ผมจำได้ลางๆ ว่าตอนหนังเรื่องนี้จะเข้าฉาย มีการลือกันหนักมากว่าหนังอาจเกี่ยวโยงเชื่อมไปถึงจักรวาล Cloverfield ซึ่งมาตอนนี้ก็คงได้คำตอบแล้วน่ะนะครับว่ามันเกี่ยวกันไหม
ตัวหนังว่าด้วยครอบครัวแพลตต์ที่ประกอบด้วยคู่สามีภรรยา เกร็ก (Ewan McGregor) และเดนิส (Anne Hathaway) บวกด้วยลูกๆ อีก 2 คน (Maisy Stella, Christian Convery) อยู่มาวันหนึ่งพวกเขาต้องเจอกับการผจญภัยสุดโหดเมื่อจู่ๆ พื้นที่แถวบ้านดันไปโผล่ที่ไหนสักแห่งที่เต็มไปด้วยไดโนเสาร์ การเอาตัวรอดและหาทางกลับบ้านจึงเริ่มต้น ณ ตรงนั้น
สำหรับผมหนังดูได้เรื่อยๆ ครับ ยังไม่ถึงกับชอบมาก (เพราะอะไรเดี๋ยวบอก) แต่ก็อยู่ในข่ายพอเพลินๆ ซึ่งพลังสำคัญอย่างแรกของหนังก็ขอยกให้ 2 ดารานำอย่าง McGregor และ Hathaway ที่ถือว่าเอาอยู่ บวกด้วยดารารุ่นเยาว์ที่ช่วยเสริมความน่าสนใจให้หนังได้ไม่น้อย
จุดแรกที่มันใช่สำหรับผมคือ พวกเขาดูเป็นครอบครัวกันจริงๆ น่ะครับ ฮ่า อันนี้ถือเป็นโจทย์ที่หินอยู่นะ เพราะหนังหลายเรื่องแม้จะเล่าเรื่องของครอบครัว แต่บางทีดูไปแล้วไม่อิน เพราะไม่รู้สึกเต็มร้อยวาพวกเขาเป็นครอบครัวกันจริงๆ แต่กับเรื่องนี้ผมว่าได้เลย ดูพวกเขามีสายใยเยื้อใยต่อกัน
และอีกหนึ่งแรงถีบที่บิ้วให้หนังได้อารมณ์ความเป็นครอบครัวก็คืองานดนตรีเจ๋งๆ ของ Michael Giacchino ที่แม้หนังจะออกแนวตื่นเต้นผจญภัย แต่ส่วนที่เด่นที่สุดของดนตรีในเรื่องคือท่วงทำนองที่ฟังแล้วอบอุ่นหัวใจ และช่วยเสริมมิติให้กับแต่ละตัวละครในครอบครัวได้อย่างดี
อย่างต่อมาที่ผมชอบคืออะไรรู้ไหมครับ? มันคือการที่หนังไม่มืด! ใครอ่านที่ผมเขียนบ่อยๆ จะทราบดีว่ามีอยู่อย่างที่ผมบ่นบ่อยมากในหนังยุคใหม่ นั่นคือพอถึงฉากที่อยู่ท่ามกลางความมืดทีไร หนังยุคใหม่ส่วนใหญ่จะเน้นความสมจริงโดยการทำให้ฉากนั้นๆ มืดแบบมืดตึ้บ มืดแท้ มือโคตรพ่อโคตรแม่ มืดจนมองอะไรแทบไม่เห็น! ซึ่งผมเข้าใจในแง่ความสมจริงนะ แต่ปัญหาคือผมมองไม่เห็นครับ สรุปคือตรงหน้ามันเกิดอะไรขึ้น ใครทำร้ายใคร ใครวิ่งเข้าฉากมา หรือตัวละครกำลังโดนอะไรอยู่ มันมองไม่ชัด แล้วมันก็กลายเป็นอุปสรรคต่อความเพลินไปโดยปริยาย – ก็มันดูไม่รู้เรื่องนี่ครับ จะให้รู้สึกอะไรได้นอกจากสับสนน่ะ

แต่เรื่องนี้โอเค ฉากตอนกลางคืนเรารับรู้ได้ว่าตอนนี้ไฟดับนะ อ้า ตัวละครถือเทียนถือไฟฉายน่ะ อ้า โอเค ผมรับรู้แล้วว่าไฟดับ แต่ภาพมันไม่มืด เราก็จะเห็นการแสดงออกของพวกเขา เห็นสีหน้าท่าทาง เออ แบบนี้โอเค ดูรู้เรื่องและได้เรื่องได้ราว และผมก็ไม่รู้สึกว่ามันไม่สมจริงแต่อย่างใด – ก็มันหนังน่ะครับ ไม่ใช่สารคดี และเอาจริงๆ ลองไปดูสารคดีส่วนใหญ่สิ ตอนเขาถ่ายภาพสัตว์ในที่มืด ก็ยังฉายแบบให้เราเห็นว่ามันทำอะไร ไม่เห็นจะต้องเอาภาพมืดตามจริงมาขึ้นจอสักหน่อย (ถ้าทำแบบนั้นก็คงจอดำทั้งเรื่องน่ะครับ 5555)
