ต่อกับตอนที่ 6 ของฉบับภาพยนตร์ของพ่อยอดนักสืบจิ๋วที่ป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววมาจะจบซะที เอโดงาวะ โคนัน แล้วตอนที่ว่านี่ก็ทำเงินสูงสุดในบรรดาตอนพิเศษที่ผ่านมาด้วย

และถ้าจะว่าไป ผมเองก็ชอบภาคนี้ที่สุดในบรรดาตอนพิเศษของโคนันด้วย

ครั้งนี้โคนันและพวกเด็กๆ ต้องเข้าไปตะลุยในเกมเสมือนจริง ผจญภัยน่ะครับว่างั้นเถอะ ซึ่งนอกจากโคนันแล้ว ก็ยังมีเด็กอีกเพียบ แต่ละคนก็เป็นลูกนายพันหลานนายพล คนใหญ่คนโตทั้งนั้น วิธีเล่นเกมที่ว่าคือเข้าไปนั่งในเครื่องโคคูน จากนั้นก็เชื่อมสติเข้ากับเครื่องเสมือนจริง เท่านี้เด็กทั้งหลายก็ได้ผจญภัยแบบเหมือนจริงในโลกแห่งจินตนาการแล้ว

แต่เรื่องเลวร้ายก็เริ่มต้นเมื่อโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่มีรหัสว่าโนอาห์ อาร์ค ได้เข้าควบคุมทุกอย่างเกี่ยวกับโคคูน นั่นคือหากเด็กทั้งหมดที่เข้าเล่นไม่สามารถไขปริศนาชนะเกมได้ เครื่องโคคูนจะไม่มีวันเปิดออกตลอดกาล กล่าวคืองานนี้เด็กๆ ทั้ง 50 คนรวมถึงโคนันจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกเลยหากไม่สามารถเอาชนะเกมได้

แล้วด้านนอกก็ยังมีปัญหาใหญ่อีก เพราะเกิดการฆาตกรรมขึ้นมา ทำให้พวกโมริ โคโกโร่และพ่อของโคนันต้องเข้ามาแก้ปริศนาการฆ่าที่แสนอำมหิตครั้งนี้ โดยที่ผู้ตายได้ทิ้งไดอิ้ง แมสเซจไว้ว่า JTR ซึ่งอาจหมายความว่า Jack The Ripper!

จริงๆ สูตรของโคนันไม่ว่าจะการ์ตูนตอนสั้นหรือเรื่องยาวมันก็คล้ายๆ กันน่ะครับ เปิดมาต้องสบายๆ แนะนำตัวละคร แล้วการฆาตกรรมก็เกิดขึ้น โคนันก็มาไขคดี แต่พ่อโกโช อาโอยาม่าแกเก่งมากๆ สร้างเรื่องผูกปมได้มาจนถึงทุกวันนี้ เชื่อแล้วล่ะครับว่าแกเป็นแฟนนิยายนักสืบตัวจริง (หรือไม่ก็โรคจิตมากครับ วางแผนฆ่าคนได้สารพัดแบบเลย 5555) สำหรับตอนยาวนี่ก็คล้ายๆ กัน เพียงแต่จะมีความยิ่งใหญ่อลังการแตกต่างกันไป หรือไม่ก็จะมีความพิเศษแทรกลงมา สำหรับตอนนี้ก็เช่นกันครับ ที่หนังได้ทำในสิ่งที่ผมใฝ่ฝันและตั้งคำถามมาเสมอว่า เป็นไปได้หรือไม่ที่ยอดนักสืบแห่งญี่ปุ่นจะได้มาเจอกับเชอร์ล็อค โฮล์มส์!

การผจญภัยอย่างที่บอกครับว่าเข้าไปในโลกเสมือนจริง นั่นทำให้โคนันได้เข้าสู่ถนนเบเกอร์ กรุงลอนดอน ถิ่นที่อยู่ของโฮล์มส์ ซึ่งเป็นเกมที่โคนันต้องเข้าไปแก้ปริศนาเพื่อช่วยทุกคนออกมา ซึ่งโคตรปลื้มครับ แฟนๆ โคนันที่ชอบโฮล์มส์ด้วยเนี่ยได้เฮแน่ๆ เพราะตัวละครเด็ดในนิยายชุดนี้มากันเพียบไปหมด ซ้ำยังมีวายร้ายเป็นฆาตกรต่อเนื่องระดับโลกอย่าง แจ๊ค เดอะ ริปเปอร์มาผสมโรงอีก เอาเข้าไปครับ คนรักเรื่องราวสไตล์อังกฤษช่วงปี 1888 ล่ะได้กรี๊ดกันสะใจแน่ๆ

