เหวินเจี้ยนชิง (หลินปอ, Ivy Ling Po), ตู้จื่อจง (จินฟง, Chin Feng) และเว่ยเสี่ยนจื่อ (เหอฟาน, Ho Fan) คือบัณฑิตสามสหายที่คบหากันมานาน แต่จื่อจงกับเสี่ยนจื่อไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วเจี้ยงชิงคือผู้หญิงครับ นางปลอมเป็นชายเพื่อจะได้มีโอกาสศึกษาหาความรู้ และนามแท้จริงของนางคือ เหวินเฟยเอ๋อ

ทีนี้เมื่อเฟยเอ๋อโตเป็นสาวพ่อแม่ก็เป็นห่วงอยากให้นางมีฝั่งมีฝา เลยให้นางเลือกว่าจะแต่งงานกับใครระหว่างจื่อจงและเสี่ยนสื่อ เฟยเอ๋อก็เลือกไม่ได้นางเลยใช้ลูกศรในการเสี่ยงรัก และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของความรักที่มีการสลับคู่กันไปมากว่าจะได้ลงเอยกัน

สมทบด้วย หยางจื้อชิง (Yang Chih Ching) ในใต้เท้าเหวิน พ่อของเฟยเอ๋อ, กู้เหวินจง (Ku Wen Chung) เป็นเหวินหลง พ่อบ้านตระกูลเหวิน, จินเฟย (Tina Chin-Fei) เป็นคุณหนูจิ่งฝู่ฉวนที่เฟยเอ๋อไปช่วยไว้ตอนกลางเรื่อง และหนังกำกับโดย เกาลี่ (Kao Li) ครับ

ก็ถือเป็นหนังหวงเหมยรอมคอมที่ดูได้เรื่อยๆ ครับ เรื่องเพลงนั้นไม่มีปัญหา ไพเราะและชวนฟังได้มาตรฐานของหนัง Shaw Brothers และแน่นอนว่าไฮไลต์ก็คือการแสดงสุดลื่นไหลของหลินปอที่เรื่องนี้เธอได้แต่งชุดทั้งหญิงและชายในเรื่องเดียว อันนี้ต้องยอมรับเลยครับว่าความสามารถของเธอนี่ล้นเหลือจริงๆ ทั้งยามสุขยามเศร้ายามแต่งหญิงแต่งชายเธอก็ถ่ายทอดบทบาทออกมาได้อย่างน่าจดจำ จนคงไม่ผิดหากผมจะบอกว่าเธอครองหนังทั้งเรื่องได้อยู่ เด่นกว่าจินฟงกับเหอฟานซะอีก

ในขณะที่ตัวหนังนั้น ผมถือว่าดูได้เพลินๆ แต่อาจยังไม่ถึงกับชอบมากมาย ส่วนหนึ่งผมว่าพล็อตมันค่อนข้างอีรุงตุงนังพอสมควร เพราะมันมีทั้งโรแมนซ์ มีเบาสมอง มีดราม่า แล้วตอนกลางๆ ยังมีวาระให้เฟยเอ๋อออกกระบวนท่าฟันดาบ (ในคราบบุรุษ) ปราบโจรทั้งก๊กอีก ในแง่หนึ่งหนังก็มีหลากรสดีล่ะครับ เพียงแต่มันยังไม่สุด ยังไม่โดดเด่นกลมกล่อมน่าจดจำเท่าหนังอีกหลายเรื่องของหลินปอที่มีความพอเหมาะพอดีมากกว่านี้

และได้ยินมาว่าหลายคนยกให้หนังเรื่องนี้เป็นหนังหวงเหมยโรแมนติกสาย Feminism เพราะมีการชูประเด็นความเก่งกาจของสตรีที่หากมีโอกาสล่ะก็ พวกเธอจะสามารถเรียนรู้ได้และทำประโยชน์ให้สังคมได้ไม่แพ้ชาย – ดีไม่ดีอาจมากกว่าด้วยซ้ำ

เพราะเมื่อดูจนจบแล้วเราก็จะพบว่าหลายๆ ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในหนังนั้น มันเกิดจากผู้ชายนี่แหละ อย่างเรื่องศรเสี่ยงรักที่เป็นต้นเหตุให้เกิดความเข้าใจผิดจนตอนแรกเฟยเอ๋อกลายเป็นต้องจับคู่กับเสี่ยนจื่อแทน ส่วนหนึ่งก็เพราะการกระทำของผู้ชายนี่แหละที่ทำให้เรื่องมันวุ่นโดยไม่จำเป็น

และเมื่อตอนจบมาถึง เราก็จะเห็นได้ว่า เพราะผู้หญิงอย่างเฟยเอ๋อนี่แหละที่สามารถจัดการเคลียร์ให้ทุกอย่างลงล็อค คือถ้ามองในเชิงบริหารจัดการนี่เฟยเอ๋อก็ถือว่าทำได้ดีที่สามารถหาทางออกให้ทุกอย่างมันคลี่คลายได้ – พูดง่ายๆ คือในเรื่องนี้ ส่วนใหญ่ผู้ชายจะสร้างปมครับ แล้วเฟยเอ๋อที่เป็นหญิงนี่แหละที่จะต้องมาช่วยแก้ปม ก็เหมือนเป็นการสื่อโดยนัยๆ ว่าการปกครองที่มีผู้ชายเป็นใหญ่นั้น บางครั้งปัญหาก็บังเกิดเพราะวิธีคิด (โดยเฉพาะแบบที่ตึงเกิน ไม่ยอมประนีประนอม) ที่ผู้ชายยึดถือนี่แหละ ดังนั้นบางครั้งแนวทางแบบผู้หญิงก็เป็นสิ่งที่จำเป็นที่จะทำให้อะไรๆ มันบาลานซ์และมีทางออก

โดยรวมผมว่าหนังก็เพลินดีครับ เพียงแต่มันอาจยังไม่กลมกล่อมเต็มที่ แต่ถ้าดูแบบไม่คิดมากผมว่าก็ได้อยู่

สองดาวกว่าๆ ครับ

(6.5/10)