ก่อนผมดูหนังเรื่องนี้ ผมจัดการเอา “407 เที่ยวบินผี” ของบ้านเรามาเปิดดูก่อนครับ ดูแบบเรียงลำดับตามปีที่ฉาย เรื่อง 407 มาก่อน (ฉายปี 2012) ส่วนเรื่องนี้มาทีหลังครับ แต่พล็อตมีความคล้ายกัน คือว่าด้วยความสยองบนเที่ยวบินหนึ่ง
ดูหนังเรื่องนี้แล้วคิดถึงเรื่อง “มาห์” เลยครับ เผื่อใครไม่รู้จัก มาห์คือหนังไทยอายุหลายสิบปีแล้วครับ เป็นหนึ่งในหนังไม่กี่เรื่องของบ้านเราที่ทำออกมาในแนวสัตว์ประหลาดสยองโหด ที่ว่าโหดนี่คือโหดจริงครับ ทำออกมาน่ากลัวเอาเรื่องเลยล่ะ
แม้นี่จะเป็นหนังผี แต่ผมขอเล่าแบบขำๆ แล้วกันน่ะนะครับ (5555) สรุปแล้ว นี่คือการเอา The Exorcist มาเจอกับ Poltergeist ครับ คือลอกสูตรหนังพวกนั้นมาแบบเต็มๆ ดังนั้นใครคาดหวังอะไรสดใหม่ล่ะก็ ทำใจได้เลยครับ ^_^
หนังเรื่องนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังของ James Wan ครับ ไม่ว่าจะเรื่องราวตามสืบหาความจริงที่บรรยากาศดูเก่าๆ คล้าย Dead Silence แล้วก็เรื่องบ้านหลอนๆ แบบ Insidious
จำได้ว่าก่อนดูหนังเรื่องนี้ เพื่อนผมบอกว่ามันตั้งชื่อไทยให้หนังเรื่องนี้ว่า “คริสตี้บ้านพ่องสิ” แน่นอนว่าผมก็ไม่เข้าใจว่าเพื่อนผมหมายความว่าอย่างไร ครั้นพอได้ดูหนังแล้วก็ถึงกระจ่างครับ และออกจะเห็นด้วยกับชื่อที่มันตั้งเหมือนกัน (5555)
เหตุผลประการสำคัญที่ผมหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาดูก็ด้วยชื่อของ Danny Glover ดารารุ่นเก๋าที่ผมโปรดปรานจากบทจ่าเมอร์ทัฟในหนัง Lethal Weapon
หนังเรื่องนี้มีความพิเศษต่อผมนิดหนึ่งครับ เพราะเป็นหนังที่อาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์สมัยมัธยมศึกษาที่ผมเคารพมากๆ เคยเล่าให้ฟัง โดยท่านเล่าให้ฟังว่าเป็นหนังเกี่ยวกับราชินีอียิปต์ที่ฟื้นขึ้นมา และจบลงแบบน่าจะมีภาคต่อ แต่อาจารย์ก็รอมาเป็นสิบๆ ปีก็ไม่มีสักที
ตอนดูจบผมอุทานขึ้นมาทันทีว่า “พระเจ้า หนังอะไรกันนี่”
นี่เป็นหนังผีจีนเรื่องหนึ่งในความทรงจำของผมเลยครับ เพราะเคยได้ไปดูเรื่องนี้ในโรง จำได้เลยว่าไปดูที่โรบินสัน ดอนเมือง (ที่ตอนนี้เป็นบิ๊กซี สะพานใหม่ไปแล้วน่ะนะครับ)
เบอร์ตัน (David Anders) และ วิคกี้ (Kandyse McClure) คู่รักที่เกิดขับรถหลงทาง เลยพยายามเข้าไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุดเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่พวกเขาพบกลับเป็นเมืองเล็กๆ ที่ชื่อ แกทลิน และที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเด็กที่พร้อมจะจับพวกเขามาบูชายัญในทุ่งข้าวโพดได้ทุกเวลา!
หมื่นทิพ's Review 