วาเลอรี่ (Kelly Marie Tran) นักพูดสร้างแรงบันดาลใจกำลังเจอความทุกข์ขนานหนักจากอาการคันที่หลังหัวครับ เธอพยายามรักษามันด้วยหลายวิธีแต่ก็ไม่หาย และเป็นไปได้ว่ามันสัมพันธ์กับอารมณ์เครียดของเธอ แล้วแบบนี้เรื่องจะเป็นอย่างไรต่อไป

ถึงท่านใดก็ตามที่รู้ตัวว่าตัวเองบ้าจี้และมักจะทำตามท่าทางของคนอื่นได้ง่าย แนะนำว่าควรระวังในการดูหนังเรื่องนี้ครับ เพราะท่านอาจรู้สึกคันคะเยอได้ เพราะนางเอกคันทั้งเรื่องเลย ไหนจะเสียงเกาแกรกๆ ที่มีตลอดอีก ดังนั้นใครบ้าจี้ง่ายก็ลองพิจารณาดูครับว่าจะไหวไหม

สำหรับตัวหนัง ว่ากันตรงๆ ก็ไม่ถึงกับต้องดูหรอกครับ สิ่งที่ถือว่าดีสุดในหนังก็คือการแสดงของ Tran ที่ถือว่าไม่เลว แต่ในแง่ของความระทึก ความลึกลับ หรือความสยองนี่ต้องบอกเลยว่ายังไม่เท่าไหร่ และที่หนักกว่าคือตัวบทที่เขียนออกมาไม่ชวนติดตามนัก ซึ่งพอบทมันยังไม่น่าสนใจพอ มาบวกกับโทนหนังที่ยังทำไม่ถึง ผลที่ได้เลยกลายเป็นความน่าเบื่อครับ อย่างผมนี่สารภาพเลยว่าคิดเป็นพักๆ ว่า “เมื่อไหร่จะจบซะที”

แต่แก่นเรื่องน่ะใช้ได้ครับ หลักๆ มันคือการสะท้อนเรื่องการควบคุมตนเอง สอนให้เราตระหนักว่าแม้เราจะคุมสถานการณ์โดยรอบไม่ได้ก็ตาม แต่เราก็ยังเลือกที่จะคุมตัวเองได้ ของแบบนี้ต้องฝึกฝน แล้วเราก็จะสามารถคุมตัวเองได้เก่งขึ้นตามลำดับ

และในทางกลับกัน หากเราปล่อยให้ตัวเองสติแตกอยู่ร่ำไป แบบนั้นเราก็จะสติแตกง่ายขึ้นเรื่อยๆ และความสามารถในการคุมตัวเองก็จะค่อยๆ น้อยลงเช่นกัน

นอกจากนี้้ก็ยังมีประเด็นการเลือกที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า ไม่ปล่อยให้อดีตมาถ่วงรั้งชีวิตไว้ หรือเรื่องความเครียดต่างๆ ที่เกิดได้ยามเราเจอปัญหา อันนี้เราก็ต้องเข้าใจเช่นกันว่า คนเราเครียดกันได้ มันเหมือนการตอบสนองแบบออโต้ยามเจอเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ แต่สิ่งสำคัญคือเมื่อเกิดความเครียดขึ้นมาแล้ว เราจะทำอย่างไรต่อ เราจะเรียนรู้ที่จะรับมือมัน เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมันให้ได้ หรือเราจะปล่อยให้มันมาขี่หลังแล้วส่งผลต่อกายและใจของเรา ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับเราว่าจะเลือกทางไหน

สรุปว่าหนังนั้นไม่เท่าไหร่ครับ แต่การแสดงของ Tran กับแง่คิดก็ทำให้หนังพอมีอะไรให้พูดถึงบ้าง แต่ในแง่ความบันเทิงนั้นไม่ตอบโจทย์ครับ

ดาวครึ่งครับ

(5/10)