หนังแอ็คชั่นจากเมืองน้ำหอมที่ตอนนี้น่าจะเรียกได้ว่าคลาสสิคไปแล้วอีกเรื่องหนึ่งครับ ภายใต้การกำกับของ Luc Besson ที่ในเวลาต่อมาจะดังแบบสุดๆ กับ Leon: The Professional

นิกิต้า (Anne Parillaud) คือสาวข้างถนนที่ต้องคดีฆ่าคน แต่แทนที่เธอจะถูกลงโทษประหารเธอกลับได้รับโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ ได้รับการฝึกให้เป็นมือสังหาร แต่คำถามก็เริ่มเกิดในใจเมื่อเธอได้พบกับมาร์โก้ (Jean-Hugues Anglade) พ่อหนุ่มนิสัยดีที่รักเธอสุดหัวใจ แล้วแบบนี้เธอจะรับได้แค่ไหนกับการต้องฆ่าคนตามใบสั่ง ทั้งๆ ที่จริงเธออยากใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา

หนังเก่ากว่า 35 ปีที่เอามาดูตอนนี้ก็ยังคงสนุกอยู่ครับ ต้องยอมรับว่า Luc Besson คุมหนังได้ดี ตัวหนังสามารถผสมระหว่างแอ็คชั่่น ดราม่า โรแมนติก และระทึกขวัญได้อย่างลงตัว จุดเด่นนี่ต้องยกให้ตัวนิกิต้าที่ดูมีมิติ ดูเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจ อันนี้ยอมครับว่า Besson เขียนได้ดี (เขารับหน้าที่ทั้งเขียนบทและกำกับครับ) บวกด้วยการแสดงดีๆ ของ Parillaud ที่นับได้ว่าเธอเอาอยู่แบบสุดๆ ทั้งเรื่องนี่เธอถือเป็นตัวนำที่ทำให้เราอยากตามดูต่อไปเรื่อยๆ ว่าชีวิตของเธอคนนี้จะลงเอยอย่างไร และในยามที่เธอตกที่นั่งลำบาก เราก็อดไม่ได้ที่จะอยากเอาใจช่วยเธอ

ผมชอบฉากที่เธอได้รับการสอนจากอมานด์ (Jeanne Moreau) นะ มันไม่ใช่แค่การสอนทักษะมือสังหาร แต่ยังสอนถึงจุดแข็งของความเป็นผู้หญิง รวมถึงสอนวิธีในการใช้ชีวิต ซึ่งถือเป็นสกิลที่ไม่ว่าคุณจะทำอาชีพอะไรก็เถอะ แต่คุณก็ควรรู้เอาไว้ เพราะชีวิตเราก็มีแค่ชีวิตเดียวน่ะครับ ใช้ดีก็ดีไป ใช้แย่ก็ทุกข์ตรม และบางปัญหานั้นคนทั้งโลกก็ช่วยเราไม่ได้ หากตัวเราไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ล่ะก็

จำได้ว่าตอนผมดูหนังเรื่องนี้เป็นครั้งแรกเมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนนั้นผมยังไม่รู้สึกอะไรกับหนังมาก ส่วนหนึ่งก็อาจเพราะประสบการณ์ชีวิตยังน้อย แต่พอมาดูรอบนี้ผมรู้สึกชอบเลยครับ หนังครบเครื่องครบรสมาก ดาราถึง บทถึง การเล่าเรื่องก็สนุกและกลมกล่อม ในแง่แอ็คชั่นเอาเข้าจริงๆ หนังไม่ได้บู๊กันเยอะมากนัก แต่ทุกครั้งที่บู๊อารมณ์ของฉากนั้นๆ ก็จะพลุ่งพล่านและเดือดเอาเรื่อง อันนี้ก็ต้องบอกกันไว้ก่อนน่ะนะครับ เดี๋ยวจะคาดหวังว่าหนังจะยิงกันเยอะ เพราะเอาเข้าจริงหนังบู๊เท่าที่จำเป็นครับ นอกนั้นจะไปหนักทางดราม่ามากกว่า

