อีกหนึ่งซีรี่ส์ที่ผมดูจบมาเป็นปีแล้ว แต่ที่ไม่ได้เขียนก็เพราะอยากให้สมองเรียบเรียงอะไรต่อมิอะไรให้เรียบร้อย เพราะซีรี่ส์นี้ทำให้ผมเกิดหลากความรู้สึกและหลายอารมณ์มีทั้งสิ่งที่ดีและสิ่งที่ยังไม่ได้อย่างใจ จนมาตอนนี้นี่แหละครับถึงจะพร้อมเขียนออกมา
ซีรี่ส์แนวสืบสวนผสมเบาสมองที่หลายคนพูดถึง ส่วนผมนั้นบอกตรงๆ เลยคือรอครับ เพราะตอนแรกมันไม่ได้พากย์ไทยก็เลยขอไปดูเรื่องอื่นๆ ที่พากย์ไทยก่อน (เพราะจะดูไปด้วยทำงานไปด้วยได้) แล้วก็พอผ่านไปสักพักเขาก็ทำพากย์ไทยออกมา – เพิ่งจะพากย์ครบทุกตอนได้ไม่นานนี้เอง – เลยได้จัดจนครบจบปี 2
นี่ถือเป็นรายการที่ผมคุ้นคยมากที่สุดรายการหนึ่ง เพราะดูมาเป็นพักๆ ตลอดช่วงเวลา 10 กว่าปีที่ผ่านมา แล้วก็ดูมันด้วยความสนุกสนานอีกด้วย
ตอนรู้ว่า Guy Ritchie มาอำนวยการสร้างก็แอบคาดหวังครับ ครั้นพอดูตัวอยู่ก็ปรับความคาดหวังลดระดับลงมาหน่อย และพอดูจบก็พบว่าซีรี่ส์สนุกพอเพลิน ดูเอามันส์ใช้ได้อยู่
ดูจบไปอีก 1 ปีครับสำหรับสารคดีรวมเรื่องแปลกแสนสนุกชุดนี้
เอาจริงๆ ผมอาจไม่ถึงขั้นเป็นแฟนพันธุ์แท้ของ Frasier นะครับ คือดูครบหมดทั้ง 11 ปีนั่นแหละ เพียงแต่ระดับความชอบความปลื่มอาจไม่มาก คือดูได้ เพลินๆ สนุกดี แต่ไม่ถึงขั้นประทับใจ
นี่อาจไม่เชิงเป็นรีวิวนะครับ แต่ออกแนวรำลึกความหลังมากกว่า 5555
และนี่คือฉบับซีรี่ส์ครับ เป็นรายการที่ฉายตอนเช้าวันเสาร์โดยมีเออร์เนสต์ พี วอร์เรลล์ (Jim Varney) เป็นตัวนำ ส่วนรูปแบบรายการก็จะคล้ายๆ Monty Python น่ะครับ เป็นตลกตอนสั้นๆ ที่เอามาร้อยเรียงต่อกัน แต่ระดับความห่ามฮาจะน้อยกว่าเพราะเป็นรายการที่ทำให้เด็กดูน่ะครับ
ซีรี่ส์ญี่ปุ่นที่จับเอาเรื่องราวของ คณะกรรมการการค้ายุติธรรม หรือ The Japan Fair Trade Commission (JFTC) มาทำครับ โดยเหล่าตัวเอกก็มีหน้าที่ในการเข้าตรวจสอบการค้าต่างๆ ที่อาจเกิดความไม่เป็นธรรมขึ้น เช่นการฮั้วประมูล, การผูกขาด หรือ การฉวยโอกาสในรูปแบบต่างๆ แล้วเมื่อพวกเขาสามารถหาหลักฐานมาสร้างรูปคดีได้มากพอแล้ว ก็ต้องส่งคดีนั้นต่อให้อัยการต่อไป (เพราะโดยอำนาจแล้ว JFTC ไม่ได้มีอำนาจถึงขั้นจับกุมหรือบังคับใช้กฎหมาย)
ในนาทีที่ผมดู The Nanny จบนี่ผมก็นั่งนิ่งๆ อยู่พักหนึ่งครับ พลางคิดในใจว่า “นี่เราดู The Nanny จบแล้วหรือนี่?”
หมื่นทิพ's Review 