พูดแบบไม่อ้อมค้อมครับว่าใครไม่ชอบหนังที่เดินเรื่องช้าแบบกินบรรยากาศไปเรื่อยๆ และไม่มีจุดเร่งเร้าที่ชัดเจนแล้วล่ะก็ หนังเรื่องนี้อาจเข้าข่ายน่าเบื่อสำหรับท่านได้ครับ
พูดแบบไม่อ้อมค้อมครับว่าใครไม่ชอบหนังที่เดินเรื่องช้าแบบกินบรรยากาศไปเรื่อยๆ และไม่มีจุดเร่งเร้าที่ชัดเจนแล้วล่ะก็ หนังเรื่องนี้อาจเข้าข่ายน่าเบื่อสำหรับท่านได้ครับ
รู้สึกจะเป็นหนังที่มีคนดูแล้วเสียงแตกแบบชัดเจนครับ ที่ชอบก็มีบ้าง ที่ไม่ชอบเลยก็มากอยู่ ส่วนผมอยู่โซนกลางๆ แบบกระเดียดไปทางชอบครับ
ผู้กำกับ John McTiernan เป็นอีกคนที่มีฝีมือนะครับ เพราะผลงานของเขาส่วนมากจะน่าสนใจทั้งสิ้น ตั้งแต่ Die Hard ภาคแรกและภาคสาม, The Hunt for Red October, The Thomas Crown Affair, Predator, The 13th Warrior และ Medicine Man (ละเรื่อง Rollerball ไว้ในฐานที่เข้าใจครับ อันนั้นมือร่วงแบบผิดคาดจริงๆ)
ดูหนังเรื่องนี้แล้วเกิดอารมณ์หดหู่ทับซ้อนกันหลายชั้น ชั้นแรกก็คือรอบฉายน้อยมาก จนเป็นไปได้ว่านาทีที่ผมเขียนเสร็จนี่หนังน่าจะหายไปจากโรง หรือไม่ก็เกือบๆ หายไปเต็มที (การได้ดูขณะที่ยังฉายโรงนี่ ถือว่ามีบุญในระดับหนึ่งทีเดียวครับ)
ตอนดูรอบแรกเมื่อสมัยเด็กนี่ มันรู้สึกว่าหนังโคตรมหัศจรรย์เลยนะครับ ในหัวคิดซ้ำๆ ว่า “คนแสดงกับตัวการ์ตูนได้ยังไงอ้ะ” มันเป็นอะไรที่ตื่นตามากๆ และเชื่อว่าคนรุ่นผมที่ได้ดูในโรงก็คงตื่นเต้นไม่แพ้กัน
นี่เป็นหนังฝรั่งเศสนะครับ ชื่อฝรั่งเศสก็ Les Rivières pourpres ได้เข้าฉายบ้านเราด้วย ภาคสองก็เข้าไปแล้วเหมือนกัน ผมยังไม่ได้ดูน่ะนะครับ แต่อยากเอาตอนแรกมาย้อนรอยเล่าตามประสาคนขุดหนังเก่ามาบ่นๆ
ช่วงนั้นกระแสของ Gone Girl กำลังมาครับ เลยทำให้ชื่อของ Gillian Flynn เจ้าของนิยายต้นฉบับที่ดังอยู่แล้วในวงการนิยายสืบสวน เป็นที่รู้จักมากขึ้นสำหรับคอหนัง
ซีรี่ส์ล่าสุดที่ทำเอาผมกับภรรยาติดหนึบ ดูทีเดียว 13 ตอนรวดครับ ส่วนหนึ่งคงเพราะแนวทางมันใช่ มันครบรสทั้งลึกลับซับซ้อน หักมุม ดราม่า อารมณ์ขันร้ายๆ และเต็มไปด้วยสีสัน (ทั้งในงานภาพและเนื้อหา)
สิ่งที่ผมอยากบอกเกี่ยวกับซีรี่ส์ Sherlock ปี 1 ก็คือ…
ก่อนอื่นขอถามหน่อยครับว่าไอ้บ้าหน้าไหนตั้งชื่อไทย หนังมันแนวฆาตกรรมประมาณ Scream อ้ะคับ พี่เล่นตั้งซะ “ปฏิบัติการพลิกเมือง…” มันใหญ่ไปพี่ ใครเขาจะนึกว่าเป็นหนังพี่ Michael Bay แล้วแค่นั้นยังไม่พอ ยังมี “ล่าซานต้า” อีก