ขอนิยามไว้ตรงนี้เลยว่า นี่ถือเป็นหนังรอมคอมที่เคมีของพระ-นางไม่เข้ากัน แต่ผมดันชอบมากที่สุดเรื่องหนึ่งเท่าที่เคยดู

โอลีฟ สมิธ (Lili Reinhart) นักศึกษาปริญญาเอกที่ดันไปจูบ ดร.อดัม คาร์ลเซน (Tom Bateman) ซึ่งแน่นอนว่ามันมีเหตุผลครับ และเป็นเหตุผลที่สมควรด้วย แต่เรื่องก่อนหน้านั้นเป็นไงและต่อจากนั้นเป็นไง ผมแนะนำให้ไปดูได้เลยครับผม

ผมชอบหนังเรื่องนี้แฮะ และเชื่อว่าใครชอบหนังรอมคอมก็น่าจะสนุกไปกับมันด้วย องค์ประกอบแต่ละอย่างมันถึงครับ ดาราแสดงดี เพลงที่เลือกมาใส่ก็เหมาะ ดนตรีก็ได้อารมณ์ งานภาพงานฉากถือว่าดี ส่วนพล็อตเอาจริงๆ ใครดูหนังรอมคอมมาเยอะก็คงเดาตอนจบได้ตั้งแต่ตอนเริ่มแล้วน่ะนะครับ แต่อย่างที่ผมบอกบ่อยๆ นั่นแหละว่าพล็อตเก่าพล็อตใหม่ไม่สำคัญ ขอเพียงคนทำสามารถปรุงมันได้ออกรสก็โอเคแล้ว และกับเรื่องนี้ผมว่าผู้กำกับ Claire Scanlon (Set It Up) ก็ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว

ลองว่าผมสรุปตั้งแต่เปิดแบบนี้ย่อมหมายความว่าผมต้องสปอยล์ครับ ดังนั้นใครไม่อยากทราบก็ไม่ต้องอ่านต่อ ผมขอสรุปไว้ตรงนี้อีกทีเลยว่าถ้าท่านชอบหนังรอมคอมล่ะก็ เรื่องนี้ผมแนะนำอย่างยิ่งครับ เพราะมันดูสนุก Feel Good และอิ่มเอม แม้หนังจะยาวตั้ง 1 ชั่วโมงกับ 50 นาที แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันยาวยืดเยื้อหรือต้องเฉือนตัดตรงไหนออกเลย มันกลมกล่อมอร่อยพอเหมาะในแบบของมัน และผมเชื่อว่ามันจะมอบช่วงเวลาดีๆ ให้ท่านได้ไม่มากก็น้อยล่ะ

===== สปอยล์ครับ =====

ผมหมายความตามที่พูดจริงๆ นะครับ ผมว่าเคมีของ 2 ตัวเอก Reinhart กับ Bateman ดูไม่เข้ากันสักเท่าไหร่ แต่มันเป็นความไม่เข้ากันแบบที่ผมยอมรับได้ อารมณ์มันเหมือนโฉมงามกับเจ้าชายอสูรน่ะครับ คนหนึ่งก็โก๊ะ สดใส ไหลไปเรื่อย ส่วนอีกคนก็เข้ม แข็ง เคร่ง ขรึม การขึ้นจอร่วมกันของพวกเขาดูแล้วมันไม่ได้ทำให้รู้สึกว่า “คู่นี้เหมาะกัน” หรือ “คู่นี้ถูกลิขิตมาให้คู่กัน” แต่ผมว่ามันคือความตั้งใจนะ ที่จะทำให้คนดู – รวมถึงตัวละครต่างๆ ในเรื่อง – ต่างก็รู้สึกว่าคู่นี้มันไม่น่าจะไปกันได้

ทว่าท่ามกลางความรู้สึกที่ว่า “คู่นี้ดูไม่เหมาะกัน” แต่หนังกลับทำสำเร็จที่ทำให้เรารู้สึกสนุกยามเห็นพวกเขาต้องทำตัวเป็นแฟนกัน (แบบปลอมๆ) ยอมรับครับว่าหลายฉากดูแล้วฮาจริง เรื่องความฮานี่ผมให้คะแนนบวกเลย ส่วนเรื่องความรักความโรแมนซ์นั้น ช่วงแรกจะยังไม่เท่าไหร่ครับ ต้องรอจนผ่านกลางเรื่องไป แล้วอารมณ์มันจะเริ่มมา จุดนี้ผมชมเลยทั้งเรื่องบท (จากนิยายของ Ali Hazelwood โดย Sarah Rothschild เป็นคนดัดแปลงเป็นบทหนัง) และผู้กำกับ Scanlon ที่วางจังหวะเหตุการณ์และเล่าเรื่องได้แบบพอเหมาะ

ช่วงครึ่งแรกก็ฮาไป ส่วนครึ่งหลังเราก็จะเริ่มรู้สึกได้ว่าหัวใจของโอลีฟและอดัมเริ่มจะเขยิบเข้าหากัน ช่วงที่ว่านี่ใจจริงก็ยังรู้สึกนั่นแหละว่าพวกเขาดูไม่ได้เหมาะกันแบบนั้น แต่สิ่งที่พวกเขาผ่านมาด้วยกันมันทำให้เราก็แอบเอาใจช่วยให้พวกเขาได้สมหวังกัน

