มีตำนานเล่าขานว่าหากใครหยดเลือดใส่หุ่นที่แกะสลักจากผลึกแก้ว จะสามารถทำให้มันมีชีวิตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์แก้วได้ ซึ่งหลงเฟย (ไป่เปียว, Jason Piao Pai) นั้นไม่เชื่อเรื่องเหลวไหลพวกนี้ เขาเลยลองหยดเลือดลงในหุ่นแก้วผลึกที่แกะสลักไว้ แล้วไม่นานก็มีคนถูกฆ่าตาย พร้อมคำร่ำลือว่าผู้ลงมือก็คือมนุษย์แก้วที่หลงเฟยทำขึ้น

หลงเฟยก็ยังคงไม่เชื่อ แต่กลายเป็นว่าหุ่นที่เขาแกะสลักแล้วหยดเลือดไว้เกิดหายไป หรือมันจะกลายเป็นมนุษย์แก้วออกไล่ฆ่าคนจริงๆ

สมทบด้วย ถังอุ่ยห้าว (Teng Wei Hao) เป็นตู๋เหยียนหลอ, หลิวยี่ผู (Liu Yu Po) เป็นสุ่ยจิง, หลินซิ่วจุน (Lam Sau Kwan) เป็นเฟยชุ่ย, เฉินซู่เจีย (Chen Szu Chia) เป็นตู้ซา ผู้ดูแลองค์กรนักฆ่าปี้หลัวฟู่, หวังหยง (Wang Jung) เป็นท่านอ๋องเทียนตี้, ฉินหวง (Chun Wong) เป็นเจ้าอ้วน คนสนิทของหลงเฟย

อีกหนึ่งหนังที่สร้างจากงานปลายปากกาของ อึ้งเอ็ง (Wong Ying) ที่เคยมีฉบับแปลไทยออกมาในชื่อ มฤตยูแก้วผลึก ส่วนผู้กำกับก็คือ หัวซาน (Hua Shan) ครับ

ต้องยอมรับครับว่าผมชอบงานเขียนของอึ้งเอ็งหลายเรื่อง โดยเฉพาะแนวลึกลับสยองขวัญที่เอามาผสมกับเรื่องราวสไตล์ตะลุยยุทธจักร ส่วนฉบับหนังนี่แม้ส่วนใหญ่จะยังไม่ถึงกับยอดเยี่ยม แต่ก็ถือว่าดูได้เรื่อยๆ ผมชอบตรงที่เนื้อเรื่องมันมีรายละเอียด มาพร้อมความซ้บซ้อนซ่อนเงื่อน มีการทิ้งปมตามปมให้ชวนติดตาม และบรรยากาศฉากที่ตั้งใจให้มันดูสยองก็ถือว่าทำออกมาได้ชวนหวาดผวาดี

กับเรื่องนี้ผมก็อยู่ในข่ายชอบครับ นอกจากเอกลักษณ์สไตล์หนังจากงานของอึ้งเอ็งที่กล่าวไปแล้ว เรื่องนี้ถือว่าเด่นในเรื่องการต่อสู้ที่มีความพิสดารบางประการ กล่าวคือไม่ได้บู๊กันแบบหนังจอมยุทธทั่วไป แต่จะมีความแปลกไม่ว่าจะในเชิงกระบวนท่า อาวุธ หรือบทลงเอยของการต่อสู้ที่จะมาในโทนชวนสยองอยู่ในที และอีกอย่างที่เตะตาก็คืองานฉากครับ ฉากจะดูแปลกตา อย่างตอนที่หลงเฟยไปที่ปี้หลัวฟู่ ที่นั่นก็ดูมีความวิจิตรแปลกตาไม่น้อยเหมือนกัน

และที่ถือว่าเด่นมากสำหรับผมในเรื่องนี้ก็คืออารมณ์สยองครับ เรื่องนี้มันดูเป็นหนังสยองจริงๆ ไม่ว่าจะการตายที่มีหลากแบบหลายสไตล์ อย่างท้องป่องจนระเบิด แขนขาดขาขาดอวัยวะกระจุย หรือการฉายภาพย้ำให้เห็นสภาพศพของคนที่ตายที่บางรายก็อยู่ในสภาพดูไม่ได้ หรือไม่ก็ตายแบบสยองๆ โหดๆ เช่นศพห้อยกลางกองไฟอะไรแบบนั้นเป็นต้น ในฐานะที่ชอบดูหนังสยองก็บอกได้เลยว่าโทนมันใช่ มันคือหนังสยองจริงๆ ไหนจะดนตรีที่มีความหลอนอีก เรียกว่ามากันครบเลย

และที่ออกจะมีอิมแพคกับผมมากที่สุดก็คงเป็นตัวละครหนึ่งที่ออกแนวเป็นตัวโจ๊กของเรื่อง ที่ปกติแล้วถ้าเป็นหนังเรื่องอื่นๆ ของ Shaw ตัวละครแนวนี้มักจะรอดไปจนจบ แต่กับเรื่องนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น และบทลงเอยของตัวละครที่ว่ายังชวนให้สลดใจไม่น้อยด้วย

อารมณ์ของหนังมันเลยเหมือนสะท้อนให้เห็นถึงอีกมุมหนึ่งของยุทธจักรน่ะครับ เป็นโลกที่หม่นหมอง น่ากลัว เต็มไปด้วยความตาย เป็นโลกที่หากท่านก้าวเท้าเข้าไปแล้วก็มีโอกาสสูงมากๆ ที่จะไม่ได้กลับออกมา – อารมณ์มันเหมือนหนังสยองประเภทที่ตัวละครหลงเข้าไปในที่ที่ไม่ควรยุ่ง แล้วสุดท้ายก็ไม่รอดเป็นส่วนใหญ่ มันให้อารมณ์นั้นจริงๆ ครับ

สรุปก็คือผมออกแนวชอบครับสำหรับเรื่องนี้ แม้จะยังไม่ถึงขั้นดีเด่นแต่ผมว่าใช้ได้นะ ดูสนุก ชวนติดตาม และที่สำคัญคือได้อารมณ์สยองในระดับน่าพอใจ เอาเป็นว่าใครชอบหนังแนวตะลุยยุทธจักรแบบผ่าโลกสยองก็น่าลองครับเรื่องนี้

สองดาวกว่าๆ ครับ

(6.5/10)

ชื่ออื่นๆ
นางพญาวังบาดาล