ผมดู องค์บาก 2 รอบแรกบนรถทัวร์ครับ ยอมรับว่าขณะดูรู้สึกว่าหนังออกมาโอกว่าที่คิด (อย่างน้อยก็โอกว่าที่ได้ยินคำร่ำลือมา)
ผมดู องค์บาก 2 รอบแรกบนรถทัวร์ครับ ยอมรับว่าขณะดูรู้สึกว่าหนังออกมาโอกว่าที่คิด (อย่างน้อยก็โอกว่าที่ได้ยินคำร่ำลือมา)
“นี่ไง… ที่ที่ผมเจอพี่จา พนมเป็นครั้งแรก” นั่นคืออารมณ์ตอนดู องค์บาก รอบล่าสุดครับ
ผมเชื่อเสมอครับว่าหนังที่มันมีดีและโดนใจเรานั้น มันจะมีพลังมาเตะตาเตะใจเราเสมอ แม้บางทีเราจะแค่เปิดมันเป็นเพื่อนระหว่างทำงานแบบไม่ตั้งใจดูก็ตามทีเถอะ แต่ถ้ามันดีจริงโดนจริง มันจะส่งคลื่นพลังบางอย่างมาดึงดูดเราให้หันไปดู (และสุดท้ายการงานก็ไม่เป็นอันทำ 555)
Man of Tai Chi เป็นงานกำกับของ Keanu Reeves ซึ่งผมมองว่าเป็นงานชิมลางครับ คือไม่คาดหวังแต่แรกแล้วว่ามันจะต้องเจ๋งเด็ดอะไร แค่ออกมาให้พอดูได้เรื่อยๆ ก็นับว่าโอเคแล้วล่ะ
โหดตัดโหด หรือ The Killer บทนิยามแห่งความมันส์สไตล์ John Woo ที่คอหนังแอ็กชันยากจะปฏิเสธได้ครับ มันส์มาก ลงตัวมาก สนุกมาก เข้มข้นมาก
ผลงานแอ็กชัน+ชีวิต+ตลกนิดๆ โดย John Woo ครับ ซึ่งแฟนๆ ขาประจำดูแล้วอาจรู้สึกว่าหนังมันไม่ค่อย Woo สักเท่าไร เพราะอะไรต่อมิอะไรมันดูเบา ไม่เข้มข้นหนักเครื่องเหมือนหนังเรื่องอื่นๆ ซึ่งจริงๆ มันก็มีสาเหตุครับ และเหตุที่ว่าก็มาจากเรื่องเงินๆ ทองๆ นั่นเอง
ยกให้ Rurouni Kenshin: The Legend Ends เป็นหนังที่มีฉากดวลดาบ “โคตรมันส์ที่สุด” ในรอบ 12 ปีที่ผ่านมา!!!
หลังจากภาคแรกทำออกมาเวิร์ก ก็ตามดูต่อกับภาค 2 ครับกับ Rurouni Kenshin: Kyoto Inferno ที่ทำออกมาเวิร์กเหมือนกัน
Rurouni Kenshin หรือ “ซามูไรพเนจร” ฉบับหนังใหญ่ถือว่าทำออกมาสนุก น่าติดตามดีครับ
ตอนผมดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก ยอมรับว่าไม่รู้สึกประทับใจอะไรนัก ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเราโตมากับหนังจีนกำลังภายในสารพัดแบบ ตั้งแต่จีนชุดอย่างมังกรหยก, ชอลิ้วเฮียง, 8 เทพอสูรมังกรฟ้า ฯลฯ ที่เช่าวีดีโอมาดูทีก็ลาก 10 ม้วน (ขั้นต่ำ) กลับบ้านจนกล้ามขึ้น หรือหนังจีนเข้าโรงอย่าง เดชคัมภีร์เทวดา ของฉีเคอะ นี่ยังไงก็ยังรู้สึกโปรดปรานอยู่ในความทรงจำ (โดยเฉพาะภาค 2 ที่หลินชิงเสียสวมวิญญาณตงฟางปุ๊ป้ายได้เลิศล้ำ จนยากหาใครมาเทียม)