เสี่ยวซาน (หลิวเจียหย่ง, Lau Kar Yung) หลังจากสูญเสียพ่อไปเขาก็เดินทางไปหาอาจารย์เมิ่งปิง (ทังจิ่นถัง, Tang Chin Tang) ตามคำสั่งเสียของพ่อที่จะให้มาฝึกวิชาที่นี่ แต่กลายเป็นว่าพวกของอาจารย์เมิ่งเป็นคนไม่ดีครับ นอกจากจะเป็นอันธพาลทำร้ายผู้คนแล้ว ยังลอบค้ายาอีก แล้วเสี่ยวซานไปเห็นเข้าก็เลยโดนตามฆ่า

เสี่ยวซานรอดมาด้วยความช่วยเหลือของเสี่ยวหง (ฮุ่ยอิงหง, Kara Wai) แต่พวกอาจารย์เมิ่งก็ยังไม่ปล่อยเขา จนในที่สุดเขาก็ได้รับการฝึกวิชาหมัดขี้เรื้อนเพื่อเอาไว้ต่อกรกับเหล่าคนพาลทั้งหลาย

สมทบด้วย หลินฮุยหวง (Lam Fai Wong) ในบทลุงจี้, เฉินตี๋เค่อ (Chan Dik Hak) เป็นหมอทิเบต 2 คนนี้ทำงานให้เมิ่งปิง, หวงเซียะ (Huang Ha) เป็นกุ้งหมัดเมา ปู่ของเสี่ยวหง, หวังชิงเหอ (Wong Ching Ho) เป็นลุงหง เจ้าของร้านขายของชำกวงซังโหลวที่เสี่ยวซานไปทำงานด้วย, เฉินเฉียนโป (Tsen Chien Po) เป็นเจ้าหนูเล็ก ที่ตอนหลังมาสนิทกับเสี่ยวซาน และหนังกำกับโดย หลัวฉี (Lo Chi) ครับ

พิจารณาจากตัวหนังและช่วงเวลาที่หนังฉาย (ประมาณกลางปี 1979) ก็ทำให้ตระหนักได้ว่าหนังน่าจะเดินตามรอยความสำเร็จของ ไอ้หนุ่มหมัดเมา ของเฉินหลง แหงมๆ ครับ เพราะมันมาทางเดียวกันเลย ตั้งแต่ตัวเอกที่เป๋อหน่อยๆ เซ่อนิดๆ แล้วก็ชอบทำหน้าเหวอๆ แหยๆ เป็นพักๆ ตามด้วยสไตล์เรื่องที่ออกแนวตลกแบบ Slapstick (ตลกแบบที่ตัวละครทำท่าเกินจริง มีการเจ็บตัว หรือข้าวของระเนระนาด) และหลายฉากนี่เหมือนยกมาจาก ไอ้หนุ่มหมัดเมา เลยครับ ไม่ว่าจะฉากฝึกวิชาหรือตอนตีกับผู้ร้ายตรงลานเขาที่ไหนสักแห่ง

หน้ารูปลักษณ์ของอาจารย์ที่สอนนี่ เอาจริงๆ ก็เหมือนเลยแหละ แต่ก็ดูเหมือนหนังจะพยายามเลี่ยงด้วยการใส่ตัวละครอาจารย์ให้มาแบบหลายคนมากขึ้น มาทั้งหลวงจีนและอาจารย์หญิง (ท่านย่าของเสี่ยวหง) แล้วก็กระบวนท่าหลักของเรื่องก็กลายเป็นหมัดขี้เรื้อนแทน

ระหว่างดูนี่มันรู้สึกน่ะครับว่าหนังเหมือนจะพยายามทำให้ตัวเองไม่เหมือนกับไอ้หนุ่มหมัดเมาด้วยการหลบโน่นเลี่ยงนี่ แต่ขณะเดียวกันหลายๆ อย่างในหนังมันก็พยายามจะเดินตามไอ้หนุ่มหมัดเมา (เดาว่าเพื่อเพิ่มโอกาสความสำเร็จ) เลยทำให้บางอย่างมันดูแอบขัดๆ กันอยู่ในที

ทีนี้ถ้าถามว่าหนังสนุกไหม (โดยพยายามไม่เอาไปเทียบกับหมัดเมาน่ะนะครับ) ตัวหนังมันก็พอดูได้ แต่หลายอย่างมันยังไม่ถึง อย่างตัวเอกนี่ดูออกเลยว่าพยายามจะทะเล้น แต่ผมว่ามาดเขายังไม่ให้ขนาดนั้น ส่วนเรื่องคิวบู๊อันนี้ได้อยู่ครับ บู๊ผสมฮาได้แบบพอเพลิน ในขณะที่เนื้อหานี่ก็เหมือนหนังจะพยายามยำนะ คือโครงหลักของเรื่องมันออกแนวฮาเป็นหลัก แต่หนังก็พยายามใส่ดราม่าลงไปอย่างการเสียชีวิตของบางตัวละครที่ทำให้ตัวเอกมีแรงแค้นเพิ่มขึ้น แต่ด้วยความที่หนังมันเน้นฮาน่ะครับ มันยังไม่กลมกล่อมเท่าไหร่

อีกอย่างที่ต้องสารภาพเลยคือ ดูแล้วมีง่วงอยู่ครับ คือตอนบู๊น่ะผมว่าได้นะ แต่ตอนเล่าเรื่องส่วนอื่นๆ ผมว่ามันยังเรื่อยไปหน่อย ยังไม่สามารถดึงความสนใจเราได้มากนัก ส่วนหนึ่งก็เพราะดาราด้วยน่ะครับ ผมว่าหลิวเจียหย่งยังไม่ดึงดูดแบบเต็มๆ ในขณะที่ตัวละครที่ดูจะน่าสนใจกลับเป็นพวกลูกจ๊อกอย่างหลินฮูยหวงและเฉินตี๋เค่อมากกว่า และไปๆ มาๆ คนที่เด่นทุกครั้งที่โผล่ต้องยกให้ฮุ่ยอิงหงครับ รายนี้ดูสวยน่ารัก ตอนแก่นหรือตอนแกร่งก็ดูน่าเชื่อไม่ขัดเขิน จนแอบคิดเลยว่าถ้าหนังแหวกไปให้ตัวเอกเป็นผู้หญิงเลยมันจะน่าสนใจกว่านี้ไหม

สรุปก็คือหนังยังไม่ลงตัวนักครับ แต่ถ้าไม่คิดมากก็จัดว่าดูได้อยู่ แค่ว่าถ้าอยากดูหนังสไตล์นี้ที่มันเข้าเป้าแบบจริงๆ จังๆ ก็จัด ไอ้หนุ่มหมัดเมา เลยจะดีกว่าครับ

ไม่ถึงสองดาวครับ

(5.5/10)

ขื่ออื่นๆ
ฤทธิ์นางพญาแม่เสือ