เกร็ดที่อยากนำมาเล่าอย่างแรกเลยก็ตือ Parillaud นั้นฝึกฝนเรื่องการใช้ปืนแบบเข้มข้นเพื่อที่ในหนังเธอจะได้ดูชำนาญอาวุธจริงสมกับที่ฝึกมา แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่ง Parillaud ฝึกถอดประกอบปืน – ซึ่งเป็นปืนปลอม – อยู่ในรถของเธอเอง แล้วพอดีมีตำรวจผ่านมาเห็นเข้าเลยเป็นเรื่องครับ กว่าจะเคลียร์ได้ว่าเป็นปืนปลอมก็พักใหญ่เลยล่ะ

และหลายท่านอาจมีคำถาม ว่าตกลงหนังชื่อ Nikita เฉยๆ หรือ La Femme Nikita กันแน่ ซึ่งก็บอกได้ว่าชื่อดั้งเดิมน่ะคือ Nikita นั่นแหละครับ แต่ตอนไปฉายในอเมริกาพวกเขาต้องใช้ชื่อเป็น La Femme Nikita เพราะคนอเมริกันส่วนใหญ่จะรู้จักคำว่า Nikita ในฐานะชื่อของผู้ชายชาวรัสเซีย (อย่าง Nikita Khrushchev เป็นต้น) ก็เลยต้องเติม La Femme ที่หมายถึงผู้หญิงลงไปเพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน

ส่วนอันนี้เอามาเล่าขำๆ นะครับ คือในเรื่องนี้เนี่ยจะมีตัวละครหนึ่งที่ชื่อวิคเตอร์ที่รับบทโดย Jean Reno ซึ่งนายคนนี้จะมีคาแรคเตอร์ชวนให้นึกถึงลีออง ตัวเอกในผลงานชิ้นถัดไปของ Besson เรื่อง Leon: The Professional แล้วก็มีคนชอบเอามาพูดกับ Besson ว่าทำไม 2 ตัวละครนี้ดูคล้ายกันจัง ทั้งการแต่งตัว ทั้งสวมหมวก ทั้งสวมแว่นตาดำและไปไหนมาไหนก็มีกระเป๋าติดตัวไปด้วยเสมอ จน Besson ต้องออกมาพูดติดตลกว่า “ลีอองน่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของวิคเตอร์ครับ เพียงแต่ลีอองจะมีความเป็นมนุษย์มากกว่าวิคเตอร์เท่านั้นเอง” 555

ก็ถือเป็นอีกหนึ่งงานน่าจดจำของ Besson ครับ และในแง่ของหนังแอ็คชั่นแล้วก็ถือเป็นอีกหนึ่งรสชาติที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะตัวเอกที่เป็นผู้หญิงที่มีอารมณ์ความรู้สึก เจ็บเป็นกลัวเป็น บวกด้วยแอ็คชั่นที่ดุดันกับสถานการณ์ที่ชวนให้ตึงเครียดได้เรื่อยๆ

อีกอย่างหนึ่งที่ผมยกให้เป็นการวางเงื่อนไขที่ฉลาดมากคือ ทุกครั้งที่นิกิต้าจะได้รับภารกิจ จะมีคนโทรหาเธอและพูดว่า “โจเซฟิน” ซึ่งทุกครั้งก่อนที่วาระนี้จะมาถึง หนังมักจะอยู่ในช่วงโรแมนติกครับ ช่วงที่มาร์โก้กับนิกิต้า (ในชื่อปลอมว่ามารี) มักจะกำลังมีความสุขกันอยู่ดีๆ แต่พอคำนี้โผล่ขึ้นมา มันเหมือนชีวิตเธอจะถูกสับสวิตช์เปลี่ยนไปแบบฉับพลัน ซึ่งประเด็นก็คือไม่ใช่นิกิต้าเท่านั้นที่รู้สึกเหมือนโดนสับสวิตช์ แต่คนดูอย่างเราๆ ก็จะพลอยรู้สึกไปด้วย – ถือว่าหนังทำจุดนี้ได้สำเร็จทีเดียวครับ

สองดาวครึ่งครับ

(7/10)