ในแง่การเล่าเรื่อง ผมว่ามันก็เรื่อยๆ ดี อย่างที่บอกครับว่าได้พลังดาราประคองไว้ และการเล่าเรื่องของผู้กำกับ David Robert Mitchell (แห่ง It Follows) ก็ถือว่าน่าติดตามในระดับหนึ่ง มันมีอะไรมาหยอดล่อให้เราอยากตามดูไปเรื่อยๆ อาจจะเนิ่บๆ แต่ก็ไม่น่าเบื่อ ส่วนตัวมองว่าใช้ได้
หนังโอเค ดูได้เรื่อยๆ แต่ผมว่ามันยังดีได้อีก ถ้าถามว่าทำไมผมถึงยังชอบหนังไม่สุดก็คงเพราะเงื่อนไขความตื่นเต้นในเรื่องมันยังไม่ชัดน่ะครับ โอเค พวกฉากไล่ล่าน่ะมันก็ตื่นเต้นชวนลุ้นอยู่ แต่เงื่อนไขที่ผมว่าคือ บรรยากาศในโลกที่พวกตัวเอกหลงเข้าไปนั้น มันไม่ได้ดูน่ากลัวหรือชวนผวาแบบตลอดรอดฝั่ง มันไม่ได้มีเงื่อนไขที่หากตัวละครทำปุ๊บหรือเกิดเค้าลางอะไรขึ้นมาก็เตรียมวิ่งได้เลย – แบบใน A Quite Place ที่เงื่อนไขเดียวเอาอยู่ทั้งเรื่อง นั่นคือห้ามทำให้เกิดเสียง ดังนั้นถ้ามีเสียงเมื่อเรา คนดูจะเกร็งทันที
แต่กับเรื่องนี้เงื่อนไขมันไม่ชัดน่ะครับ อย่างการส่งเสียงดังที่จริงๆ ไม่ควรทำและหากทำมันก็น่าจะดึงความสนใจจากไดโนเสาร์ให้ตามมา แต่กลายเป็นว่าตอนกลางเรื่องเกร็กกับเดนิสสามารถตะโกนลั่นถนนเพื่อเรียกลูกได้ซะงั้น หรือตอนท้ายที่พวกเขาพยายามจะไปให้ถึงจุดหมาย เราก็จะเห็นว่าระหว่างทางนั้นมีไดโนเสาร์วิ่งกันพล่าน มีศพเกลื่อน แต่กลายเป็นว่าพวกเขาสามารถรอดพ้นมาได้โดยไม่มีอะไรให้ลุ้นเลย ทั้งที่จริงๆ พวกเขาไม่น่าจะผ่านไปได้ง่ายๆ แบบนั้น
แต่พอตอนไคลแม็กซ์ จากที่เห็นอยู่ว่าในบ้านนั้นดูไม่มีอะไร แต่พริบตาเดียวมันมากันเต็มทั้งหน้าทั้งหลังทั้งด้านข้าง อารมณ์มันเลยเหมือนไดโนเสาร์มันมาตามผู้กำกับสั่งน่ะครับ ฉากไหนอยากให้มาก็มา ฉากไหนอยากให้หายก็หาย มาๆ ไปๆ แบบไม่มีเงื่อนไขให้คนดูลุ้นเกร็ง มันเลยทำให้ดีกรีความตื่นเต้นแบบหายใจไม่ทั่งท้องมันไม่ค่อยเกิด คืออาจจะเกิดในช่วงครึ่งแรกนะ แต่ครึ่งหลังมันไม่ค่อยน่ะ ความรู้สึกลุ้นมันเลยพลอยน้อยลงไปด้วย
จริงๆ ไม่ต้องอื่นไหล นึกถึงงานเก่าของผู้กำกับอย่าง It Follows ก็ได้ คือเงื่อนไขมันชัดและประทับสู่การรับรู้ของคนดู ว่าถ้ามีใครเดินแบบตรงแหน่วมาก็ให้ขนลุกได้เลย เพราะแสดงว่าความสยองมันมาแล้ว ดังนั้นแค่เห็นคนเดินมาไกลๆ ใจเราก็แกว่งแล้วครับ มันทำให้หวาดผวาจนต้องกวดตาดูทั้งจอน่ะครับ ว่ามีใครโผล่มาในมุมไหนของฉากไหม แบบนั้นแหละที่ทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง

ทีนี้มาถึงเรื่องงานสร้างครับ อันนี้ทราบมาว่าผู้กำกับ Mitchell ที่รับหน้าที่เขียนบทด้วย เขาได้แรงบันดาลใจมาจากวันหนึ่งที่เขาเดินอยู่แถวบ้าน แล้วก็ผ่านโรงรถผ่านบ้านไปเรื่อยๆ แล้วเขาก็เกิดจินตนาการแล่บขึ้นมาว่าถ้ามีไดโนเสาร์โผล่มาล่ะจะเป็นไง ตอนแรกเขาก็ขำกับไอเดียนี้ครับ แต่พอคิดไปคิดมาเขาก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจแฮะ เลยลองร่างบทขึ้นมา ก่อนจะเอาบทไปให้ Hathaway และ J.J. Abrams กับคนของค่าย Bad Robot ลองอ่านดู แล้วทุกคนก็ชอบไอเดียนี้ เขาจึงกลับบ้านไปปั่นบทจนเสร็จ
และถ้าถามว่า Hathaway มาเกี่ยวอะไรด้วย นั่นก็เพราะในอดีตนั้น Hathaway ดู It Follows แล้วชอบ แล้วเธอก็ได้เจอกับ Mitchell เธอเลยบอกเขาว่าเธอจะดีใจมากหากได้ร่มงานกับเขาสักครั้ง แล้ว 8 ปีผ่านไป Mitchell ก็เอาบทหนังเรื่องนี้ไปฝากเธอตามนัดครับ
ส่วนเหตุผลที่หนังเกิดเหตุในปี 1982 ก็เพราะมันมาจากความทรงจำในวัยเด็กที่เขาโตมากับช่วงเวลานั้นพอดี และมันคือช่วงเวลาที่เขารู้สึกผูกพันกับอะไรหลายอย่าง ไม่ว่าจะบรรยากาศ ครอบครัว เพื่อนบ้าน ถิ่นที่อยู่ รวมถึงหนังปลายยุค 70 และต้นยุค 80 อีกหลายเรื่องที่เขาจำได้เลยว่าแม้ในหนังเหล่านั้นจะมีเหตุการณ์ยิ่งใหย่หรือคอขาดบาดตายแค่ไหน แต่ยังไงก็จะต้องมีเรื่องของครอบครัวมาเป็นหนึ่งในแกนหลักเสมอ – คงเพราะแบบนั้นครับ ผมเลยรู้สึกว่าพาร์ตครอบครัวของเรื่องเป็นอะไรที่แข็งแกร่งจนน่าจดจำทีเดียว
และพอหนังฉาย คนแรกๆ ที่ออกมาชมก็คือ Stephen King ครับ เขาบอกเลยว่าอยากให้ทุกคนได้ลองดูบนจอใหญ่ เพราะมันเป็นการพาเราย้อนไปสู่บรรยากาศของหนังซัมเมอร์แบบวันวานได้อย่างยอดเยี่ยม ซึ่งผมก็เข้าใจที่เขาพูดน่ะ มันก็ได้อารมณ์แบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ
และมีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากคุยคือตอนจบครับ หนังมาพร้อมตอนจบที่ชวนให้คิดและตีความไปได้หลายทาง ซึ่งแน่นอนว่าผมต้องสปอยล์ ดังนั้นใครไม่อยากทราบก็ไม่ควรอ่านนะครับ
==== สปอยล์ครับ ====
ตอนจบของหนังนั้น ถือว่าทิ้งปมไว้ให้เราเอาไปคิดต่อครับ เพราะจากรูปการณ์ เดนิสโทรให้เกร็กมาส่งพิซซ่า พวกเขาแม่ลูกเลยได้เกร็กกลับคืนมา เพียงแต่จะเป็นเกร็กคนละไทม์ไลน์ และในขณะเดียวกันพวกเดนิสกับลูกในไทม์ไลน์นั้น ก็โดนย้ายไปสู่อดีตโดยไม่มีเกร็ก
ตอนจบดูเหมือนจะแฮปปี้ เพราะสุดท้ายเดนิสและลูกๆ ก็ได้เกร็กคืนมา แต่พอคิดไปคิดมา มันก็มองได้หลายมุมนะ ทั้งมุมสว่างและมุมมืด โดยเฉพาะกับการที่เดนิสปล่อยให้เธออีกคนในอีกไทม์ไลน์กับลูกๆ ต้องถูกดูดไปสู่อดีต
