ผมดูหนังเรื่องนี้ตอนน้ำท่วมครับ 5555 ขอบันทึกไว้หน่อย หลังจากวุ่นอยู่หนึ่งวันว่าน้ำจะมาไม่มา สรุปคือมาครับ ก็วุ่นไปวันนึง ไม่ได้ดูหนังอะไรทั้งนั้น จนพอสถานการณ์ชัดเจนว่าน้ำท่วมแน่ก็โอเค อยู่ในบ้านหาหนังสักเรื่องมาดู แล้วผมก็เลือกเรื่องนี้เพราะเดาว่าทางของหนังน่าจะทำให้อารมณ์ของเราสงบเย็น
แล้วก็เป็นจริงตามนั้นครับ หนังบอกเล่าชีวิตคนชนบทของญี่ปุ่นที่มาพร้อมความเรียบง่ายแบบเพื่อนบ้านรู้จักกันหมด ทักทายกันยิ้มแย้มเมื่อเจอหน้า วันดีคืนดีใครได้อะไรมาก็เอามาฝากกัน ดูแล้วรู้สึกอบอุ่น มีความสุข พร้อมด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอารมณ์เหมือนเราได้ไปเดินเล่นที่นั่นยังไงยังงั้น
สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดของหนังผมยกให้วิวเลยครับ เป็นอะไรที่งดงามมาก ตลอดทั้งเรื่องเราจะได้เห็นภาพธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ เห็นแม่น้ำลำธาร ลำน้ำสีมรกต เห็นต้นไม้ใบหญ้าและขุนเขาเขียวขจี จุดนี้ผมยอมรับว่าเกินคาดนะ คือรู้แหละว่าหนังจะมีวิวสวยๆ มาเสิร์ฟ แต่ไม่นึกว่าจะมีให้แบบตลอดเรื่องขนาดนี้ เรียกว่าอิ่มวิวจนจุกก็ว่าได้ แต่เป็นความจุกที่แสนสุขเกินจะบรรยาย
หนังถ่ายทำกันในจังหวัดชิมาเนะครับ หลักๆ ก็จะถ่ายในเมืองมาซุดะและเมืองโยชิกะ อันนี้ต้องขอชมผู้กำกับภาพ Akira Sako ที่ถ่ายออกมาได้สวยมาก เขาคนนี้อยู่เบื้องหลังภาพในหนังสยองอย่าง Tomie, หนังชีวิตชั้นดีอย่าง Udon และหนังแอ็คชั่นมันส์ๆ อย่าง Kingdom ภาค 2 กับ 4 พี่คนนี้เขาทำเรื่องไหนก็จะสามารถจับภาพถ่ายทอดอารมณ์ของหนังเรื่องนั้นๆ ได้อย่างดีเสมอ มาเรื่องนี้ก็อย่างที่บอกครับ ช็อตวิวสวยๆ เต็มไปด้วยความเขียวขจีและเงียบสงบมีให้เห็นจนหนำใจ สำหรับผมหนังเลยเป็นเหมือนสปาสำหรับดวงตาครับ ดูแล้วผ่อนคลายสบายใจเหลือเกิน
ส่วนของเนื้อเรื่องก็จะเป็นการบอกเล่าชีวิตของคนในเมืองเล็กๆ ไม่ว่าจะมานาบุ (Masahiro Kômoto) ที่ทำฟาร์มเลี้ยงดูครอบครัว ในขณะที่ทัตสึยะ (Raizô Ishikawa) ลูกชายของเขาก็กำลังสับสน ไม่ว่าจะเรื่องการเป็นตัวแทนการรำคากุระอันเป็นประเพณีเก่าแก่ของเมือง และเรื่องว่าเขาจะไปเรียนต่อที่อยู่หรือจะอยู่เมืองนี้ต่อเพื่อสืบทอดกิจการของพ่อ

แล้วก็ยังมี โยโกะ (Naho Toda) ที่ยอมเสียสละในเรื่องความรักเพื่อกลับมาสืบทอดร้านขนมอายุ 300 ปีของครอบครัว, คุณมาซาทากะ (Chôei Takahashi) ผู้รักษาประเพณีและวัฒนธรรมของจนคนทั้งเมืองเรียกว่า “ป๋า” ก็กำลังกังวลใจว่าประเพณีและวิถีชีวิตของเมืองนี้จะยังอยู่ไปได้อีกนานแค่ไหน ในเมื่อคนรุ่นใหม่ต่างทยอยไปจากเมือง จนโรงเรียนประถมประจำเมืองยังต้องปิดตัวลงเนื่องจากไม่มีเด็กมาเรียน
