ผมเคยดู ฟ้าส่งฟะมาเกย รอบหนึ่งเมื่อนานมาแล้วครับ จำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้แต่จำบางฉากได้ และที่จำได้อย่างแม่นยำคือเพลงธีมของหนังเรื่องนี้ที่จังหวะสนุกสนาน ครึกครื้น และน่ารัก เพลงธีมที่ว่านี้เป็นท่วงทำนองที่มักจะดังขึ้นในหัวผมทุกทีเวลารู้สึกสนุกเพลิดเพลินกับอะไรสักอย่าง หรือเวลาที่จะเดินทางไปไหนสักแห่ง มันปลุกอารมณ์บวกได้ดีครับ

ครั้นเอาหนังเรื่องนี้มาดูอีกรอบ ถ้าถามว่าชอบมากมายไหม ก็ตอบได้ว่าไม่ได้ชอบอะไรมาก แต่ดูเพลินดี เป็นหนังโรแมนติกเบาสมองขายดาราที่ดูเอาฮาเป็นหลัก

ตัวเอกคือ เหลียงจู่เสี้ยว (โจวเหวินฟะ, Chow Yun-Fat) คนขับแท็กซี่ที่ได้รู้จักกับอาเหวิน (หวังจู่เสียน, Joey Wang) ผ่านอุบัติเหตุ – ประมาณว่าพี่แกขับรถไปชนเธอน่ะครับ – จู่เสี้ยวเลยต้องเทียวไล้เทียวขื่อดูแลเธอ (เพราะไม่อยากโดนแจ้งความเอาเรื่อง) อันทำให้เขาได้พบกับอาโหย่ว (James Wong) พ่อของอาเหวิน แล้วต่อมาก็ได้เจอกับอาหง (Nina Li Chi) ที่เกิดตกหลุมรักเขาอีก เรื่องรักอีนุงตุงนังมันก็เลยเริ่มต้นครับ

หนังมาในสไตล์หนังฮาฮ่องกงยุค 90 น่ะครับ คือมีเส้นเรื่องหลักว่าด้วยความรักระหว่างจู่เสี้ยวกับอาเหวิน แล้วก็จะมีพล็อตรองผสมปนเปลงไป ไม่ว่าจะเรื่องร้านขายของโทรมๆ ที่อาโหย่วโดนญาติหลอกให้มาซื้อ แล้วจู่เสี้ยวก็ต้องมาช่วยปรับปรุงร้านและหาทางดึงลูกค้าให้เข้ามาเยอะๆ หรือเส้นเรื่องของอาหงที่พยายามตามตื้อจู่เสี้ยว แต่พี่ของจูเสี้ยวอย่างอาไห่ (Wong Ching) ก็เกิดมาแอบชอบอาหงอีก เรื่องมันก็จะนุงนังรุงรังนิดๆ ครับ แต่ก็พอเข้าใจนะ การที่มีหลายพล็อตก็เพื่อให้หนังมีอะไรมาเล่าให้ครบเวลาชั่วโมงครึ่ง อันนี้ถือเป็นแนวปฏิบัติหนึ่งที่หนังเอเชียยุคนั้นมักจะทำกัน (หนังไทยบ้านเราสมัยนั้นก็มาแนวนี้ครับ)

ว่าตามจริงหนังดูสนุกก็เพราะพลังดาราน่ะครับ อย่างเฮียโจวนี่ก็ลื่นไหลเหลือเกินกับบทฮาๆ แบบนี้ ส่วนหวังจู่เสียนก็มาในคาแรคเตอร์ประจำคือเป็นสาวสวยแต่แอบเรื่องเยอะนิดนึง ชอบบ่นพระเอกอยู่บ่อยๆ – เวลาบ่นหน้าก็จะเชิดนิดๆ ตาจิกหน่อยๆ – แต่ขณะเดียวกันใจก็ค่อยๆ ชอบเขาทีละนิดเหมือนกัน และอีกคนที่ถือเป็นชูรสก็คือ Nina Li Chi (ภรรยาในชีวิตจริงของหลี่เหลียนเจี๋ย) รายนี้ก็มักจะมาในบทเซ็กซี่ผสมฮา มาทำอะไรรั่วๆ ล้นๆ ซึ่งก็ขโมยซีนได้ในหลายช่วงเหมือนกัน

อีกคนที่มาเพื่อฮาก็คือหวงเย่อเฟย (Wong Yat-Fei) พูดชื่อไปอาจไม่คุ้น แต่ถ้าบอกว่าเขาคือพี่ใหญ่แห่งทีมนักเตะเสี้ยวลิ้มยี่หลายคนก็น่าจะร้องอ๋อล่ะนะครับ รายนี้ก็มาเป็นญาติจอมโกงที่ขายร้านโทรมๆ ให้กับอาโหย่ว ต้องยอมรับเลยครับว่าพี่เขาเล่นได้หมดทั้งบทคนดีแสนซื่อและคนโกงแสนทราม – นี่ผมชมเขานะ เพราะเขาเล่นได้หลากหลายจริงๆ

เป็นหนังที่เหมาะแก่การดูคลายเครียดแบบไม่คิดมากน่ะครับ ไม่ต้องไปคิดจะเอาจริงเอาจังกับหนังเลย เพราะเขาทำออกมาเอาฮาจริงๆ

แต่หนังก็มีฉากน่ารักๆ อยู่นะครับ ผมชอบฉากที่จู่เสี้ยวกับอาเหวินไปเที่ยวบนเขา ก่อนจะจบลงด้วยการเดินสามขาด้วยกัน อันเป็นการจีบกันตามประสาคนยุคโน้นครับ มันอาจจะดูง่ายๆ เชยๆ แต่ก็น่ารักนะ

สรุปว่าเป็นอีกหนึ่งหนังเก่าเอาฮาของโจวเหวินฟะที่เหมาะแก่การดูรำลึกวันเก่าๆ ครับ และสำหรับผมนะ แค่ได้ฟังดนตรีประกอบดีๆ และเพลงธีมที่แสนจะครื้นเครง แค่นี้ก็โอเคแล้ว

สองดาวครับ

(6/10)