ถ้ามองในมุมมีความหวัง มันก็อาจจะเป็นวังวนที่พวกเดนิสต้องไปผจญภัยในโลกอดีต แต่สุดท้ายเมื่อเธอได้กลับมา เธอก็จะได้เกร็กคืนมา (แต่เป็นเกร็กคนละไทม์ไลน์) เป็นวังวนซ้อนกันไปไม่รู้จบ แต่อย่างน้อยเธอก็จะได้ครอบครัวคืนมา เมื่อผ่านการผจญภัยมาแล้ว
แต่ถ้ามองอีกมุม การที่พวกเดนิสในไทม์ไลน์ที่ 2 ย้อนไปอดีตนั้น พวกเขาไปโดยไม่มีเกร็ก และไปโดยไม่มีเพื่อนบ้านอีกหลายคน (เพราะเดนิสโทรไปช่วยไว้) ถ้ามองในเชิงไซไฟหน่อย ก็แสดงว่าปัจจัยที่เดนิสกับลูกในไทม์ไลน์ที่ 2 จะต้องไปเจอนั้น มันอาจต่างจากไทม์ไลน์รอบแรกที่เราเห็นในหนังโดยสิ้นเชิง กล่าวคือ พวกเธออาจได้กลับมา หรืออาจตายกันหมดก็ได้ เพราะเมื่อปัจจัยต่าง ผลลัพธ์ก็อาจต่าง ซึ่งอันนี้หนังก็เปิดช่องให้เราตีความกันไป คงอยู่ที่เราว่าจะเลือกมองในมุมไหน
แต่ที่แน่ๆ คือจากจักรวาลนี้ก็ได้ทำให้เกิดจักรวาลคู่ขนานครับ เพราะเราจะได้เห็นว่าตอนท้ายในฉากปาร์ตี้หลังบ้านของครอบครัวแพลตต์ เราจะเห็นว่าจีนเน็ตมี 2 คน (คนหนึ่งยืนอยู่กับออเดรย์ ส่วนอีกคนเดินมาพร้อมพ่อแม่จากด้านซ้าย)
และยังมีมุมให้มองอีกว่า การที่เดนิสไม่ตามตัวทั้งเกร็กและครอบครัวมาให้ครบเพื่อช่วยให้พวกเขารอดพ้นทั้งหมด ก็เพราะถ้าทำแบบนั้น เธอก็จะไม่ได้เกร็กคืนมา เพราะเกร็กก็ต้องเลือกอยู่กับครอบครัวในไทม์ไลน์ของเขา และเธอก็จะสูญเสียเกร็กไปตลอดกาล ดังนั้นในบางมุม ก็อาจมองได้ว่าเธอเลือกทางนั้นเพื่อตัวเธอเองมาก่อนอื่นใด
หรือถ้ามองในมุมไซไฟ เธอก็อาจมองในเชิงบวก ว่าการดึงเกร็กออกมาจากการโดนย้อนอดีต คือการช่วยชีวิตเขา – เพราะถ้าเขาไปก็อาจต้องตาย – ดังนั้นก็ช่วยเกร็กก่อน ส่วนพวกเธออีกไทม์ไลน์นั้นเธออาจจะเชื่อว่าสุดท้ายก็จะต้องรอดกลับมา เธอเลยตัดสินใจไปแบบนั้น
มันขึ้นกับว่าเราจะมองในมุมไหนจริงๆ ครับเรื่องนี้
และอีกอย่างที่ฮาทุกรอบที่ได้ยินก็คือ ตอนที่ J.J. Abrams ออกมาบอกว่า ความเชื่อมโยงเดียวระหว่างหนังเรื่องนี้กับจักรวาล Cloverfield ก็คือ McGregor พระเอกของเรื่องนั้นคือสามีในชีวิตจริงของ Mary Elizabeth Winstead นางเอก 10 Cloverfield Lane นั่นเองครับ 5555
==== หมดสปอยล์ครับ ====
ในแง่รายได้นั้น หนังถือว่าอยู่ในข่ายขาดทุนครับ เพราะหนังทำเงินทั่วโลกไป $121 ล้าน จากทุนสร้าง $85 ล้าน ก็คงต้องไปโปะคืนเอาจากตอนลงสตรีม
โดยรวมผมว่าหนังก็โอเคครับ ดูได้เรื่อยๆ ตอบโจทย์ความบันเทิงสักหนึ่งเพลิน เพียงแต่ถ้าหนังเน้นความตื่นเต้นเต็มขั้นกว่านี้ได้ก็คงดี – แต่สำหรับผมนะ แค่ไปดู Hathaway ทำหน้าตกใจผมว่าก็คุ้มแล้วล่ะ อย่างฉากแรกที่เธอเจอศพคนแล้วต้องถือปืน ฉากนั้นสีหน้าเธอคือหวาดผวาได้ถึงขีดมากๆ
สองดาวกว่าๆ ครับ
(6.5/10)
Categories: Movie Reviews, Adventure, Monster Horror, Monster Movies, Sci-Fi














