คาเรน แม็คคานน์ (Sally Field) น่าจะมีชีวิตที่สดใสจนใครๆ อิจฉาครับ ไหนจะมีสามีที่ดี (Ed Harris) ลูกสาวน่ารักสองคนได้แก่ จูลี่ (Olivia Burnette) และเมแกน (Alexandra Kyle) แต่แล้วทุกอย่างต้องมาพังทลายเมื่อจูลี่ถูกข่มขืนแล้วฆ่าอย่างอำมหิต จากการสืบสวนผู้ต้องสงสัยก็คือ โรเบิร์ต ดู๊บ (Kiefer Sutherland)

แต่ปัญหาคือหลักฐานไม่เพียงพอที่จะมัดตัวมันได้ มันเลยออกมาลอยนวล ลอยหน้าลอยตาหยามครอบครัวของคาเรน ตำรวจไม่อาจทำอะไรได้ เมื่อเธอไม่อาจพึ่งพากฎหมาย งานนี้ศาลเตี้ยเลยถูกจัดตั้งเพื่อคิดบัญชีกับมันโดยเฉพาะ

… เรื่องทำนองนี้มันยากจะกล่าวจริงๆ นะครับ ในโลกความจริงของเรานี้มันก็มีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นอยู่เนืองๆ คนบางคนทำผิดแบบที่ใครๆ ก็ดูออก แต่พอหลักฐานไม่หนักแน่นมันก็รอดไป อันว่ากระบวนการทางกฎหมายนั้นในด้านหนึ่งก็สามารถช่วยให้คนดีพ้นข้อกล่าวหาได้ แต่ขณะเดียวกันก็สามารถใช้เป็นช่องทางให้ไพวกหัวหมอรอดจากตะแลงแกงไปได้เหมือนกัน ยิ่งคนไหนมีเงินมีทองล่ะก็นะ… เฮ่อ

ผมก็ไม่อยากเชียร์ให้โลกนี้มีศาลเตี้ยหรอกนะครับ แต่อยากบอกว่าบางทีก็เข้าใจหากจะเกิดศาลเตี้ยขึ้นมาจริงๆ

มันยากนะครับที่จะหาสิ่งที่เป็นธรรมสำหรับทุกคน ผมกับเพื่อนเคยคุยกันแล้วถามว่าความยุติธรรมมันคืออะไร บางคนก็ตอบว่า “มันอยู่ที่ความพอใจของแต่ละคน” กล่าวคือใครเป็นฝ่ายชนะคนนั้นก็ว่ายุติธรรมมีจริง ส่วนใครแพ้ก็ย่อมไม่เห็นด้วยและมองว่านี่ไม่ใช่ความยุติธรรม

ลองว่าทุกคนคิดว่าตนทำถูก สิ่งที่ตนทำไปไม่ผิด แบบนี้ความศักดิ์สิทธิ์ของกฎหมายก็ลดลงตามลำดับ

แต่ในหนังนี่มันดูออกน่ะครับ โรเบิร์ตนี่ดูออกร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามันเป็นคนทำ แต่กฎหมายดันช่วยให้มันหลุด คาเรนเลยน็อตหลุดลุยกันมันขึ้นมา ลึกๆ ผมก็เอาใจช่วยเธอเหมือนกันครับ

แต่ถ้ามาถกกันจริงๆ แล้วว่าที่เธอทำมันถูกไหม อันนี้ก็คงมีหลายแง่มุมให้มองอีก ในแง่หนึ่งการฆ่าใครมันก็ไม่ดีทั้งนั้นล่ะครับไม่ว่ามันจะเป็นอาชญากรหรือไม่ก็ตาม แต่การปลิดปลงหนึ่งชีวิตลงไป ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดี

อีกด้านหนึ่ง ไอ้นั่นฆ่าลูกเธอ แล้วยังไม่สำนึก มาลอยหน้าลอยตาอีก… มันก็… นะ!

ก็ว่ากันไปนะครับ มาว่ากันถึงหนังดีกว่า ประเด็นที่หนังเอามาเล่นนี่นับเป็นสากลจริงๆ เพราะทุกชาติทุกเมืองมีเรื่องนี้เกิดขึ้นตลอดเวลา สะกิดให้คนดูคิดเล่นๆ แต่สำหรับตัวหนังแล้ว จัดว่าอยู่ในระดับเรื่อยๆ น่าติดตามพอตัว พลังสำคัญของหนังมาจากการแสดงระดับสุดยอดของ Field ที่หายห่วงเรื่องการแสดง ฉากที่ผมชอบมากคือตอนที่เธอคุยโทรศัพท์กับลูกช่วงที่กำลังจะโดนข่มขืนแล้วฆ่านั่นแหละครับ ท่าทางหน้าตาเธอตกใจกรี๊ดแบบลงไปกองกับพื้น ดูฉากที่ว่านี่ผมกดดันสุดๆ ไปเลย

แต่นอกนั้นหนังก็แค่พอน่าติดตาม ไม่ได้เร้าใจเต็มขั้น ไม่ได้ชวนกดดันทั้งเรื่อง อันนี้ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับการกำกับของ John Schlesinger ในยุคหลังๆ จริงๆ ชื่อชั้นของเขานี่ไม่ใช่ธรรมดานะครับ ผ่านงานออสการ์มาแล้วจาก Midnight Cowboy แล้วก็ Marathon Man แต่งานหลังจากนั้นถือว่าโอเคเท่านั้นเอง เรื่องนี้เหมือนกันครับ ถ้าไมได้ดาราดีๆ มาจัดการพยุงก็คงมีน่าเบื่อหลายช่วงเหมือนกัน

Field นี่คือตัวเอกของเรื่องอย่างแท้จริงครับ เล่นตรึงคนดูไว้ได้ทั้งเรื่อง ในขณะที่ Harris ออกจะเป็นรองมากกว่า ส่วน Sutherland ก็พกหน้าโฉดๆ มาทำให้ดีกรีความชั่วของตัวละครโรเบิร์ตเพิ่มขึ้นอีกหลายขีด

ดาราสมทบก็มีชื่อในระดับฝีมือทั้งนั้นครับ อย่าง Joe Mantegna ในบทตำรวจนักสืบเดนิโล่ที่เข้ามารับคดีนี้, Armin Shimerman ในบทผู้พิพากษาอาเธอร์ ยังเกอร์ และ Philip Baker Hall ในบทซิดนี่ย์ ฮิวจ์

ก็โอเคครับสำหรับหนัง แต่ประเด็นที่หนังจุดไว้นี่สิน่าสนใจ น่าคิดๆ

สองดาวกว่าๆ ครับ

(6.5/10)