และซีนที่ผมถือว่าตัดสินเลยว่าหนังทำสำเร็จหรือไม่คือซีนที่พวกเขาสารภาพรักต่อกัน ซีนแรกในโรงแรมก็ทำออกมาสวยงาม ดูอีโรติกนิดๆ แต่ไม่ได้เน้นสื่อไปเรื่องทางเพศอย่างเดียว เพราะเราจะสัมผัสได้จริงๆ ว่าพวกเขามีความรักให้กันแบบท่วมท้นอยู่ในใจ – มันทำให้ผมลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้พวกเขาดูไม่เข้ากันน่ะ – ส่วนอีกซีนก็คือตอนท้าย (หลังอดัมไปเอาเรื่องโธมัส) ซีนนี้ก็ทำออกมาดีครับ มันทำให้ผมเชื่อว่าในตอนนี้อดัมเปลี่ยนจาก ดร. ปีศาจ เป็นเพียงผู้ชายหนึ่งคนที่รักโอลีฟจริงๆ

ผมแอบคิดในใจเหมือนกันนะ ว่าถ้าเคมีของพระนางเข้ากันแต่ต้น ผมจะรู้สึกต่อฉากพวกนี้มากเท่าที่เป็นอยู่นี่ไหม

Reinhart นั้นแสดงได้ดีเสมอครับ เธอดูน่ารัก สดใส แล้วก็สามารถสื่อความรู้สึกออกมาได้ผ่านท่าทางและสายตา ส่วน Bateman นี่ผมก็เพิ่งมานึกออกนะว่าเขาคือเพื่อนของปัวโรต์ใน Murder on the Orient Express และ Death on the Nile มาเรื่องนี้นี่ดูสมาร์ตและกำยำขึ้นเยอะ และสำหรับบทนี้เขาก็เล่นได้ดีล่ะครับ ผมชอบสุดคงเป็นตอนที่เขาแสดงอาการเล็กๆ ตอนที่โอลีฟพูดว่าพวกเขากำลังจะครบกำหนดการแกล้งคบกัน และอีกตอนคือตอนท้ายที่ว่านั่น ถือได้ว่าคู่พระ-นางต่างรู้งานกันดีครับ เล่นแสดงกับได้แบบพอเหมาะแบบนี้

จนถึงตอนจบ ผมก็คิดเหมือนที่อานห์ (Rachel Marsh) เพื่อนของโอลีฟพูดน่ะครับ ว่า “พวกแกดูเหมาะกับแบบพิลึกดี” เออ ผมคิดแบบนั้นเหมือนกัน 5555

และหนึ่งในซีนที่สวยมากๆ คือในร้านซูชิสายพาน ผมรู้สึกเลยว่าการเคลื่อนไหวของซูชิบนสายพานทำให้ฉากนี้ดู Flow มีความเคลื่อนไหว (ราวกับจะสื่อว่าเวลาที่พวกเขาคบกันแบบหลอกๆ มันผ่านไปเร็ว และมันกำลังจะสิ้นสุดลงแล้วนะ) และซีนที่ทั้งคู่จับมือกัน แล้วมีซูชิหมุนอยู่ตรงขอบล่างของฉาก ซีนนั้นมันคือสวยเลยครับ อันนี้ขอชมผู้กำกับภาพ Matthew Clark (Set It Up, Late Night, Mixtape, Freakier Friday) เลยครับ หลายซีนในเรื่องพี่เขาถ่ายออกมาได้สวยและได้อารมณ์จริง

ส่วนดาราสมทบในเรื่องนี่ Marsh ก็เล่นดีมากในบทอานห์ครับ แม้จะแอบเสียดายหน่อยๆ ที่ช่วงกลางเรื่องบทเธอจะน้อยไปนิด แต่ก็พอเข้าใจว่าหนังจะต้องมาเน้นที่ความสัมพันธ์ของโอลีฟกับอดัมก่อน แต่อย่างน้อยช่วงท้ายเธอก็ขโมยซีนได้ไม่น้อย และผมกะอยู่แล้วล่ะว่ายังไงคนที่จะทำให้อดัมและโอลีฟกลับมาหากัน ก็ต้องเป็นเธอนี่แหละ

ผมชอบสิ่งที่อานห์พูดนะครับ ตอนที่โอลีฟไปเฉลยเรื่องราวต่างๆ ให้อานห์ฟัง แล้วรู้สึกว่าทุกอย่างคงจบลงแล้ว ทั้งเรื่องงานวิจัยและความรักของเธอ อดัมก็ห่างเหิน ไหนจะโดนเพื่อนคนอื่นโกรธอีก เวลานั้นอานห์รีบลุกขึ้นแล้วพูดกับโอลีฟว่า “ช่างพวกแม่งสิ มันไม่เกี่ยวกับพวกนั้น นี่เรื่องของฉันกับแก ที่ต้องฝ่าฟัน ที่ต้องตรากตรำ ผ่านเรื่องนรกแตกสูบวิญญาณบั่นทอนประสาทโคตรบัดซบตลอด 2 ปี เพื่อไปถึงจุดที่เราอยากไป ที่ๆ สมควรได้อยู่ เลยไม่สำคัญหรอกว่าใครจะทำอะไร สิ่งเดียวที่สำคัญ คือโอลีฟ สมิธจะทำอะไร”

