ป้ายกำกับ: Ian McShane

Hercules (2014) เฮอร์คิวลีส

เท่าที่นึกออกปีที่แล้วมี Hercules ออกมา 3 ฉบับ เริ่มจากฉบับ The Legend of Hercules ของ Renny Harlin ที่พยายามจะเดินตามรอย 300 แต่เหมือนแค่สไตล์ภาพครับ ในแง่รสชาติถือว่าธรรมดา

Snow White and the Huntsman (2012) สโนว์ไวท์ & พรานป่า ในศึกมหัศจรรย์

ดูจบแล้วผมถามตัวเองว่าชอบสโนว์ไวท์รสชาติไหนมากกว่ากัน ระหว่างรสภารตะผสมวนิลาหอมเนยนมกับรสโกโก้เข้มข้นบวกเข้าไปด้วยลิโพอีกขวดกว่าๆ

The Hollow Point (2016) นายอำเภอเลือดเดือด

ตัวเอกคือวอลเลแถบรอยต่อระหว่างอเมริกากับเม็กซิโกครับ แน่นอนว่าเมืองแถบนั้นมีวายร้าย, พวกค้ายา และคนทำผิดกฎหมายกระจุกตัวกันอยู่มากมาย จนทำให้เมืองกลายเป็นกึ่งๆ เมืองเถื่อนอยู่เหมือนกัน

Kung Fu Panda (2008) กังฟูแพนด้า จอมยุทธ์พลิกล็อค ช็อคยุทธภพ

ตามปกติสารภาพเลยนะครับว่าพวกหนังการ์ตูนหรือแอนิเมชั่นเนี่ยจะได้สตางค์จากกระผมก็ต่อเมื่อออกแผ่นแล้วมากกว่า ยกเว้นของเขาต้องเด็ดจริงอย่างสารพัดการ์ตูนจาก Pixar หรือโดราเอมอนตอนพิเศษ พวกนี้ไว้ใจได้ เลยกล้าไปดู แต่นอกนั้นแม้เขาจะว่าดีอย่างไรก็อดใจรอแผ่นครับ

Death Race (2008) เดธ เรซ ซิ่ง สั่ง ตาย

Jason Statham ถือเป็น Arnold หรือ Sylvester Stallone แห่งยุคใหม่ครับ ชะตากรรมแกไปได้ไกลว่า Steven Seagal เยอะ ส่วนหนึ่งเพราะแกเลือกเล่นหนังครับ แม้บทจะซ้ำๆ บ้าง แต่ส่วนใหญ่ดูสนุกเพลิน ไม่ค่อยผิดหวัง

Hot Rod (2007) ฮ็อต ร็อด สิงห์สตันท์บิดสะท้านโลก

หนังฮาเนิร์ดๆ สไตล์หนังของ Judd Apatow หรือแบบ Pineapple Express น่ะนะครับ นั่นคือจะมีตัวละครล้นๆ เนิร์ดๆ มาเป็นตัวเอก ทำอะไรโก๊ะๆ ดูน่าหัวร่อสำหรับคนอื่น แต่ถึงจะโก๊ะหรือน่าขันแค่ไหน แต่พวกเขาก็มีความมุ่งมั่นพยายามทำในสิ่งที่ตนเองต้องการและใฝ่ฝัน จะเรียกว่าเป็นหนังสไตล์ “ชัยชนะของเด็กเนิร์ด” ก็คงจะได้น่ะครับ

Pottersville (2017) พ็อตเตอร์สวิลล์

อีกหนึ่งหนังที่จริงๆ ผมว่าน่าสนใจนะครับ เนื้อเรื่องมันเหมาะแก่การทำให้เป็นหนัง Feel Good อย่างยิ่ง ส่วนดาราก็ถือว่ารวมคนฝีมือดีเอาไว้เยอะพอตัว ไม่ว่าจะ Michael Shannon, Judy Greer, Ron Perlman, Thomas Lennon และ Ian McShane