2 นักต้มตุ๋นฉายาน้อง (หงจินเป่า, Sammo Kam-Bo Hung) และนกฮูก (หลินจื่อเสียง, George Lam) ถูกคนลึกลับเรียกตัวมาให้รับงานการกุศล ซึ่งก็คือการทำงานที่ศูนย์ฝึกสอนเยาวชน โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่ากำลังจะนำตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับแผนร้ายของเจ้าพ่อระดับบิ๊ก

สมทบด้วย เยี่ยเต๋อเสียน (Deannie Ip) เป็นจอยซ์ เหลียง ผู้ดูแลศูนย์, Michelle Yeoh เป็นคุณครูหยาง ซึ่งนี่ถือเป็นหนังเรื่องแรกของเธอด่วยครับ, เฟิงชุ้ยฟาน (Stanley Fung, Fung Sui Fan) เป็นอาจง นายตำรวจที่เรียก 2 นักตุ๋นมาเพื่อโค่นเจ้าพ่อ, James Tien เป็นโอเกิน เจ้าพ่อตัวเอ้, ไท่เป่า (Tai Bo) เป็นลูกน้องของโอเกิน, ชาร์ลี เฉา (Charlie Cho) เป็นผู้จัดการธนาคารตอนต้นเรื่อง, หม่าซือเฉิน (Season Ma) เป็นเด็กนักเรียนที่ด่าครูหยางจนยับ, เฉินซิงเจี้ยน (Philip Chan) เป็นเพื่อนตำรวจของอาจง และผู้กำกับหนังเรื่องนี้ก็คือเฮียหงของเรานี่แหละครับ

ใครคาดหวังแอ็คชั่น บอกไว้เลยว่ามีไม่เยอะ น่าจะมีแค่ 20% กว่าๆ เท่านั้นครับ นอกนั้นก็จะไปเน้นความฮาแบบหนังฮ่องกงยุค 80 ที่ให้ตัวละครมาอำกัน มาแกล้งกัน หรือไม่ก็มีสถานการณ์มาให้เหล่าตัวเอกต้องทำอะไรเปิ่นๆ แล้วอีกพาร์ตที่หนังเน้นไม่น้อยคือเรื่องของเด็กที่ศูนย์เยาวชนซึ่งล้วนเป็นเด็กด้อยโอกาส บ้านแตก โตมากับสภาพแวดล้อมที่ไม่ดี

จะมีฉากหนึ่งที่นักเรียนหญิงชี้หน้าว่าครูหยางแบบตรงๆ ว่าคนอย่างครูจะมาเข้าใจอะไรคนอย่างพวกเธอ ในเมื่อครูมีโอกาสที่ดีกว่า มีฐานะดีกว่า สามารถเลือกชีวิตได้ ในขณะที่คนอย่างพวกเธอนั้นโตมากับบ้านแตกๆ ต้องทำงานทุกอย่างเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง ต้องเจอกับคนร้าย ต้องเจอปืนเจอมีด จนถึงขั้นต้องนอนกับผู้ชายเพื่อความอยู่รอด ดังนั้นเธอเลยขอให้ครูเก็บเอาโลกสวยๆ และวิธีสวยๆ ไปไกลๆ และเธอยังมองว่าสิ่งที่เธอเจอมาน่ะยังมากกว่าสิ่งที่ครูเจอด้วยซ้ำ

ผมจะชอบมองฉากอะไรแบบนี้ที่แทรกลงในหนังที่กำกับโดยดารานำน่ะครับ อย่างหนังเฉินหลงหลายเรื่องก็จะมีฉากแบบนี้ (ฉากที่ให้ตัวละครสักตัวมาระบายความในใจแบบยิงยาวและตรงๆ) ในแง่หนึ่งมันก็สะท้อนมุมคิดของคนทำได้เหมือนกัน และมันก็เป็นอะไรที่น่าคิดดี เพียงแต่กับเรื่องนี้ หนังดูจะหาทางลงให้ประเด็นนี้ง่ายไปนิด แล้วก็ทำให้ครูกับลูกศิษย์มารักกันแบบง่ายไปหน่อย แต่ก็ทำใจได้ครับเพราะหนังยุคก่อนหลายเรื่องก็จะแบบนี้แหละ คือมีประเด็นดีๆ เปิดไว้ แต่เนื่องจากต้องใช้เนื้อที่ในหนังไปกับประเด็นอื่นๆ เลยทำได้แค่รวบจบประเด็นเหล่านี้ให้ไว

อีกหนึ่งไฮไลต์สำหรับผมก็คงเป็นตอนที่เฮียหงเต้นระบำน่ะครับ อันนี้ดูก็รู้ว่าน่าจะได้แรงบันดาลใจมาจากลีลาของ Donald O’Connor (Singin’ in the Rain, There’s No Business Like Show Business) ไม่มากก็น้อย ซึ่งก็ทำออกมาน่ารักดีครับ

ส่วนตัวเรื่องผมว่าก็ดูได้เรื่อยๆ นะ อย่างน้อย 2 ดารานำก็พอพยุงหนังได้ แต่ก็บอกตรงๆ อีกเหมือนกันว่ายังมีหนังของเฮียหงที่สนุกกว่านี้อีกเยอะ ดังนั้นผมมองว่าหนังเหมาะสำหรับแฟนๆ ของเฮียหง รวมไปถึงหลินจื่อเสียง แต่ต้องดูแบบไม่คาดหวังนะครับ ที่แน่ๆ คืออย่าคาดหวังเรื่องคิวบู๊ เพราะปริมาณมันน้อยครับ แม้ผลลัพธ์จะใช้ได้ก็เถอะ แต่มันก็น้อยอยู่ดี

สองดาวครับ

(6/10)

ชื่ออื่นๆ
คู่ซ่าส์จอมแสบ