ธีมหลักของหนังคือเรื่องสำนึกรักบ้านเกิดครับ มีการพูดถึงประเด็นนี้กันตลอด ซึ่งก็เป็นการตั้งคำถามที่น่าสนใจว่าวิถีของเมืองเล็กๆ แบบนี้จะยังอยู่ได้อีกนานแค่ไหนหากไม่มีคนรุ่นใหม่มารับช่วงต่อ ซึ่งเรื่องแบบนี้ผมเข้าใจครับ คนที่เลือกจะไปอยู่ในเมืองก็ย่อมมีเหตุผลของตน ไม่ว่าจะเรื่องความก้าวหน้า เรื่องงาน ความสะดวกสบาย หรืออาจไม่ชอบการอยู่ในเมืองเล็กๆ เงียบๆ เลยตัดสินใจไปใช้ชีวิตในเมือง ซึ่งทุกคนย่อมมีสิทธิ์เลือกทางเดินของตนเอง ไม่ใช่เรื่องที่จะสรุปได้ง่ายๆ ว่าผิดหรือถูก เพียงแต่หนังก็ทำการกระซิบบอกเราน่ะครับ ว่าหากทุกคนคิดและเลือกแบบนั้นกันหมด ถึงวันหนึ่งบทอวสานของเมืองเล็กเมืองน้อยก็จะเป็นสิ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยง
แต่ขณะเดียวกันหนังก็นำเสนอให้เราเห็นว่า อาจไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่คิดจะไปจากเมือง เพราะคนเรามีหลายแบบ บางคนอาจเหมาะกับชีวิตในเมืองมากกว่า แต่คนที่จังหวะชีวิตเหมาะกับเมืองเล็กๆ มากกว่าก็อาจจะมี และคนเหล่านี้ก็คือความหวังที่จะรักษาลมหายใจของเมืองต่อไป – แม้การอยู่ในชนบทอาจไม่ได้ทำให้ชีวิตก้าวหน้าใหญ่โตเท่าในเมือง แต่การที่ใครสักคนใช้ชีวิตที่เงียบสงบได้อย่างมีความสุข นั่นก็ถือเป็นความสำเร็จอีกรูปแบบได้เหมือนกัน
หรือบางครั้งคนเป็นพ่อเป็นแม่กับคนที่เป็นลูกก็ต้องเปิดใจต่อกัน พ่อแม่บางคนอยากให้ลูกเข้าไปใช้ชีวิตในเมืองใหญ่เพราะพวกเขาเชื่อว่าลูกต้องการแบบนั้น แต่หนังก็สะท้อนให้เราเห็นเหมือนกันว่าบางครั้งลูกก็อาจจะไม่ได้อยากไปอยู่ในเมืองอย่างที่พ่อแม่เข้าใจ หรือบางครั้งเขาอาจให้ความสำคัญต่อพ่อแม่ไม่น้อยกว่าที่พ่อแม่อยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับลูก
พูดง่ายๆ คือบางทีความสุขของลูก ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่ “ตัวลูกได้อะไร” แต่มันอยู่ที่ “คนทั้งครอบครัว (พ่อแม่พี่น้องปู่ย่าตายาย) ได้อะไร” ดังนั้นของแบบนี้ต้องคุยกันให้เข้าใจครับ ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ควรคิดเองแล้วสรุปเอง
หรือประเด็นคลาสสิคอย่างการที่ลูกไปเรียนในเมืองแบบไปแล้วไปเลย ไม่ค่อยกลับมาหาพ่อแม่ที่บ้านนอก ซึ่งก็เกิดขึ้นได้จากหลายเหตุผล บางคนอาจไม่มีเวลากลับมาจริงๆ หรือบางคนอาจไม่อยากกลับมาเพราะมีปมในใจ อะไรเหล่านี้หนังก็พยายามบอกน่ะครับ ว่าถ้าลูกหลานที่อยู่ในเมืองพอจะทำได้ ก็แวะมาเยี่ยมเยียนพ่อแม่กันบ้าง อย่างห่างหายกันไปเสียทีเดียว – อันนี้คือพูดถึงในกรณีที่สายสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ลูกยังดีน่ะนะครับ แต่ถ้าใครมีปมมีเรื่องกันอันนั้นก็ว่ากันไปอีกกรณี
