ผมดูหนังเรื่องนี้โดยไม่เอาอะไรไปเปรียบไปเทียบกับฉบับดั้งเดิม เพราะหากเปรียบแล้วล่ะก็ ฉบับเดิมทำไว้ขลังมาก แม้จะเป็นการ์ตูนก็ตาม แต่มันผสมระหว่างไซไฟ แฟนตาซี ลึกลับ ทริลเลอร์ และดราม่าที่ถึงรสเหลือหลาย (แต่ก็คงไม่ใช่ทุกคนที่จะถูกจริต)
ปีที่ผ่านมามีหนังว่าด้วยโลกแตกแบบเน้นฮาและบ้าสุดๆ อยู่ 3 เรื่องครับ ได้แก่ This is The End และ Rapture-Palooza 2 เรื่องนี้มาจากฝั่งอเมริกา และอีกเรื่องคือ The World’s End จากฝั่งอังกฤษ
“ความหวัง คือสิ่งเดียวที่แข็งแกร่งกว่าความกลัว”
ในแง่ความบันเทิง The Hunger Games ตอบโจทย์ได้ดี เพราะมีทั้งพล็อตชวนติดตาม มีแอ็กชันมีความตื่นเต้นชวนลุ้น และมีเรื่องให้สะเทือนใจแทรกเป็นพักๆ
สำหรับภาคต่อนี้เปลี่ยนเหตุมาเกิดบนเที่ยวบินครับ เป็นเหตุที่เกิดควบคู่ไปกับเหตุในภาคแรก เมื่อเชื้อร้ายได้แพร่มายังเครื่องด้วย ทำให้เครื่องบินต้องลงจอดกะทันหัน แต่กระนั้นก็สายไปแล้วครับ เพราะมีคนติดเชื้อไล่ฟัดคนเรียบร้อย ทีนี้คนที่เหลือก็เลยต้องพยายามเอาตัวรอดตามสูตรน่ะครับ
เรื่องนี้เป็นอะไรที่เสียดายมาก เพราะจริงๆ มันน่าสนใจนะครับ พล็อตมันอาจไม่ได้ใหม่แต่รายละเอียดและองค์ประกอบบางอย่างมันน่าสนใจดี จนผมต้องลงเอยด้วยประโยคเดิมๆ อย่าง “ถ้าทำออกมาดีๆ และเล่าด้วยจังหวะที่เหมาะล่ะก็ มันจะเจ๋งมาก”
เป็นหนังที่เปิดประเด็นตั้งต้นได้ดีครับ และงานเทคนิคหลายๆ อย่างก็จัดว่าเวิร์กอยู่ แต่ด้วยการเล่าเรื่องที่ไม่ได้โฟกัสอะไรๆ แบบชัดเจน (ว่าง่ายๆ คือออกจะเปะปะไปหน่อย) เลยทำให้ความน่าสนใจค่อยๆ ลดลงตามลำดับ
วิลลาร์ด สไตลส์ (Bruce Davison) คือหนุ่มจอมหงอที่เข้ากับใครไม่ค่อยเป็นจนไม่มีเพื่อนเลย ความกล้าก็ไม่ค่อยมี แล้วยังถูกบีบให้ออกจากงานโดยเจ้านายวายร้ายนามว่า อัล มาร์ติน (Ernest Borgnine) ทั้งๆ ที่บริษัทที่เขาทำงานอยู่นี้ก็ก่อตั้งโดยพ่อของเขาแท้ๆ แต่ดันมาเจอนายอัลฮุบไปอย่างไม่เป็นธรรม
ผมนั้นเป็นแฟนเต่านินจาครับ ดูตั้งแต่สมัยช่อง 3 นำมาฉาย จำได้ตอนหนังภาค 1 จะเข้าผมก็รีบขอพ่อแม่ไปโรงหนังเลยครับ อยากดูมาก ปรากฏว่ามันเข้าวันศุกร์ แต่ผมทะลึ่งไปวันอังคาร (ก็หนังสือพิมพ์โฆษณาล่วงหน้าน่ะครับ 555) วันนั้นเลยไปนั่งกินพิซซ่าแทน
ก่อนว่ากันถึง Godzilla ของใหม่ก็ขอย้อนไปรำลึกของเก่าสักหน่อยนะครับ
หมื่นทิพ's Review 