น้องเล็กคนที่ 7 ในเหล่านางฟ้าบนสวรรค์ (หลี่ชิง, Li Ching, Ching Lee) เกิดสนใจแสงสีในโลกมนุษย์ จึงตัดสินใจลงมาเที่ยว แล้วเธอก็ได้เจอทั้งคนดีและคนไม่ดี ก่อนที่เธอจะได้เจอกับ ต่งจื้อหลี่ (จินฟง, Chin Feng) ที่กำลังประสบปัญหาว่าบ้านเด็กกำพร้าที่เขาดูแลอยู่นั้น กำลังจะถูกยึดไป เธอก็เลยลองใช้อิทธิฤทธิ์ที่มีเพื่อช่วยเขาและเด็ก แล้วก็แน่นอนว่าเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็เริ่มรักกันน่ะครับ

สมทบด้วย หลี่เผิงเฟย (Li Peng Fei) ในฉีไฉฟะ มหาเศรษฐีที่ต้องการที่ดินบ้านเด็กกำพร้า (เพื่อไปเอาใจสาว), เผิงเผิง (Peng Peng) ในบทต้าหนิว เพื่อนสนิทของจื้อหลี่ และหนังกำกับโดย เหอเมิ่งหัว (Ho Meng Hua) ครับ

หนังก็มาในแนวเบาสมองผสมรอมคอมแล้วผมมีการวิพากษ์ความวุ่นวายของโลกมนุษย์แทรกลงไปเป็นพักๆ ซึ่งระหว่างดูก็แอบนึกถึง Mary Poppins อยู่เหมือนกันครับ เพราะตัวเอกเป็นหญิงสาวที่มาพร้อมอิทธิฤทธิ์ มาช่วยเหลือเด็กๆ แล้วก็มาพร้อมเพลงเพราะๆ ซึ่งเพลงนี่ถือเป็นส่วนที่ช่วยหนังไว้ได้เยอะมากครับ ทำเอาดูเพลินและฟังเพลินไปเลย

ส่วนพล็อตที่ว่าด้วยเรื่องความรักนั้นก็ถือว่ามี แต่ไม่มาก ความหวานเลยยังไม่เยอะ ส่วนใหญ่พื้นที่ในหนังจะเทไปให้กับการวิพากษ์สังคมโลก ทั้งคนที่หลงระเริงอยู่กับแสงสี อยู่กับความสนุกจนลืมเรื่องการช่วยเหลือกันและกัน หรือไม่ก็ผู้คนที่ไม่ยอมทำสิ่งที่ถูก เอาแต่จะทำเรื่องง่ายๆ เพื่อให้ชีวิตตัวเองสบายอยู่ร่ำไป ไหนจะพวกคนที่เห็นแก่ตัวที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความต้องการของตนเอง โดยไม่สนว่าจะทำให้ใครเดือดร้อนบ้าง

หนังยังมาพร้อมมุกแบบ มุกดูถูกคนจน หรือมุกมอมเหล้าผู้หญิงเพื่อจะทำมิดีมิร้าย ซึ่งสุดท้ายแล้วคนไม่ดีก็จะโดนกรรมตามทันกันหมด แล้วที่ขาดไม่ได้อีกอย่างของสูตรหนังแนวนี้ก็คือ มันจะต้องมีเหตุการณ์อะไรสักอย่างมาทำให้พระนางต้องผิดใจกันหรือเข้าใจผิดกัน – ซึ่งเอาเข้าจริงๆ จุดนี้มันจะไม่เป็นเรื่องเล่ย หากต่างฝ่าต่างใจเย็นกันสักหน่อย

ก็ขอสารภาพตามสูตรครับ ว่ามุกอะไรเหล่านี้บางทีก็ชวนให้หงุดหงิดบ้าง แต่ก็เช่นเคยครับ พอหงุดหงิดสักพักก็พยายามทำความเข้าใจ ทำอารมณ์เหมือนเดินชมของในพิพิธภัณฑ์หรืองานนิทรรศการจัดแสดงต่างๆ น่ะครับ เประมาณว่าเป็นการเรียนรู้โลกของวันวาน โลกของคนรุ่นปู่รุ่นย่ารุ่นพ่อรุ่นแม่เราเคยผ่านมา บางอย่างเราอาจไม่ชอบ บางอย่างอาจไม่ตรงจริตของเรา บางอย่างอาจล้าสมัย (และที่น่าหนักใจสุดคือ บางอย่างก็ยังคงมีมาจนถึงปัจจุบัน) แต่เราก็สามารถมองมัน พิจารณามันได้ในฐานะส่วนหนึ่งของจารึกทางสังคม และเป็นบทหนึ่งบนโลกภาพยนตร์ที่ได้ถูกบันทึกไว้ผ่านแผ่นฟิล์ม

