึ้น มีความเป็นปรัชญามากขึ้น นี่จึงเป็นอีกจุดที่ผมชอบ
ในแง่ความสยองก็ถือว่าหนังทำถึงครับ มีความน่ากลัว มีความโหด มีบรรยากาศชวนขวัญผวาใช้ได้ เพียงแต่ผมรู้สึกว่า ตัวละครในเรื่องบางทีก็ดูไม่น่าเอาใจช่วยเท่าไหร่ และการเล่าเรื่องก็ออกจะยืดไปนิด จนผมคิดว่าถ้าหนังซอยออกสัก 10 นาที แล้วกระชับเรื่องเข้าอีกหน่อยก็น่าจะดี
อีกอย่างที่เทียบ 2 ภาคแรกไม่ได้เลยคือตอนไคลแม็กซ์ครับ เพราะ 2 ภาคแรกตอนท้ายนี่คือลุ้นแบบนรกแตกมากๆ ความตื่นเตื่นก็กระหน่ำโคตรๆ จนถ้าเป็นผมเองไปอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นเท้าผมจะวิ่งออกไหมยังไม่รู้เลย มันเร้าและลุ้นแบบถึงใจจริงๆ
===== หมดสปอยล์ครับ =====

โดยรวมแล้ว งานสร้างผมถือว่าดีครับ งานเมคอัพ งานเอฟเฟ็กต์ทำมือ หรือ CGI ผมว่าทำได้เนี๊ยบ เพียงแต่การเล่าเรื่องมันยังกระชับได้อีก และบทสรุปก็ยังลุ้นได้อีก แต่เท่าที่เป็นนี่ก็ถือว่าใช้ได้ครับ ถือเป็นหนัง Hellraiser ที่ไม่ทำให้ผมผิดหวัง แม้จะยังไม่สมหวังไปซะทั้งหมดก็ตาม
และอีกอย่างนะครับ บอกได้เลยว่า ไม่ว่าธีมใดๆ ก็ตาม ก็จะไม่ขลังเท่าที่ Christopher Young เคยทำไว้ เขาสามารถเนรมิตตัวโน้ตออกมาได้ชวนหลอนแบบอลังการโดยแท้ – จนฉบับไหมนี่ยังต้องเอาธีมเดิมมาใช้ต่อ เพราะมันเป็นอะไรที่หามาแทนกันไม่ได้จริงๆ
ไหนๆ มาถึงจุดนี้แล้วก็ขอพูดถึงตำนานการสร้างฉบับนี้กันดีกว่าครับ ที่ต้องใช้คำว่าตำนานก็เพราะกว่าจะสร้างได้นี่ลากยาวเป็นสิบปี และที่อาจจะน่าขำอย่างหนึ่งก็คือ หนังชุด Hellraiser เรื่องนี้ เจ้าของเรื่องราวอย่าง Clive Barker ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย กว่าที่จะลากเอาหนังชุดนี้ออกมาจาก “นรก” ได้
สิ่งแรกที่ทุกท่านต้องทราบคือหนัง Hellraiser ภาคแรกนั้นออกฉายในปี 1987 โดยสร้างจากนิยาย The Hellbound Heart ของ Barker เองซึ่งก่อนการมาของหนังเรื่องนี้ Barker เคยขายลิขสิทธิ์ผลงานของเขาอย่าง Rawhead Rex ให้คนอื่นเอาไปทำ แต่กลายเป็นว่าผลลัพธ์ที่ออกมามันไม่น่าพอใจอย่างแรง เลยทำให้ Barker ตั้งใจว่าหนังที่จะสร้างจาก The Hellbound Heart เขาจะต้องกำกับมันด้วยตัวเองให้ได้
และเพื่อแลกกับเก้าอี้กำกับเขาเลยจำใจต้องขายลิขสิทธิ์ของ The Hellbound Heart ทั้งเรื่องราว ตัวละคร รวมถึงภาคต่อในอนาคตให้กับสตูดิโอ New World Pictures
