ในเบื้องต้นพอเห็น Bryan Cranston มารับบทนำในหนังว่าด้วยขบวนการค้ายาเสพติดแบบนี้ก็ให้เกิดความรู้สึกว่าหนังน่าจะออกมาโอเคอยู่ล่ะครับ (สงสัยยังติดภาพความขลังของพี่แกจากซีรี่ส์ Breaking Bad อยู่แฮะ)
ในเบื้องต้นพอเห็น Bryan Cranston มารับบทนำในหนังว่าด้วยขบวนการค้ายาเสพติดแบบนี้ก็ให้เกิดความรู้สึกว่าหนังน่าจะออกมาโอเคอยู่ล่ะครับ (สงสัยยังติดภาพความขลังของพี่แกจากซีรี่ส์ Breaking Bad อยู่แฮะ)
เรื่องนี้ได้รับการพูดถึงค่อนข้างเยอะก่อนจะลงโรง ผมจำได้ว่ากระแสมาในทางดีนะ แต่สักพักกระแสเชิงลบเริ่มไหลบ่าจนผมแอบงงว่าตกลงมันยังไงกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือพล็อตดูน่าสนใจดี (แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงไม่คิดจะไปดูในโรง)
นาทีที่ผมเขียนบทความนี้ คือนาทีที่ผมกำลังดู End Credits ครับ คือพอดูจบแล้วอยากรีบเขียน อยากรีบชวนให้ทุกท่านได้ลองชมหนังเรื่องนี้กันสักครั้ง
ผมดูหนังเรื่องนี้ท่ามกลางความสับสนอลหม่านในดวงจิตครับ คือรู้สึกว่า 2 – 3 ปีให้หลังมานี่เฮีย Bruce Willis ชักจะโดดมาเล่นหนังเกรดประมาณเดียวกับพี่ Nicolas Cage มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วแฮะ
หนังฮาตามสไตล์เจ๊ Melissa McCarthy ครับ เรื่องนี้เจ๊เขารับบท มิเชลล์ ดาร์เนลล์ เด็กกำพร้าที่พอถูกรับไปเลี้ยงที่บ้านไหน บ้านนั้นก็เลี้ยงเธอได้แค่ไม่นาน จนเธอไม่สนคำว่า “ครอบครัว” อีกต่อไป และหันมาก่อร่างสร้างตัว ทำธุรกิจจนประสบความสำเร็จอย่างมหาศาล
บอกตรงๆ ว่าก่อนจะดูหนังเรื่องนี้ผมพยายามสะกดจิตตัวเองอยู่พอสมควรนะครับ พยายามบอกตัวเองว่าหนังที่พี่ Nicolas Cage นำแสดง แล้วมีฉากหลังเป็นเมืองลาสเวกัสน่ะ มักจะออกมาเวิร์ก ไม่มากก็น้อย (พยายามน่าดูเลยแฮะ 555)
อีกหนึ่งหนังแนวสร้างแรงบันดาลใจที่สร้างจากเรื่องจริงของ เจสซี่ โอเว่น นักวิ่งผิวสีที่เดินทางไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเมื่อปี 1936 ที่จัดในในประเทศเยอรมนี อันเป็นยุคสมัยที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์และพรรคนาซีกำลังเรืองอำนาจ
นิค ชิลเลอร์ (Nick Tschiller) คือตำรวจมือพระกาฬที่ไขคดีมานักต่อนักครับ แต่แล้วเขาก็ต้องเสียภรรยาไปด้วยฝีมือของมาเฟียจอมโหดชาวตรุกี และลูกสาวของนิคก็ทราบความจริงเรื่องนี้เข้า เธอเลยเดินทางไปอิสตันบูลเพื่อแก้แค้นด้วยตนเอง
สารคดีของ Werner Herzog คนทำหนังสารคดีระดับตำนานอีกคนของวงการครับ และครั้งนี้เขามาจับประเด็นเกี่ยวกับเรื่องของภูเขาไฟ นำมาถ่ายทอดให้หลายๆ แง่มุม
ผมชอบคำโปรยบนโปสเตอร์ของหนังเรื่องนี้มากๆ ครับ “Life can be a Real Mother” ถือเป็นคำที่สรุปสาระสำคัญของหนังได้อย่างครบถ้วนทีเดียวครับ “ชีวิต อาจเป็นแม่จริงๆ ของเราก็ได้” ^_^