ตอนที่ 3 ของหนังชุด Cloverfield ที่ผมว่าจะดูๆๆๆ แล้วก็ “จะ” อยู่นั่นน่ะครับ รู้ตัวอีกที 8 ปีผ่านไปถึงเพิ่งจะมาได้ดู

หนังเล่าถึงโลกในยุคที่เกิดวิกฤตการณ์พลังงานจนหลายประเทศใกล้จะก่อสงครามกัน แต่แล้วก็มีคนพยายามจะแก้ปัญหาด้วยโครงการเชพพาร์ดที่จะใช้เครื่องเร่งอนุภาคมาสร้างพลังงานที่ไร้ขีดจำกัด… แต่มันกลับนำมาซึ่งมหาหายนะต่อโลกทั้งใบ

พล็อตหนังไม่ได้ใหม่เลยครับ มันคืออะไรที่เราเจอกันมาบ่อยแล้วสำหรับหนังแนวหายนะบนยานอวกาศ แต่ถึงจะไม่ใหม่ก็เถอะ ตัวบทมันก็พอได้นะ ถ้ามันอาจลงสูตรสำเร็จไปบ้าง แต่ถ้าทำกำกับคุมหนังดีๆ แล้วก็ใส่ลูกเล่นลีลาลงไป หนังมันก็ยังพอสนุกตื่นเต้นได้ อย่างเรื่อง Life เป็นต้น เรื่องนั้นก็สูตรหนัง Alien แต่ก็สามารถปรุงให้อร่อยอิ่มท้องได้

ดังนั้นตัวบทน่ะผมไม่ติดครับ แต่มาติดตรงการเล่าเรื่องและการปรุงของผู้กำกับนี่แหละ คือมันดูธรรมดาเกินไป แต่ผมว่าไม่ถึงขั้นจืดซะทีเดียว ส่วนหนึ่งเพราะได้ดาราที่มีฝีมือมาช่วยกันพยุงหนังไว้น่ะครับ แต่ละคนถือว่าเล่นได้พอเหมาะเลย แต่ตัวหนังมันดูเรื่อยเกินไป ความตื่นเต้นชวนลุ้นไม่ค่อยมี ทั้งที่จริงๆ เหตุการณ์ในเรื่องนี่มันคอขาดบาดตายและมีเรื่องเสี่ยงภัยบนยานตั้งมากมายที่สามารถปรุงให้เกิดความลุ้นได้ แต่กลายเป็นว่าหนังกลับนิ่ง นำเสนอแบบไปเรื่อยๆ มันเรื่อยจนน่าเสียดายน่ะครับ

ผู้กำกับคือ Julius Onah ที่เริ่มงานมาจากสายหนังสั้น และพี่เขาก็ได้ไปกำกับ Captain America: Brave New World ด้วย เนื่องจาก ณ เวลานี้ผมยังไม่ได้ดูน่ะนะครับ เลยบอกอะไรไม่ได้ บอกได้แค่เรื่องนี้มันยังไม่สนุกน่ะ

แน่นอนว่าหนังเทียบ 2 ภาคแรกของ Cloverfield ไม่ได้เลยครับ ห่างชั้นกันพอตัว แต่ในแง่เนื้อเรื่องน่ะผมว่าโอเคนะ มันช่วยอธิบายเหตุการณ์ในหนังชุดนี้ให้เราเข้าใจเพิ่มขึ้นในระดับหนึ่ง แต่มาติดตรงที่มันธรรมดาไปเท่านั้นล่ะ

เอาเป็นว่าถ้าใครอยากตามดูหนังชุดนี้ให้ครบก็จัดไปครับ แค่ต้องทำใจหน่อยแล้วกัน แต่ถึงแม้มันจะไม่สนุกอะไรนัก ผมว่าก็ไม่ถึงขั้นแย่นะ อย่างน้อยตัวเรื่องและดาราก็ยังพอจะประคองหนังได้บ้าง – แต่ถ้าใครอยากดูหนังสไตล์นี้ที่มันออกรสออกชาติล่ะก็ ผมแนะนำ Life (2017) เลยครับ พล็อตมันก็เดิมๆ เหมือนเรื่องนี้แหละ แต่สนุกกว่ากันเยอะ

สองดาวครับ

(6/10)