ตอนดูหนังที่ดัดแปลงจากนิยายของ Nicholas Sparks เป็นครั้งแรกเมื่อปี 1999 เรื่อง Message in a Bottle จำได้ว่าเรื่องนั้นดูแล้วก็เรื่อยๆ ยังไม่ถึงกับชอบอะไร… เผลอแป๊บเดียวก็จะ 20 ปีแล้วนะครับ
ตอนดูหนังที่ดัดแปลงจากนิยายของ Nicholas Sparks เป็นครั้งแรกเมื่อปี 1999 เรื่อง Message in a Bottle จำได้ว่าเรื่องนั้นดูแล้วก็เรื่อยๆ ยังไม่ถึงกับชอบอะไร… เผลอแป๊บเดียวก็จะ 20 ปีแล้วนะครับ
ฮอลลี่ วิลลิงเจอร์ (Elisabeth Harnois) ศาสตราจารย์สาวที่สวย ฉลาด แต่ยังโสดครับ แล้ววันหนึ่งเธอก็จับพลัดจับผลูไปลองเดตออนไลน์ดู เธอได้เจอกับ จอช ไรท์ (Chad Michael Collins) ชายที่ตอนเจอกันนั้นดูจะเข้ากับเธอไม่ได้สักเท่าไร แต่พอคุยผ่านออนไลน์ทีไร เธอก็จะรู้สึกดีๆ กับเขาทุกครั้ง จนเธอเองก็ชักสงสัยว่าทำไมตอนคุยในออนไลน์กับตอนเจอตัวจริงนั้น มันถึงเหมือนเป็นคนละคน
ชีวิต ล้วนเกี่ยวข้องกัน
ชีวิต ล้วนไม่แน่นอน
ชีวิต มีขึ้นมีลง
ชีวิต มีเกิดมีดับ
หนังวันคริสต์มาสที่จริงๆ แล้วมีประเด็นตั้งต้นที่น่าสนใจมากครับ เพียงแต่การเล่าเรื่องและการเดินเรื่องยังไม่ลงตัว และยังไม่ก่อให้เกิดพลังมากพอ เลยทำให้หนังอยู่ในระดับกลางๆ
เรื่องวุ่นๆ เริ่มต้นในช่วงคริสต์มาสครับ เมื่อคุณพ่อและคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวคู่หนึ่งเกิดสลับของเล่นที่ตั้งใจจะซื้อไปให้ลูกของพวกเขา นั่นเลยทำให้แผนคริสต์มาสของพวกเขาพังทั้งคู่
มอลลี่ ไวท์ (Pascale Hutton) อดีตที่ปรึกษาชีวิตคู่ที่ผันตัวมาทำงานเป็นครูสอนฟิตเนส ซึ่งงานปัจจุบันของเธอก็คือสอนว่าที่เจ้าสาวให้พร้อมทั้งกาย (ด้วยการออกกำลัง) และใจ (ด้วยการพูดให้พลังใจ) ก่อนเข้าพิธีวิวาห์
ไหนๆ ก็พูดถึงหนังชุด Highlander ของพี่ Christopher Lambert แล้ว ก็ขอพูดถึงหนังพี่เขาอีกสักเรื่องครับ กับ Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes หรือเรื่องราวของทาร์ซานเจ้าป่านั่นเอง
ร่ายสั้นๆ 5 ข้อครับ
ผมไม่มีโอกาสดู Interstellar ในโรง เพิ่งได้ดูวันนี้ครับ ดูจบหนึ่งรอบ ก่อนจะเปิดดูซ้ำอีกหนึ่งรอบเมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 2 ชั่วโมง (หลังจากดูรอบแรกจบ)
มีหนังอยู่แนวหนึ่งที่ผมชอบเป็นพิเศษครับ นั่นคือหนังประเภทที่บอกเล่าเรื่องราวชีวิตช่วงหนึ่งของใครสักคน