คนสูงวัยในชุมชนโอ๊คสปริงส์นั้นมีกิจวัตรอยู่ไม่เยอะครับ นอกจากไปมาหาสู่กันในแต่ละวันแล้ว ยามเย็นก็จะไปร่วมกันเล่นบิงโกที่ฮอลล์ แต่ทีนี้จู่ๆ เจ้าของลานบิงโกคนเก่าก็ขายอาคารต่อให้กับชายลึกลับที่ชื่อมิสเตอร์บิ๊ก (Richard Brake) ซึ่งลูพิตา (Adriana Barraza) แกนนำของชุมชนก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล แล้วในที่สุดเรื่องน่ากลัวที่เธอคาดไว้ มันก็เกิดขึ้นจนได้

อีกหนึ่งหนังจาก Blumhouse ที่สร้างกันบ่อยอยู่ในช่วงหนึ่งครับ ค่ายนี้นอกจากทำหนังเข้าโรงแล้วก็ยังทำหนังลงสตรีมแทบทุกเจ้าเลย เรื่องนี้ก็มาพร้อมพล็อตที่ชวนให้นึกถึง Needful Things โดยมิสเตอร์บิ๊กก็เหมือนซาตานที่เข้าเมืองมา แล้วก็หากินกับเหยื่อที่มีความโลภ พร้อมทั้งเล่นกับจิตใจของคน ก็ถือเป็นสูตรที่คุ้นเคยอยู่เหมือนกัน

ตัวหนังก็จัดว่ากลางๆ ครับ คือไม่ดีไม่แย่ ตัวพล็อตน่ะจริงๆ โอเค แต่การเล่าเรื่องยังเรื่อยๆ ไปหน่อย ความสยองจริงๆ ก็พอมี แต่พอการเล่าเรื่องมันยังไม่ชวนติดตาม ผลที่ได้ก็เลยออกแนวเฉยๆ

แต่ของดีของแท้ของหนังนี่ต้องยกให้ Barraza นักแสดงเจ้าบทบาทชาวเม็กซิกันที่เธอถือเป็นเดอะแบกของหนังก็ว่าได้ แม้หนังจะออกมาเรื่อยๆ แต่การแสดงของเธอถือเป็นไฮไลต์ที่ประคองหนังไว้ได้พอสมควร เรียกว่าไม่เสียชื่อดาราที่เคยได้ชิงออสการ์มาแล้ว (จากบทสมทบใน Babel)

อีกคนที่ถือว่าเล่นได้ดีก็คือ Brake ที่หลายคนน่าจะจำได้จากบทโจ ชิลล์ โจรผู้สังหารพ่อแม่ของบรูซ เวย์นใน Batman Begin รายนี้ตอนยิ้มก็ดูชั่วร้ายดี แววตาก็ดูโรคจิตราวกับจะเขมือบคนได้ทั้งเมือง แต่เสียดายที่บทไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ออกฤทธิ์ออกเดชอะไรมาก – บอกได้เลยว่าถ้าหนังขาด 2 คนนี้ไป ความจืดจะถามหาทันที

พูดตรงๆ ว่าคุณภาพของหนัง Blumhouse แบบที่ทำป้อนค่ายสตรีมมิ่งนั้นส่วนใหญ่จะคล้ายกัน คือออกมาประมาณหนังเกรดบีที่ทำลงแผ่น ทั้งที่ส่วนใหญ่ไอเดียตั้งต้นจะค่อนข้างน่าสนใจ แต่พอเล่าไปๆ ความน่าสนใจมันลดลง และความสนุกก็ไม่มาก ชนิดที่หากพลาดไปก็ไม่น่าเสียดายอะไร

ยกเว้นถ้าอยากดูการแสดงระดับดีเสมอของ Barraza ล่ะก็ จะตามไปดูก็ไม่ว่ากันครับ

ดาวครึ่งครับ

(5/10)