หนังยังมีพล็อตเล็กพล็อตน้อยนอกจากที่ผมเล่าไปอีกครับ บางอันก็รู้เลยว่าเขาตั้งใจทำให้เราซาบซึ้ง หรือบางอันก็เป็นเรื่องเล็กๆ แต่ผมมองว่ามันมีความหมายนะ อย่างที่ผมเคยบอกครับว่าบางครั้งเรื่องเล็กที่เกิดขึ้นในมุมเล็กๆ ของโลกมันทำให้ผมรู้สึกจดจ่อได้มากกว่าเรื่องใหญ่ระดับ Big Event ซะอีก – เพราะบางเรื่องแม้ขนาดจะเล็กและเกิดกับคนธรรมดาสามัญ แต่หัวใจที่อยู่ในเรื่องนั้นมันช่างใหญ่และลึกซึ้งอย่างยิ่ง
บอกได้เต็มปากว่าหนัง Feel Good อย่างมากครับ ดูแล้วมีความสุข วิวก็สวยแบบสงบตามสไตล์ชมบทของญี่ปุ่น และของชอบอีกอย่างคือดนตรีครับ มาพร้อมทำนองเรียบง่าย เบาๆ ชนบทๆ แฝงไว้ด้วยอารมณ์โหยหาอาลัยชวนให้ใจหวนรำลึก อันนี้ก็เป็นฝีมือของ Eishi Segawa ครับ ต้องยกนิ้วให้เขาเลยเช่นกัน
และที่ไม่ชมไม่ได้เลยคือผู้กำกับ Yoshinari Nishikōri ที่ทำหนังออกมาเรียบง่ายแบบได้ใจ แต่ละช่วงตอนอาจไม่มีอะไรมาก หรือบางฉากก็มีปรุงบ้างนิดหน่อย แต่ผลที่ได้ออกมามันทำให้เราอิ่มเอมครับ การได้เห็นเพื่อนมนุษย์ทำดีมีน้ำใจต่อกัน คิดถึงกัน ห่วงใยกันนี่มันเสริมพลังบวกนะ แล้วพวกฉากที่ตัวละครในเรื่องทำกิจกรรมต่างด้วยกัน ไม่ว่าจะงานกีฬาสีครั้งสุดท้ายของโรงเรียน หรือการแสดงแต่ละชุดที่หนังนำเสนอแบบจัดเต็ม อะไรเหล่านี้ทำให้ได้อารมณ์เหมือนเราไปทัวร์ที่หมู่บ้านนี้น่ะครับ แล้วก็ได้เห็นคนในเมืองมาทำการแสดงในสิ่งที่พวกเขาภาคภูมิใจ จนลึกๆ ผมรู้สึกเป็นเกียรติยังไงก็ไม่รู้ที่ได้ดูหนังเรื่องนี้
เอาจริงๆ ผมเกือบจะไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วนะ เพราะผมดูจาก True Visions Now แล้วมาดูตอนเขากำลังจะเอาออกครับ ดูได้วันสุดท้ายคือ 30 กันยายน 2026 แต่ผมก็ฮึดเอามาดูจนได้ แล้วก็รู้สึกดีใจมากที่ตัวเองไม่พลาดหนังดีๆ แบบนี้ เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ดูเรื่องนี้อีกเมื่อไหร่ – ใช่ครับ ถ้ามีโอกาสผมก็อยากดูอีก เพราะของเขาดีจริง
สรุปว่าใครชอบหนังวิถีชีวิตชนบทของญี่ปุ่น เรื่องนี้คือหนังที่ท่านต้องลองให้ได้สักครั้งครับ ยิ่งใครหลงรักวิวทิวทัศน์ของเมืองเล็กๆ ในญี่ปุ่นนี่บอกเลยว่าท่านห้ามพลาดเด็ดขาด ผมมั่นใจเลยว่าหนังเรื่องนี้จะช่วยชาร์จแบตชาร์จพลังชีวิตให้ท่านได้พลังบวกไปแบบเต็มขีดแน่นอน
สองดาวกับสามส่วนสี่ดวงครับ
(7.5/10)
ชื่ออื่นๆ
Takatsugawa
Categories: Movie Reviews, Drama, Feel-Good Movies, Japanese Movies, Recommended Movies, Slice of Life Movies














