เรื่องราวความรักวุ่นๆ ของ กว่านต้าหยุ่น (หัวเหลิน, Hua Lun) ทายาทเจ้าของธุรกิจกับ หลินหลิน (หลินฟ่งเจียว, Lin Feng Jiao) คุณครูสาวผู้ทำงานดูแลเด็กกำพร้าที่ยุ่งอีนุงตุงนัง ที่ตอนแรกฝ่ายหญิงไม่ถูกชะตาฝ่ายชาย แต่ก็ตามสูตรครับว่าสุดท้ายพวกเขาก็รักกันจนได้

สมทบด้วย ฉางเฟิง (Chang Feng) ในบทยี่ต้าเช จิตรกรรุ่นเก๋าที่อยากได้ต้าหยุ่นมาเป็นลูกเขย, หวงม่านเมี่ยว (Huang Man Miao) เป็นยี่ฉินลี ลูกสาวของยี่ต้าเช และหนังกำกับโดย เฉินเฮ่า (Chen Hao) ที่โดนมาแสดงเป็น โขวเชิ่งช่าง ไอ้หนุ่มที่คิดจะจีบหลินหลิน

เป็นหนังที่มีทั้งสิ่งที่ผมชอบและสิ่งที่ผมรำคาญครับ มาเริ่มจากสิ่งที่ชอบก่อน และสิ่งนั้นก็คือความน่ารักสุดฤทธิ์สุดเดชของ หลินฟ่งเจียว โอย คุณเอ้ย เธอน่ารักมากๆ และเป็นพลังสำคัญที่สุดเลยที่ทำให้ผมดูหนังต่อไปได้เรื่อยๆ ทั้งสีหน้าท่าทาง แววตา อากัปกิริยาดูมีเสน่ห์แบบสุดๆ ซึ่งเรื่องนี้ถือเป็นหนังเรื่องแรกของเธอที่ผมดูแบบจริงๆ จังๆ แล้วผมก็ตกหลุมรักเธอไปเลยครับ เป็นนางเอกที่ผมชอบมากจริงๆ

ส่วนดาราคนอื่นก็เล่นกันได้โอเคล่ะครับ แต่ละคนก็ไหลไปกับหนังซึ่งนั่นก็มาถึงสิ่งต่อมาที่ผมทั้งชอบและไม่ชอบแบบกลั้วๆ กันไป นั่นคือเนื้อเรื่องที่ออกแนว 3 คู่ชู้ชื่น ซึ่งส่วนที่เป็น 3 คู่รักกันนี่ผมโอเคนะ มันดูน่ารักดี แต่ที่ไม่ชอบก็คือตอนต้นๆ ที่แต่ละคนมีการมีแง่งใส่กัน กวนใส่กัน หรือถึงขั้นทำเอาหัวแตกเลยก็มี ซึ่งก็เข้าใจล่ะครับว่าหนังแนวนี้สมัยก่อนมันก็จะมีอะไรที่ดูเว่อร์ๆ ล้นๆ แบบรักกก็รักล้นๆ เกลียด (แบบตลกๆ) ก็จะกระทำกันแบบล้นๆ ซึ่งมันก็คงเป็นมุกตลกที่นิยมกันในสมัยหนึ่ง แต่ผมนั้นออกตัวเลยว่าไม่ถูกจริตกับอะไรแบบนี้เท่าไหร่ รำคาญน่ะครับว่าง่ายๆ แต่ยังดีครับที่ในส่วนของ 3 คู่นี้มีส่วนที่กวนๆ แง่งๆ แค่ต้นเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนหลังๆ พวกเขาก็มาจับมือช่วยกัน อันนี้ก็ถือว่าโอเคและดูได้เรื่อยๆ

ทึนี้เราก็มาถึงจุดที่ผมสารภาพเลยว่ารำคาญมาก คือการที่ตัวละครผู้หลักผู้ใหญ่ในเรื่อง (พวกพ่อๆ แม่ๆ) พยายามบงการควบคุมชีวิตลูกจนขาดสติ คือก็เข้าใจน่ะครับว่าอาจจะหวังดีหรืออยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่พวกพี่ก็ไม่ฟังอะไรลูกเล้ยยยยย แหม แล้วไม่ฟังก็ยังพอเข้าใจ แต่ยังอุตส่าห์มีตีกันแง่งกัน – ตีกันนี่คือตีกันจริงๆ นะครับ – ซึ่งก็เข้าใจได้อีกเช่นกันว่ามันคือความเว่อร์ความล้นของตัวละครในหนังแนวนี้ แต่ผมรำคาญครับ เลยทำให้ไม่ค่อยเพลินเท่าไหร่เวลามีอะไรแบบนี้

ยอมรับครับว่าหนังเรื่องไหนที่มีตัวละครพ่อแม่แบบนี้ผมจะแอบรำคาญ ซึ่งถ้าถามว่าผมชอบแบบไหนก็ตอบได้ว่าชอบหนังที่มีพ่อแม่น่ารักๆ พยายามเข้าใจลูก เคียงข้างลูก แม้จะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกคิดหรือทำทั้งหมด แต่ก็จะค่อยๆ เรียนรู้และสอนแบบไม่บงการ แบบนี้แหละครับที่ผมชอบ แล้วส่วนมากถ้าหนังมาทางนี้ล่ะก็ หนังมักจะมาพร้อมความซึ้งเสมอ ซึ่งนี่ก็เป็นอะไรที่ผมชอบอีกเช่นกัน

หนังเรื่องนี้เลยครบรสสำหรับผมนะ คือมีครบเลยทั้งสิ่งที่ชอบ สิ่งที่กึ่งชอบและไม่ชอบ และสิ่งที่ไม่ชอบ แต่ก็พอทำความเข้าใจได้น่ะครับว่าหนังฮ่องกงหรือไต้หวันยุคก่อนมันก็จะมีอะไรแบบนี้บ้างแหละ และอีกสิ่งหนึ่งที่แอบเสียดายก็คือหนังดูจะเน้นคู่ของพระนางน้อยไปหน่อยครับ ทั้งๆ ที่เคมีของพวกเขาตอนเข้าฉากกันนี่เป็นอะไรที่น่ารักนะ จนแอบคิดเลยว่าถ้าหนังเน้นเรื่องของพวกเขามากขึ้นกว่านี้อีกนิด แล้วลดเรื่องอื่นๆ ลงไป (พวกความวุ่นวายหรือความเยอะของคนน่ะไม่ต้องมากก็ได้) ผมคงจะถูกใจหนังเรื่องนี้มากกว่าที่เป็นน่ะครับ

อีกอย่างคือเพลงเพราะเพียบครับ ไพเราะและน่าจดจำ ช่วยเสริมอารมณ์ดีๆ ให้หนังได้พอสมควรทีเดียว

ก็สรุปนะครับ ใครชอบหนังรอมคอมเบาๆ ก็ลองดูได้ครับ จริงๆ ผมก็โอเคกับหนังนั่นแหละ แค่ว่ามันจะมีจุดที่ไม่ชอบบ้าง แต่ก็ต้องถือว่าโดยรวมหนังทำออกมาได้เข้าท่าล่ะครับ เพราะใจผมมันสรุปได้ว่ายังรู้สึกชอบมากกว่าไม่ชอบ แล้วก็อย่างที่บอกครับว่า หลินฟ่งเจียวคือ Everything จริงๆ

สองดาวกว่าๆ ครับ

(6.5/10)