แล้วหนังภาคแรกก็ดังสนั่นครับ ส่งผลให้มีภาคต่อตามออกมาอีกมากมาย และลิขสิทธิ์ที่ว่าก็ถูกส่งต่อให้สตูดิโอต่างๆ ซึ่งกลายเป็นว่าภาคต่อหลังจากนั้นก็เริ่มคุณภาพแย่ลง โดยเฉพาะตั้งแต่ภาค 6 ลงมาที่ทางสตูดิโอ Dimension สร้างแบบ “สร้างไปอย่างนั้น เพื่อคงสิทธิ์ไว้กับบริษัท” ประมาณว่ามีระบุไว้ในสัญญาน่ะครับ ว่าถ้าผู้ถือสิทธิ์ไม่สร้างหนังจากงานชุดนี้เป็นเวลากี่ปีขึ้นไป สิทธิ์ก็จะตกไปสู่คนอื่น เลยทำให้ภาค 6 ยันภาค 10 เป็นการสร้างเพื่อรักษาสิทธิ์ไว้ โดยไม่สนใจว่าคุณภาพจะดีแย่แค่ไหน
จำได้ว่าตอน Hellraiser: Revelations (ภาคที่ 9 ของชุด) จะออกฉาย Barker ถึงขั้นด่าออกสื่อครับ เพราะทางค่าย Dimension ดันเอาชื่อของ Barker ไปโฆษณาประมาณว่าภาคนี้สร้างโดย Barker ทั้งที่ความจริงแล้ว Barker น่ะไม่มีส่วนอะไรกับหนังเรื่องนี้เลย และบทภาคนี้ยังเลวร้ายจนถึงขั้นว่า Doug Bradley ที่ผูกขาดแสดงบทพินเฮดมา 8 ภาค ยังขอไม่กลับมาแสดง เพราะบทมันแย่เหลือรับ – แล้วมันก็ออกมาแย่จริงๆ นั่นแหละ
Hellraiser: Revelations นั้นออกฉายในปี 2011 ครับ แล้วจากนั้นในปี 2012 Barker ก็ป่วยถึงขั้นวิกฤติจนเกือบเฉียดตาย หลังจากเขารอดมาได้เขาก็ตระหนักว่าเวลาของตัวเองเหลือน้อยลงเรื่อยๆ เขาจึงตัดสินใจที่จัดการกับทรัพย์สินทางปัญญาที่เขาสร้างสรรค์มาให้มันถูกต้องเหมาะสม ว่าง่ายๆ คือเขาจะไม่ปล่อยให้มันถูกเอาไปปู้ยี้ปู้ยำอีกต่อไป เขาเลยหาทางที่จะทวงสิทธิ์ของ The Hellbound Heart กลับมา
แต่แล้วในปี 2013 Bob Weinstein ผู้บริหารค่าย Dimension ก็ได้ติดต่อไปที่ Barker เพื่อเจรจาขอคืนดี ซึ่งตอนแรก Barker ก็ยังโกรธครับ แต่เมื่อเขามองว่านี่คือโอกาสที่เขาจะได้กลับมาดูแลผลงานสร้างสรรค์ของเขาอีกครั้งเขาเลยบอกกับ Weinstein ว่าเขาจะยอมร่วมงานด้วยหากทางค่ายยอมให้เขารีเมคหนังชุดนี้ใหม่ บวกกับอีก 2 ข้อเสนอคือ หนังต้องเน้นการใช้เอฟเฟ็กต์แบบทำมือ (ไม่เน้น CGI) และต้องให้ Doug Bradley กลับมาเป็นพินเฮดเท่านั้น ซึ่ง Weinstein ก็รับปาก
ช่วงนั้นก็มีคนถาม Barker ว่าเพราะอะไรเขาถึงยอมร่วมงานกับบริษัทที่เขาเคยด่าออกสื่อ เขาก็บอกว่าตอนนี้เขากำลังทำหน้าที่พ่อที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูก (ผลงาน) และเขากลัวว่าถ้าเขาไม่กลับมาทำ หนังก็จะเละเทะอีก
ในปี 2014 Barker ก็เขียนบทเสร็จ โดยในบทมีการเล่าย้อนไปถึงเรื่องของฟิลลิป เลอมาร์แชนด์ ผู้เริ่มสร้างกล่องปริศนานี้ ก่อนจะมาเล่าเรื่องยุคปัจจุบันที่คริสตี้ ค็อตตอนต้องเจอกับเรื่องนรก ว่าง่ายๆ คือการรีเมคและว่ากันว่าบทมันดาร์คกว่าของเดิมมาก จากนั้น Barker ก็ส่งบทไปที่ Dimension แต่กลายเป็นว่า Weinstein ไม่ติดต่อกลับมา มิหนำซ้ำยังแอบอนุมัติให้มีการสร้าง Hellraiser: Judgment (ภาค 10) โดยใช้ทีมงานจากภาค 9 นั่นแหละ

