ก็อยากดูมานานแล้วน่ะครับสำหรับเดอะ กิ๊ก เอ้ย ไม่ช่าย เฮ่อ จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ดูเดอะ กิ๊ก คือกะจะรอแผ่นครับเอามาดูซ้ำเก็บความขาว เอ้ย หมายถึงความน่ารัก เว้ย … รายละเอียดครับ เห็นมีสมาชิกเราคนหนึ่งเอาไปเปรียบกันอเมริกันพายยิ่งทำให้หนังเรื่องนี้น่าสนใจขึ้นนะ ชักอยากดูขึ้นเหมือนกัน แต่ก็รอไว้ทีหลังครับ เพราะหนังเรื่องนี้ (ที่ผมจะพูดถึงอยู่เนี่ย) จัดว่ามาแรงในใจผมทีเดียว
ลุง Steve Martin มาเขียนบทเองอีกแล้ว จากนิยายของ George Eliot เรื่องของไมเคิล แมคคานน์ (ลุง Steve นั่นเอง) ช่างไม้ผู้โดดเดี่ยวและหมดศรัทธาในการใช้ชิวิตร่วมกับใคร เพราะเมียเขาดันไปมีชู้ แต่แล้ววันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีเด็กหญิงตัวน้อยๆ เดินเข้ามาหาเขาถึงในบ้านครับ เขาจึงตัดสินใจเลี้ยงดูเธอจนเติบใหญ่ ด้วยความรักและความห่วงใย พร้อมทั้งให้ชื่อว่า มาทิลด้า
หนังเรื่องนี้ไม่เชิงเป็นหนังตลกน่ะครับ แต่ลุง Steve Martin แกแสดงผมก็ขอเอามาเหมารวมเลยแล้วกันนะครับ เป็นหนังชีวิตของผู้กำกับ Lawrence Kasdan ที่เล่าเรื่องราวของคนหลายๆ คนที่ได้มาพบเจอกันโดยบังเอิญแล้วชีวิตก็มาข้องเกี่ยวกัน เช่น แมค (Kevin Kline) ชายผิวขาวผู้โชคร้ายและรถมาเสียกลางทาง เขากำลังจะโดนทำร้าย แต่แล้วชายผิวดำอีกคน (Danny Glover) ก็โผล่มาช่วยเขา เขาได้รู้จักกันและเป็นเพื่อนกัน
ดูเรื่องนี้แล้วรู้สึกเหมือนดู Larry Crowne อีกรอบน่ะครับ (นำแสดงโดย Tom Hanks ทั้งคู่) คือมันรู้สึกเหมือนกันเลยว่าทั้งเรื่องนี้และเรื่องนั้นเป็นหนังชีวิตที่จริงๆ แล้วมีดี แต่การนำเสนอยังน่าติดตาม และสาระประเด็นดีๆ ก็ไม่ได้รับการบอกเล่าให้เข้าถึง
ภาคแรกดังครับ ได้เงินไปร้อยกว่าล้าน ได้ออสการ์อีกต่างหาก ถ้าไม่ทำภาคต่อเนี่ย จะนับว่าผิดกาลเทศะอย่างรุนแรงทีเดียว
มันก็จริงนะครับที่หลังๆ มานี่ผลงานของพี่ Sylvester Stallone จะไม่ค่อยประสบความสำเร็จและไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ แต่ผมก็เป็นคนหนึ่งครับที่ยังบ้าดูผลงานของพี่แกอยู่เรื่อยๆ แม้ว่าคนจะด่ายังไงก็เหอะ ซึ่งคนละเหตุผลกับที่ผมบ้าดูหนังของพี่ Steven Seagal นะครับ ขานั้นน่ะผมดูเอาฮามากกว่า แต่การที่ผมยังดูหนังของพี่สไลอยู่อย่างต่อเนื่อง ก็เพราะหนังเรื่องนี้นี่แหละ
ผมพบว่าระหว่างนั่งดู Still Alice ผมไม่สามารถละสายตาจากหนังได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
“เราไม่ควรโทษสิ่งอื่นรอบตัวว่าสิ่งนั้นทำให้เราเป็นแบบนี้หรือสิ่งนี้ทำให้เราเป็นแบบนั้น แต่เราควรหันมารับผิดชอบตนเอง และเลือกที่จะกำหนดชีวิตให้เป็นไปตามที่เราต้องการ” นี่คือหนึ่งในวาทกรรมที่มีพูดกันแพร่หลายในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา
นี่คือแอนิเมชั่นที่ผมดูอย่างมีความสุขครับ แม้เนื้อหามันจะระคนผสมกันระหว่างสุขกับเศร้า เคล้าความวุ่นวายของโลกแห่งสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน… แต่กระนั้นมันก็ยังสวยงาม
ปีไหนไม่ได้ดูหนังของลุง Woody Allen มันคงเหมือนขาดอะไรไปอย่างน่ะครับ เพราะผมเองก็ตามดูหนังของลุงเขามากว่า 20 ปี จนแม้จะไม่รู้จักและไม่เคยเจอก็เถอะ แต่ก็รู้สึกประหนึ่งเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ในชีวิตไปแล้วล่ะ
หมื่นทิพ's Review 