เจเรมี แบร์เรตต์ (Michael Harris) คืออาชญากรที่ถูกพาขึ้นเครื่องบินเพื่อส่งตัวไปดำเนินคดี แต่เขาก็วางแผนชิงความได้เปรียบจนสามารถยึดเครื่องบินได้ ทำให้เจ้าหน้าที่อย่างนิค ฮัลตัน (James Russo) ต้องหาทางช่วยเหลือผู้โดยสารทุกคนบนเครื่องลำนั้น

มันก็คืออีกเวอร์ชั่นหนึ่งของ Die Hard นะครับ เพียงแต่ไปเกิดบนเครื่องบิน เลยชวนให้นึกถึง Executive Decision และ Air Force One ซึ่งก็บอกได้เลยว่าเรื่องนี้ไม่สนุกนักหรอก ถ้าใหเทียบกับหนังที่ใกล้ๆ กันผมว่า Turbulence ยังดูมีอะไรมากกว่า

จริงๆ ตัวร้ายของเรื่องน่ะไม่เลวนะครับ ดูโรคจิตและน่าสนใจไม่น้อย แต่ปัญหาคือฝ่ายพระเอกนั้นไม่ค่อยจะเก่งเท่าไหร่ จริงๆ หนังแบบนี้ถ้าจะให้สนุกก็ต้องให้ผู้ร้ายเก่ง มาเจอกับพระเอกเก่ง แล้วก็คอยเฉือนคมกัน แบบนั้นมันจะมีลุ้นและชวนติดตาม แต่กับเรื่องนี้เหมือนผู้ร้ายจะเด่นอยู่ฝ่ายเดียวครับ ส่วนฝ่ายพระเอกกลับดูด้อยกว่า พลาดแล้วพลาดอีก ความสนุกมันเลยลดลง

อีกอย่างคือลูกน้องของเจเรมีก็ค่อนข้างโหวกเหวกครับ เลยทำให้บางวาระก็แอบรำคาญพวกเขาอยู่เหมือนกัน การตัดสินใจหลายๆ อย่างก็ไม่ฉลาด นี่ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่บั่นทอนความสนุกของหนังลงไปอีก ส่วนเรื่องแอ็คชั่นก็ไม่ต้องพูดถึง เพราะมันไม่มีอะไรเลย หลักๆ คือยิงกันเท่านั้น ไม่มีบู๊แบบต่อสู้ประชิดตัวสักเท่าไหร่

แต่กระนั้นก็ยังมีคนที่ผมอยากชื่นชมนะครับ นั่นคือ David Wurst และ Eric Wurst ที่ทำดนตรีให้ ฟังแล้วรู้เลยครับว่าพวกพี่เขาพยายามใช้ดนตรีบิ้วอารมณ์หนังแบบเต็มที่ แต่พอดีตัวหนังมันไม่สนุกน่ะครับ ดนตรีทั้งหลายเลยออกจะเกินหน้าเกินตาหนังไปแทน – เห็นว่าหลังๆ พวกเขาไปทำดนตรีให้กับสารพัดแอนิเมชั่นของค่าย Lego ก็น่าจะเหมาะอยู่ครับเพราะโทนดนตรีของเขาค่อนข้างเร้าอยู่ น่าจะเหมาะกับหนังสำหรับเด็กที่ต้องการความฉูดฉาด

ถ้าใครอยากดูหนังบู๊บนเครื่องบินที่เข้าท่า ก็เอาเรื่องที่ผมเอ่ยชื่อไป (ยกเว้น Turbulence) มาดูแล้วกันครับ รับรองสนุกถึงใจกว่ากันมาก

ดาวกว่าๆ ครับ

(4.5/10)