
เดวิด (Joey Lawrence) มาอยู่กับพ่อ (Cliff De Young) และแม่เลี้ยง (Roxanne Hart) ในช่วงวันหยุด แต่เขาก็เริ่มเจอเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน และเรื่องสยองมันก็เริ่มจากตรงนั้นนั่นแหละครับ
ในแง่แนวคิดก็ถือว่าล้ำยุคใช้ได้ครับ หนังตั้งคำถามใส่หน้าเราว่าถ้าไฟฟ้ามันมีชีวิตและคิดจะทำร้ายมนุษย์ล่ะ เออ มันจะเป็นอย่างไร ซึ่งในแง่ความสยองผมถือว่าไม่เลวนะ อันนี้ต้องบอกก่อนว่าหนังไม่ได้แหวะ ไม่ได้โหด แต่จะเน้นความน่ากลัวจากสถานการณ์แปลกๆ ที่เหล่าตัวละครต้องเจอ ซึ่งคนที่เจอรายแรกในบ้านก็คือเดวิดครับ แล้วก็ตามสูตรที่สิ่งที่เด็กอย่างเขาพยายามบอกนั้น ผู้ใหญ่ก็จะไม่เชื่อ ต้องรอจนเกิดเรื่องร้ายแรงน่ะครับ ถึงจะตั้งหน้าตั้งตากลัวกัน
ผมว่าหนังน่ากลัวในระดับกลางๆ ครับ คือไม่ได้มาก แค่พอให้คนขวัญอ่อนสะดุ้งเท่านั้น – แน่นอนว่าขวัญแข็งอย่างผมนี่คือนิ่ง ไม่ค่อยอะไร – แต่จุดที่ผมสนใจมากกว่าคือภาพตอนที่กล้องซูมไปให้เราเห็นพวกแผงวงจร สายไฟ เห็นกระแสไฟที่วิ่งไปตามจุดต่างๆ หรือตอนตะกั๋วหลอมตัวเองได้ ผมชอบอะไรพวกนี้ครับ มันคือเทคนิคพิเศษรุ่นทำมือ (เพราะยุคนั้น CGI ยังไม่ล้ำ) ผมเลยค่อนข้างตื่นตากับอะไรพวกนี้มากหน่อย ประมาณว่าไม่ได้เห็นนานน่ะครับ พอได้เห็นอีกทีก็เหมือนเจอเพื่อนเก่า เลยสนุกสนานกับมัน แล้วก็ต้องยอมรับว่าคนทำทำได้เจ๋งดีซะด้วย
นักแสดงก็ถือว่าไว้ใจได้ครับ อย่าง Cliff De Young นี่ถือเป็นดาราที่เห็นหน้าบ่อยทีเดียวในยุค 80-90 รายนี้ให้เล่นเป็นคนดีคนร้ายเล่นได้หมด อย่างในเรื่องก็มาเป็นคุณพ่อที่แสนดีซึ่งเขาก็เล่นได้สมบทบาท, Joey Lawrence ก็เช่นกันครับ ตอนทำท่ากลัวนี่ดูแล้วเชื่อเลยว่าเขากลัวจริงๆ และอีกคนที่มาขโมยซีนทุกรอบที่โผล่ก็คือ Charles Tyner ในบทชายชราปริศนาที่ชอบโผล่มาเล่าเรื่องน่ากลัว รายนี้นี่แค่เล่าเรื่องด้วยหน้านิ่งๆ ก็ชวนขนลุกแล้ว
เรื่องนี้กลายเป็นผลงานหนังยาวเรื่องแรกและเรื่องเดียวของ Paul Golding (ที่ควบตำแหน่งเขียนบทด้วย) ซึ่งที่เป็นแบบนั้นเพราะตอนทำหนังเรื่องนี้เขาเจอประสบการณ์ที่ไม่ดีเท่าไหร่ครับ ง่ายๆ เลยคือเขาสามารถทำหนังเรื่องนี้ด้วยทุน $5 ล้าน ซึ่งน้อยกว่างบที่ตั้งไว้ราวๆ $1 ล้าน และตอนแรกหนังได้รับการวางผังไว้ว่าจะฉายในวงกว้างตอนซัมเมอร์ปี 1988 แต่พอมีการเปลี่ยนผู้บริหารหนังเรื่องนี้กลับได้ฉายแค่ 125 โรง และยังไม่มีการโปรโมตอะไรอีกต่างหาก หนังเลยทำเงินไปแค่ 40,397 เหรียญเท่านั้น
แต่ในแง่การทำหนัง ผมว่า Golding ทำได้ไม่เลวครับ การเล่าเรื่องอาจยังไม่ตรงเป้า แต่ก็ถือว่าเล่าได้น่าสนใจ และงานเทคนิคพิเศษที่ว่านั่นก็ดูออกเลยว่าเขาใส่ใจรายละเอียดจริงๆ ผมยังจำฉากที่ทีวีถูกของหนักตกใส่แล้วมันก็ค่อยๆ แตกออก มันดูเป็นฉากการทำลายล้างที่สวยยังไงก็ไม่รู้
ก็อาจไม่ใช่หนังที่ผมจะแนะนำน่ะนะครับ แต่มันก็ถือว่าดูได้ตามสไตล์หนังสยองยุค 80-90 ที่แม้การเล่าเรื่องจะยังไม่เจ๋ง แต่เทคนิคพิเศษต้องถือว่าดีทีเดียว
สองดาวครับ
(6/10)
Categories: Movie Reviews, Horror, Sci-Fi