ผมเข้าใจเลยนะ… หลายครั้งในชีวิตที่เราโดนคนหันหลังให้ โดนโลกเมินใส่ โดนอะไรๆ มาเป็นอุปสรรค จนเราท้อ เหนื่อย หมดแรง ยิ่งถ้ามีคนมาบั่นทอนพลังบวกของเรา พรากความมั่นใจไปจากเรา เรายิ่งห่อเหี่ยว

มันคือความจริงครับ ที่ใครหลายคนปล่อยให้ชีวิตตนไปขึ้นอยู่กับคนรอบตัวหรือเสียงรอบข้าง คือผมเข้าใจนะว่าเราก็ต้องให้เกียรติคนอื่น ฟังคนอื่นบ้าง แล้วก็ต้องแคร์สิ่งรอบตัวบ้าง แต่เมื่อใดก็ตามที่สิ่งเหล่านั้นมันล้ำเส้นมาทำให้เราอึดอัดและบีบบังคับให้เรารู้สึกสงสัยในคุณค่าของตนเอง แบบนั้นย่อมมีอะไรสักอย่างที่ไม่ถูกแล้ว และเราต้องทวงคืนพื้นที่ของตัวเองให้ทัน ก่อนที่ตัวหรือใจเรานั้นจะแตกสลาย

การบอกว่า “คนอื่นทำให้ฉันเป็นแบบนี้” น่ะมันง่าย แต่การหันมายอมรับว่าตัวเราเองนี่แหละที่ปล่อยให้คนอื่นมามีอิทธิพลเหนือตัวเรา อันนี้ยากขึ้นมาหน่อยสำหรับบางคน แต่ถ้าเราไม่ยอมรับความจริงนี้ เราก็จะไม่อาจควบคุมทิศทางให้ตนเองได้ – ถ้าอยากคุมชีวิตตัวเอง ก็เริ่มจากคุมตัวเอง แล้วต่อด้วยคุมชีวิต และต้องเสริมหน่อยว่าเราก็ต้องรู้หลักในการคุมชีวิตด้วยนะครับ ไม่ใช่ตามใจฉันไปเรื่อย เราต้องเรียนรู้จากชีวิตตน เรียนรู้จากชีวิตคนอื่น อ่าน ฟัง แล้วนำมันมากลั่นกรอง

ผมย้ำตัวนี้โตๆ เลยนะว่าต้อง “กลั่นกรอง” เพราะไม่ใช่ว่าทุกแนวทางจะถูก และไม่ใช่ว่าทุกแนวทางจะเหมาะกับเรา อันนำมาสู่การที่เราควรรู้จักตัวเองว่าเรานั้นคือใคร – ฟังดูเยอะนะครับ แต่นั่นแหละชีวิต มันไม่เคยน้อย มันไม่เคยง่าย ยิ่งสำหรับบางคนมันโคตรไม่ง่าย แต่ถ้าเราสามารถโต้คลื่นผ่านมันไปได้ คนที่จะได้รับผลประโยชน์สูงสุดจากมัน ก็คือเรานี่แหละ

เราทุกคนมีสิทธิ์ได้เจอกับสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำให้มันเกิดขึ้นได้

และข้อเท็จจริงอีกอย่างคือ ไม่มีใครรู้ดีว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง เท่ากับตัวเราและคนที่ผ่านเรื่องเหล่านั้นมาด้วยกัน ดังนั้นถ้าคนบางคนจะหันหลังใส่เพียงเพราะไม่เข้าใจ เข้าใจผิด หรือยังไม่รู้ความจริง สิ่งที่เราทำได้คือสื่อสารให้คนพวกนั้นได้รู้ หากเขาเป็นเพื่อนกับเราจริง เขาจะเปิดใจที่จะรับรู้ แต่หากเขาปิดประตูใส่ ก็ไม่เป็นไรครับ ไปหาประตูบานอื่น เดินหน้าต่อไป ขอเพียงอย่าปิดประตูใส่ตัวเอง

===== หมดสปอยล์ครับ =====

สรุปนะครับ หนังสนุก ดูเพลิน อิ่มอร่อย ดูแล้วมีความสุข ได้พลังบวก ได้อารมณ์ Feel Good แล้วนี่ก็กะจะไปหานิยายมาอ่านด้วยครับ เห็นมีแปลไทยเรียบร้อย ส่วนฉบับหนังนี่ ใครเป็นแฟนหนังรอมคอมอารมณ์ ผมเชียร์ให้ดูเลยครับผม

สองดาวครึ่งบวกๆ ครับ

(7.5/10)