โดยส่วนตัวผมเลยยกให้ภาคนี้เข้มข้นสูงสุด เพราะมีสองเหตุการณ์ดำเนินควบคู่กันไปครับ เหตุการณ์หนึ่งก็คือในโลกจริงๆ ที่พ่อของโคนันกับลุงโมริต้องมาหาทางไขคดีที่เกิดขึ้น ส่วนอีกหนึ่งเหตุการณ์คือการผจญภัยของโคนันและพรรคพวกบนถนนที่เต็มไปด้วยหมอกควันแห่งลอนดอน ซึ่งปม การตามเรื่อง ความตื่นเต้นนับว่าน่าประทับใจใช่หยอก

แต่จุดที่ทำให้ผมประทับใจภาคนี้อย่างแรงคือ พี่โกโชแกสอดแทรกการวิพากษ์สังคมญี่ปุ่นลงไปแบบไม่ไว้หน้าใคร

สาเหตุที่ทำให้โปรแกรมโนอาห์ อาร์ค ทำการเล่นงาน กักตัวหลานของคนใหญ่คนโตในแดนปลาดิบ และขู่จะไม่ปล่อยออกมาตลอดกาล โดยกล่าวว่าเพื่อการรีเซ็ทญี่ปุ่นใหม่ทั้งหมด เนื่องจากคนใหญ่ในญี่ปุ่นส่วนมากก็เต็มไปด้วยคนโกงกิน หรือไม่ก็เห็นแก่ผลประโยชน์ มีอำนาจแล้วใช้มันเพื่อความสุขส่วนตน ส่วนคนอื่นๆ ที่ต่ำชั้นกว่าก็มักถูกเหยียดหยาม เรียกว่าวัดค่าของคนที่เงินทองเป็นสำคัญ

ส่วนคนเป็นลูกเป็นหลานก็ต้องเติบโตมาท่ามกลางการเลี้ยงดูสอนสั่งของคนแบบนี้ ต้องแข่งขันกับเพื่อนทำประโยชน์ทำเงินทำทอง มันก็จะเป็นวงเวียนวังวนที่ไม่มีวันจบ ไม่ว่าจะอีกกี่ปีก็ตาม ดังนั้นเหตุผลของโนอาห์ อาร์คเลยสรุปว่า ถ้าไม่ทำลายวงจรนี้โดยการตัดตอน “อนาคต” ของญี่ปุ่นลงเสีย ก็จะไม่มีทางแก้ไขได้ตลอดไป

แม้การทำจะโหด แต่เหตุผลก็น่าฟังไม่น้อย

โอ้ ไม่ได้แปลว่าเหตุผลในการฆ่าน่าฟังนะครับ แต่หมายความว่าการคิดของเจ้าโนอาร์นี่ ก็เป็นการตรองที่น่าสนใจ ก็ถ้าพ่อแม่เลี้ยงดูลูกหลานให้เหยียบหัวกันมากกว่าที่จะสมานสามัคคีแล้วโลกที่สวยงามจะมีได้อย่างไรล่ะครับ เอาแค่ผลประโยชน์ๆๆ เพียงอย่างเดียว แล้วสุขภาพจิตก็วายป่วงกัน มันจะเหลืออะไร เจริญทางวัตถุแต่ทางจิตใจกลับไม่ได้รอดไปเจริญด้วย

ใครดู Battle Royale แล้วคงคุ้นเคยกับแนวคิดนี้พอสมควร เพราะเรื่องที่ว่าก็ด่าญี่ปุ่น แดนตนเองเหมือนกันว่าให้เด็กๆ แข่งขันกับเรียน กดดันกันเข้าไป แบบนี้ไม่ต่างอะไรจากให้คนฆ่ากันหรอกครับ เพราะหากแข่งก็ต้องมีคนแพ้ คนแพ้ก็รู้สึกว่าตนล้มเหลว สภาพก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น แทนที่จะมองว่าคนที่เอนท์ไม่ติดหรือสมัครงานไม่ได้นั้นไม่ได้ไร้สารมารถ แต่แค่ไม่เก่งในเรื่องที่สอบ อาจไม่เก่งเลข ไม่เก่งวิทย์ แต่ใครจะรู้ล่ะครับเขาอาจเก่งวาดภาพก็ได้ แทนที่จะส่งเสริมให้คนตามหาสิ่งที่ชอบและทำในสิ่งที่ใช่ ดันยัดทุกคนใส่บล็อกที่กำหนดไว้ แล้วความสร้างสรรค์แปลกใหม่จะหาได้จากที่ตรงไหน