พอ Barker ทราบความจริง เขาก็ตระหนักว่าเขาโดนหลอกแล้ว และเขาจะไม่มีวันได้กลับมาดูแลหนังชุดนี้ นอกจากเขาต้องทวงสิทธิ์คืนกลับมา ซึ่งก็พอดีที่ปี 2018 The Weinstein Company ล้มละลาย Barker เลยนำเรื่องขึ้นศาลเพื่อทวงสิทธิ์คืน แล้วในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จครับ เขาสามารถทวงสิทธิ์กลับคืนมาได้ และมีผลตามกฎหมายตั้งแต่วันที่ 19 ธันวาคม 2021
ทีนี้เราก็ต้องแยกเส้นเวลากันนิดหน่อยนะครับ ที่ผมเล่าไปนั้นคือเส้นเวลาที่ Barker ทวงคืนสิทธิ์จนได้ Hellraiser กลับมาในมือ แต่ทีนี้มันจะมีอีกเส้นเวลาหนึ่งที่ดำเนินไปพร้อมกัน นั่นคือสิทธิ์ที่ถูกขายต่อๆ กันไป (หลังจากการขายสิทธิ์ตอนทำภาคแรก) ซึ่งสิทธิ์นั้นก็ถูกเปลี่ยนมือ จนมาสุดที่ค่าย Spyglass ซึ่งตอนนั้นมีการวางตัวให้ David Bruckner (The Night House) มากำกับแล้ว ทีนี้พอ Barker ได้สิทธิ์คืนมา ทาง Bruckner เลยที่จะเข้าไปคุยกับ Barker เพื่อแสดงความจริงใจ รวมถึงนำเสนอว่าเขาจะสร้าง Hellraiser ฉบับใหม่ด้วยความเคารพ และพร้อมจะให้ Barker มามีส่วนร่วมในการสร้างครั้งนี้อย่างเต็มที่ จนในที่สุด Barker ก็ได้ตำแหน่งอำนวยการสร้างแบบเต็มตัว และยอมให้ Bruckner เดินหน้ากำกับต่อไป
และว่ากันว่าตอนแรกทีมงานได้มีการทาบทามให้ Doug Bradley เจ้าของบทพินเฮดต้นฉบับมารับบทเดิม แต่ Bradley ก็บอกปัดครับ กระนั้นทางทีมงานก็ไม่ยอมแพ้ ยังขอให้เขามาแสดงรับเชิญสักบทหนึ่ง แต่ Bradley ก็ยังปฏฺิเสธโดยมีเหตุผลหลัก 2 ข้อ ข้อแรกคือช่วงนั้นโควิดระบาด เขาเลยไม่อยากออกไปไหน และข้อ 2 คือ เขาอยากปิดตำนานบทพินเฮดลง แล้วให้คนอื่นรับช่วงต่อ ซึ่งตอนที่มีการประกาศว่าจะให้ Jamie Clayton มารับบทพินเฮดคนใหม่ Bradley ก็ยังส่งความปรารถนาดีพร้อมคำอวยพรไปให้กับ Clayton ด้วย
ทราบมารว่าภาคนี้ใช้งบสร้างไป $14 ล้าน แม้เราจะไม่รู้ว่าหนังทำรายได้เท่าไหร่ (เพราะหนังไม่ได้ฉายโรง แต่ลงสตรีมมิ่ง) แต่จากการประมาณแล้วหนังน่าจะกำไรแล้วครับ คือโดยหลักการนี่หนังน่าจะคืนทุนตั้งแต่ตอนขายลิขสิทธิ์ลงสตรีมมิ่งต่างๆ ตั้งแต่ก่อนออกฉาย และข้อมูลจาก Justwatch ก็บันทึกไว้ว่าตอนลงสตรีมรอบแรกในอเมริกา หนังติดชาร์ตขึ้นอันดับ 1 ถึงสองสัปดาห์ซ้อน แล้วก็ติด Top 10 ในหลายประเทศที่ Paramount+ เอาไปลงฉายด้วย ดังนั้นหนังก็น่าจะประสบความสำเร็จอยู่
สรุปได้ว่า ผมโอเคกับภาคนี้ครับ แต่แน่นอนว่าภาคโปรดในดวงใจต้องยกให้ 2 ภาคแรกเท่านั้น
สองดาวกว่าๆ ครับ
(6.5/10)
Categories: Movie Reviews, Horror, Mystery, Supernatural Horror













