เรื่องราวของหูเฟย (เฉินเสี่ยวหาว, Chin Siu Ho) ที่ต้องการล้างแค้น โดยเข้าใจว่าเทวรูปหน้าทอง เหมียวเหรินฟง (กั๊วะจุย, Phillip Chung-Fung Kwok) คือตัวต้นเหตุที่ฆ่าพ่อแม่ของเขา แต่ความจริงกลับสลับซับซ้อนกว่านั้น

สมทบด้วยลุฟง (Lu Feng) ในบทหูอี้เตา พ่อของหูเฟย, เจียงเซิน (Chiang Sheng) เป็นเถียนกุ้ยหนง วายร้ายตัวจริง, ปางปิงจาง (Helen Poon, Pan Ping Chang) เป็นหูฮูหยิน, หยูไท่ผิง (Yu Tai Ping) เป็นหมอหยางจี้, ฉู่เซียงหยุน (Choh Seung Wan) เป็นหนานหลัน, หลิวหวงชื่อ (Lau Fong Sai) เป็นหลิวฮัวเฉิน, หวังหมิ่นหยี (Wong Man Yee) เป็นเฉินหลิงซู่ ศิษย์คนสุดท้ายของราชาพิษ และหวังลี่ (Wang Li) เป็นนกเค้าแมวพิษฉีว่านเฉิน อาจารย์อาของหลิงซู่

หนังดัดแปลงจากจิ้งจอกอหังการของกิมย้ง (Louis Cha) ส่วนคนกำกับคือจางเชอะ (Chang Cheh) โดยเขาร่วมกันดัดแปลงจากนิยายมาสู่บทภาพยนตร์ร่วมกับ เหง่ยคัง (Ni Kuang)

ก็เป็นจิ้งจอกอหังการสไตล์จางเชอะครับ ตัวเนื้อหาถือว่าเล่าได้โอเค คืออาจยังร้อยเรียงได้ไม่ลื่นนัก แต่หนังจะมาเด่นตรงคิวบู๊ที่ถือว่ามันส์ไม่เสียยี่ห้อจางเชอะ ส่วนหนึ่งก็คงเพราะได้เหล่าจอมโหดมาดวลวรยุทธกัน ลีลามันเลยได้ใจ ส่วนตัวมองว่าหนังจะเทน้ำหนักมาที่ฉากบู๊ซะเยอะครับ ซึ่งผมก็เข้าใจนะ ลองว่าผู้กำกับถนัดทางฉากแบบนี้ การที่หนังจะให้น้ำหนักไปทางนี้เยอะหน่อยก็ไม่น่าแปลกอะไร ถือว่าเอาของดีมานำเสนอผู้ชม

แต่สิ่งที่เซอร์ไพรส์พอดูสำหรับผมคือลุฟงครับ ปกติพี่ท่านมักจะรับบทร้ายๆ โหดๆ แต่มาเรื่องนี้พี่เขาเป็นหูอี้เตา ซึ่งพี่เขาก็แสดงได้ดูซื่อ จริงใจ บริสุทธิ์แบบสุดๆ เรียกว่าลบภาพจอมโหดสายดาร์คออกไปได้สนิทเลย

อันนี้ถ้าให้ว่ากันตามทความชอบแล้ว ผมอาจจะชอบยุทธจักรจิ้งจอกฟ้า (1984) มากกว่าหน่อยครับ รู้สึกว่าเรื่องนั้นดาราและการเล่าเรื่องจะดูลงตัวกว่า ในขณะที่ฉบับนี้ก็อาจจะมีกลิ่นอายความเป็นหนังสไตล์จอมโหดเยอะหน่อย ซึ่งบางอย่างมันก็ถือว่าได้ แต่บางจุดก็รู้สึกว่าหนังยังกลมกล่อมได้อีก และอีกอย่างคือแอบรู้สึกว่าเฉินเสี่ยวหาวดูจะเป็นหูเฟยที่ทะเล้นมากสักหน่อย จุดนี้ก็แอบขัดใจอยู่บ้าง แต่ก็พอจะมองข้ามได้

สรุปคือถือเป็นหนังมันส์อีกเรื่องที่คอกำลังภายในดูได้เลยครับ

สองดาวครึ่ง

(7/10)