จริงที่แต่ละประเทศต้องมีคนที่เก่งทางด้านเทคโนโลยี ด้านคำนวณ วิศวะให้มากๆ แต่หากมีแบบนั้นเพียงอย่างเดียวสมดุลก็จะเสียไป เพราะประเทศที่แข็งแกร่งจริงต้องไม่ใช่มีแต่นักคิด และนักพัฒนา แต่ต้องมีนักรักษาด้วย ไม่ว่าจะนักรักษาจิตใจคนอย่างจิตแพทย์หรืออาสาสมัครรับปรึกษาทางโทรศัพท์และนักรักษาสภาพแวดล้อม อย่างคนกวาดขยะนี่ก็ใช่ครับ หากไม่มีพวกเขา แล้วใครจะเอากระดาษในมือท่านไปลงถังล่ะจริงไหมครับ

คนบางคนเงินเยอะ เรียนสูง แต่ยังทิ้งขยะให้ลงถังไม่เป็นเลย

มันเลยน่าประทับใจที่โกโชเอาเรื่องนี้มาว่ากันแบบตรงๆ เขายอมรับครับว่าบ้านเมืองเขาเป็นเช่นไร บ้านเมืองเจริญก้าวหน้า แต่เรื่องจิตใจกลับอยู่ในระดับพอใช้หรือไม่ก็ค่อนมาทางควรปรับปรุงมากกว่า ดูแล้วก็เหมือนโกโชตั้งคำถามใส่ผู้ปกครองที่พาเด็กมาดูหนังเรื่องนี้ด้วยว่า ท่านจะปล่อยให้ลูกหลานท่านแข่งกันอีกนานไหม ท่านจะให้แค่ลูกหลานท่านมีเงินแต่ไม่มีจิตใจเช่นนั้นหรือ

คำถามนี้คงต้องมอบให้คนเป็นพ่อแม่ผู้ปกครองโดยตรง ไม่ใช่แค่กับคนญี่ปุ่น แต่กับบ้านเราก็พอกันครับ เลี้ยงลูกเป็นม้าแข่งซะจนสนามม้าในประเทศเรานี้คงล้นไปหมดแล้วล่ะ ถ้าพวกเขาเป็นม้ากันจริงๆ

อย่าลืมครับว่าลูกเราเป็นคน เขาเป็นคน …

ประเด็นในเรื่องจึงค่อนข้างสาใจคนอย่างผมเอาเรื่องล่ะครับ คิดสนุกดี แม้ถ้อยคำจะกระเดียดไปทางหัวรุนแรงบ้างนะครับ ผมก็พอจะเห็นเหมือนกัน ต่อไปจะพยายามเกลาให้มันอ่อนลง นี่รีวิวการ์ตูนด้วยเนี่ย ใส่ลงมาซะเป็นสงครามอ่าวเลยผม

ก็ไม่ใช่อะไรหรอกครับ สงสารน่ะ สงสารเด็กๆ ที่เก่งวิชาการ ทว่าด้านสัมพันธภาพต่อสังคม การช่วยเหลือเกื้อกูลเข้าอกเข้าใจกันก็เป็นเรื่องจำเป็นนะครับ การจัดการกับความรู้สึกตนเอง การช่วยเพื่อนแก้ปัญหา แหม ใครจะไม่ชอบคนที่เอาใจใส่คนอื่นล่ะครับ มันเป็นเสน่ห์ที่ไม่ต้องซื้อหาครับ น้ำหอมขวดละพันก็เรียกคนเข้าใกล้ได้ไม่มากเท่าความดีมีน้ำใจหรอกน่า

ทีนี้ด้านการไล่ล่าตามปมก็ไม่เลวล่ะครับ เรื่อยๆ ดี ผมล่ะชอบตรงที่แต่ละตัวละครในนิยายโฮล์มส์โผล่มาน่ะแหละ ยิ่งมอริอาตี้นี่ ไม่เลวเลยล่ะครับ ประโยคสุดท้ายที่โคนันพูดกับมอริอาตี้นี่ถ้าใครรู้เรื่องล่ะคงอมยิ้มแน่ๆ

จัดว่าครบเครื่องครับ สาระก็ดี (แต่คิดแล้วเอามาตรองดีๆ ครับ ไม่ใช่ไปคิดรีเซ็ทประเทศไทยตามโนอาห์ อาร์ค แบบนั้นก็โหดเกินไปนะครับ) การเดินเรื่องตามสืบในทางโลกจริงๆ อาจจะไม่ได้เข้ม แต่อย่างน้อยการผจญภัยบนถนนเบเกอร์และการล่าคลายปมปริศนาว่าใครคือแจ๊ค เดอะ ริปเปอร์ นี่แหละที่น่าติดตาม

ซ้ำยังสรุปเรื่องได้อย่างน่าประทับใจ เพราะตัวจริงของโนอาห์ อาร์ค กับโคนันเข้าใจกันในตอนท้าย ทำเอาผมยิ้มแบบน้ำตาพาลจะซึมด้วยล่ะครับ

เป็นโคนันตอนที่ผมโปรดแบบสุดๆ ไปเลย

สองดาวครึ่งบวกๆ ครับ

(7.5/10)