คาเรน (Rachelle Lefevre) กำลังจะไปเที่ยวกับแฟนใหม่ เธอเลยพาลูกๆ อันได้แก่ แบรดลี่ย์ (Tom Holland) และเคเลบ (Percy Hynes White) มาฝากไว้กับเอลเลียต (Joel Kinnaman) สามีเก่าของเธอ ซึ่งมันควรจะเป็นเรื่องสนุกครับที่พ่อลูกได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเด็กๆ ก็เริ่มตระหนักว่า พ่อของพวกเขานั้นอาจอันตรายเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด

ก็เป็นหนังดราม่าระทึกขวัญที่เอาจริงๆ ก็ไม่ค่อยมีอะไรนักครับ จุดที่โอเคคือได้นักแสดงที่ถือว่ารู้งานมาเล่น ไม่ว่าจะ Kinnaman (Robocop ภาครีเมค, Suicide Squad), Holland ที่ตอนหนังออกฉายก็พอมีชื่อแล้วจากการเป็นสไปเดอร์แมนและ White ที่ในเวลาต่อมาจะได้เล่นในซีรี่ส์ The Gifted และ Wednesday

แต่ละคนถือว่าเล่นได้โอเคครับ แต่บทอาจยังไม่ค่อยสุกดีนักรวมถึงการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างเรื่อย คือไม่ได้ถึงขั้นแย่ครับ แค่ยังไม่ถึงกับน่าสนใจแบบเต็มๆ ซึ่งบทเขียนโดย Kyle Mann (หนึ่งในผู้สร้าง Capote) แล้วก็มาร่วมกันเกลากับ Rob Connolly อดีตตากล้องหนังสั้นที่เพิ่งมากำกับหนังยาวเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก

โดยรวมๆ มันก็คือหนังว่าด้วยความสัมพันธ์พ่อลูกที่ค่อยๆ กลายเป็นฝันร้ายน่ะครับ แต่ตัวเรื่องมันยังไม่ชวนติดตามมากนัก ยังดีที่ดาราเล่นกันได้โอเค แต่พอเรื่องมันเรื่อยๆ ไม่มีจุดเร้าหรือจุดชวนสนใจ หนังก็เลยค่อยๆ จืดลงเรื่อยๆ

แต่สิ่งที่หนังสื่อออกมาดังๆ ก็นับว่าน่าสนใจครับ เรื่องแรกเลยก็คือ ไม่ใช่ทุกคนที่เกิดมาเพื่อเป็นพ่อเป็นแม่คน บางคนพอมีลูกแล้วก็เติบโตขึ้น สามารถปรับตัวและพัฒนาตัวเองให้มีความรับผิดชอบเพิ่มขึ้นตามลำดับ แต่กับบางคนก็ไม่ใช่แบบนั้น และบางทีคนเหล่านั้นก็ยังไม่รู้ตัวอีกว่าตัวเองทำผิดตรงไหน เป็นพ่อแม่ที่ไม่ดีอย่างไร หรืออาจจะคิดด้วยซ้ำว่าการกระทำบางอย่าง (ที่จริงๆ ไม่ใช่เรื่องถูก) คือการทำไปเพราะรักลูก

และบางครั้งลูกนี่แหละครับที่ต้องพึ่งพาตัวเอง ต้องพยายามหอบร่างประคองตัวเองไปหาลูทางที่ถูกที่ควร โดยที่พ่อแม่ไม่สามารถเป็นที่ปรึกษา ไม่สามารถช่วยแก้ปัญหา หรือไม่สามารถช่วยชี้ทางที่ถูกได้ เหล่านี้คือความจริงที่สังคม (อย่างเช่นบ้านเรา) พยายามจะหลีกเลี่ยงที่จะทำความเข้าใจ แล้วยังพยายามฝืนยืนยันวาทกรรมประเภท “พ่อแม่ทุกคน ไม่มีใครไม่รักลูกหรอก” “พ่อแม่ทุกคนห่วงลูกยิ่งกว่าชีวิตตัวเองทั้งนั้นแหละ” ฯลฯ – ประเด็นคือ มันไม่เสมอไปครับ

และถ้าเราไม่พยายามมองตามความจริง มันก็จะมีเด็กๆ อีกหลายชีวิตที่ต้องเผชิญกับชีวิตที่ลำเค็ญ เด็กบางคนดีหน่อยที่คิดได้หรือเจอจุดเปลี่ยนก็อาจจะสามารถหลีกลี้จากชีวิตแบบนั้นได้ และโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ แต่บางคนที่ไม่โชคดีอย่างนั้นก็อาจจะโตขึ้นมาสร้างปัญหาให้กับสังคมต่อไปอีก – มันคงถึงเวลา (หรือเลยเวลา) ที่จะต้องทำอะไรสักอย่างกับเรื่องเหล่านี้แล้วล่ะครับ

เอาเป็นว่าหากท่านจะตามมาดูดาราก็ไม่ว่ากันครับ อย่างน้อยพวกเขาก็แสดงกันได้ดีนั่นแหละ แต่บทกับการเล่าเรื่องมันค่อนข้างเฉย ยิ่งหนังมีฉากหลังเป็นหิมะขาวโพลนแบบนี้ก็ยิ่งทำให้โทนมันดูอืดเอื่อยเข้าไปใหญ่ พอหนังเคลื่อนตัวช้าเกินไปมันเลยแอบน่าเบื่อได้เหมือนกัน

ไม่ถึงสองดาวครับ

(5.5/10)