รู้ไหมครับว่าระหว่างดูเนี่ย ผมอยากให้ตอนจบจบแบบนางฟ้ากลับขึ้นสวรรค์ไปนะ เพราะรู้สึกเลยว่าถ้าเธออยู่บนโลกไปนานๆ ก็คงขาดความสุข คงโดนอะไรต่างๆ ในโลกกระทำจนเหนื่อยล้า ดังนั้นขึ้นไปอยู่สวรรค์น่ะจะดีกว่า – ส่วนตอนจบของหนังเป็นอย่างไรก็ลองไปดูกันนะครับ

แต่ขณะเดียวกัน นอกจากหนังจะสะท้อนสิ่งไม่น่ารักของมนุษย์แล้ว หนังก็ยังทำในสิ่งที่ควรทำ นั่นคือการให้นางฟ้าเรียนรู้ที่จะทำสิ่งที่ถูก ไม่ใช้ฤทธิ์ตัวเองอย่างไร้ความรับผิดชอบ อย่างตอนที่พวกเด็กกำพร้าหิวกัน ตอนแรกเธอก็เสกเอาซาลาเปาจากแผงที่ขายอยู่แถวนั้นมาให้เด็กๆ กิน แต่สักพักเธอก็เรียนรู้ว่าการทำแบบนั้นจะทำให้คนขายซาลาเปาต้องเดือดร้อน เธอเลยรีบแก้ไขโดยการเสกซาลาเปาคืนที่ไป

แล้วจากนั้นเธอก็ชักชวนให้เด็กๆ มาทำงานครับ มาประดิษฐ์สิ่งนั้นสิ่งนี้ขาย มาเก็บดอกไม้ (ที่ปลูกในพื้นที่บ้านเด็กกำพร้า) ไปขายเพื่อเอาเงินมาซื้อข้าวกิน อันนี้ผมชอบนะ เพราะหนังแอบสอนประเด็นเหล่านี้ (การไม่งอมืองอเท้าหรือการทำงาน) ลงไปแบบพอดีๆ – แต่ระหว่างดูก็แอบคิดเหมือนกัน ว่าแล้วพวกพระเอกนี่ ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดทำอะไรแบบนี้เลยหรือ จุดนี้ไปๆ มาๆ ผมก็ยอมรับนะว่าแอบไม่ชอบพระเอกในเรื่องสักเท่าไหร่ เพราะดูเหมือนจะทำอะไรไม่เป็นเลย แล้วก็ชอบคิดลบ ชอบโวยวาย จนยิ่งเป็นการตอกย้ำความรู้สึกที่อยากให้นางเอกกลับสวรรค์ไปซะ เพราะถ้าอยู่กับพี่คนนี้นี่มีแววทุกข์ได้เรื่อยๆ แหงๆ

โดยรวมหนังก็ถือว่าดูได้น่ะครับ จุดเด่นขนานแท้คือความน่ารักของหลี่ชิง แล้วก็เพลงเพราะๆ ที่มาเรื่อยๆ ส่วนตัวหนังก็อย่างที่บอก ว่าค่อนข้างเทน้ำหนักไปกับเรื่องลบๆ หรือเรื่องความไม่น่ารักของมนุษย์ซะเยอะ อารมณ์รอมคอมเลยน้อยและไม่ค่อยกลมกล่อมรัก – เหมือนพระนางรักกันตามบทน่ะครับ – ดังนั้นถ้าใครอยากดูอะไรที่มันกุ๊กกิ๊กก็อาจไม่ตอบโจทย์นัก แต่ถ้าจะดูการสะท้อนความไม่น่ารักของคนนี่ ก็น่าจะถูกใจกันไป

ส่วนผมก็กลางๆ ครับ ใจน่ะอยากให้หนังมีความน่ารักรอมคอมมากกว่านี้ และถ้าพี่พระเอกดูเหมาะควรกับนางเอกมากกว่านี้ก็จะดีทีเดียว ประมาณว่านางเอกก็ช่วย พระเอกก็สู้ สู้ สู้ ร่วมกันรับมือปัญหาจากรอบด้าน แบบนั้นหนังคงมีอะไรให้ประทับใจและซึ้งขึ้นเยอะ

สองดาวหน่อยๆ ครับ

(6/10)

ชื่ออื่นๆ
นางฟ้ากับชายเดินดิน