มาหนังเบาๆ อีกเรื่องนะครับ ช่วงนี้มีอะไรหนักหัวนิดๆ เลยขอรีวิวหนังเบาแบบไม่ต้องคิดอะไรมากสักหน่อย กับงานขายเสน่ห์หนุ่มหล่ออย่าง Tom Cruise สมัยนั้นยังเฟี้ยวอยู่เลยครับ ดูหน้าปกก็น่าจะทราบ แหม คนอะไรหล่อได้ขนาดนั้น (อิจฉาในใจ ฮึ่มๆๆ)
ไคลี่ แพรตต์ (Jodie Foster) กับลูกสาวได้เดินทางกลับบ้านด้วยเครื่องบินนะครับ จากเบอร์ลินไปอเมริกา ระหว่างทางไคลี่ก็พลอยหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกที ลูกสาวเธอกลับหายตัวไปไหนก็ไม่รู้ ถามใครๆ ก็บอกไม่มีใครเห็น พอตรวจดูบันทึกผู้โดยสารกลับไม่ปรากฎว่าเธอพาลูกขึ้นมาด้วย
ภาพยนตร์ก็เหมือนกับอาหารนะครับ ใช้บริโภคได้ทั้งความอร่อยและคุณค่า
เป็นการจับเอา Die Hard มาเจอกับ Air Force One แล้วปรุงรสด้วย “การถล่มทำเนียบขาวเล่น” ตามสไตล์ของผู้กำกับ Roland Emmerich ที่หาพล็อตมาถล่มโลกได้บ่อยมากๆ คนหนึ่ง
คาเรน แม็คคานน์ (Sally Field) น่าจะมีชีวิตที่สดใสจนใครๆ อิจฉาครับ ไหนจะมีสามีที่ดี (Ed Harris) ลูกสาวน่ารักของคนได้แก่ จูลี่ (Olivia Burnette) และเมแกน (Alexandra Kyle) แต่แล้วทุกอย่างต้องมาพังทลายเมื่อจูลี่ถูกข่มขืนแล้วฆ่าอย่างอำมหิต จากการสืบสวนผู้ต้องสงสัยก็คือ โรเบิร์ต ดู๊บ (Kiefer Sutherland)
วิลล์ แรนดัล (Jack Nicholson) บรรณาธิการรุ่นดึกที่หน้าที่การงานกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย แล้ววันหนึ่งเขาก็เจอเคราะห์ซ้ำเมื่อโดนหมาป่าตัวใหญ่ทำร้ายบนถนนสายเปลี่ยว ซึ่งตอนแรกก็เหมือนจะไม่เป็นไรครับ แค่ไปหาหมอทำแผล แต่ไปๆ มาๆ วิลล์พบว่าตัวเองเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง เช่น มีกำลังวังชามากขึ้น สามารถได้ยินเสียงคนอื่นกระซิบกัน
โดยส่วนตัวผมว่าบทหนังเรื่องนี้เข้าท่านะครับ
“ถ้าเปรียบคนเป็นเรือ ความเชื่อก็คงเป็นน้ำ
อันว่าน้ำนั้น ลอยเรือได้ ก็จมเรือได้เช่นกัน”
นั่นคือสิ่งที่ผมคิด หลังดู Noah ครับ
อีกชื่อหนึ่งของหนังเรื่องนี้คือ Fever Pitch นะครับ เป็นชื่อที่ใช้ตอนฉายที่อเมริกา บอกไว้ให้รู้กัน จะได้ไม่แปลกใจว่าทำไมชื่อหนังบนปก DVD ถึงไม่ใช่ The Perfect Catch
พล็อตทำให้นึกถึงเพื่อนสนิทขึ้นมาเลยครับ หนังเล่าถึง คริส แบรนเดอร์ (Ryan Reynolds) ไอ้หนุ่มอ้วนต๊ต๊ะที่มีเพื่อนสนิทชื่อ เจมี่ พาลามิโน่ (Amy Smart) สาวน้อยสุดสวยที่ทำให้คริสใจเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่เจอ แล้วในคืนส่งท้ายก่อนจบการศึกษา เขาคิดจะสารภาพรักกับเธอ … แต่ผลลงเอยกลับกลายเป็นความอายอย่างมหาศาล โธ่ น่าสงสารจริงๆ
หมื่นทิพ's Review 