ชายคนหนึ่ง (Kazunari Ninomiya) ติดอยู่ในลูปอะไรสักอย่างระหว่างเดินทางขึ้นจากรถไฟใต้ดิน เขาเลยต้องมาหาคำตอบว่าต้องทำอย่างไรถึงจะสามารถหลุดออกไปจากลูปชวนหลอนนี้

หนังสร้างจากเกมครับ ซึ่งก็แน่นอนว่าผมยังไม่เคยเล่น 555 แต่ก็พอได้ยินชื่อมาบ้าง ครั้นพอได้ดูตัวอย่างก็รู้สึกอยากดูครับ เพราะชอบอยู่แล้วหนังแนวเอาตัวรอดท่ามกลางเรื่องหลอนๆ แปลกๆ อะไรแบบนี้

ผมเชื่อว่าต้องมีคนไม่โอกับหนังครับ เพราะหน้าหนังมันดูเหมือนๆ จะเน้นความสยอง แต่เอาเข้าจริงผมว่าหนังมันออกแนวหลอนมากกว่า ส่วนความสยองนั้นก็สยองจากบรรยากาศและความบิดเบี้ยว แต่ไม่ได้สยองแบบแหวะ สยองแบบผีไล่ล่าโผล่มาหลอก หรือสยองแบบตุ้งแช่ สำหรับผมนี่ถือว่าหนังไม่มี Jumpscare นะ คือสำหรับคนอื่นอาจถือว่ามี แต่ผมว่าจังหวะของหนังมันไม่ได้นำเสนอฉากเหล่านั้นในเชิงตุ้งแช่น่ะครับ แค่ตัวละครเผลอแล้วอะไรบางอย่าง (ที่เอาจริงๆ ก็ไม่ได้น่ากลัว) โผล่มาใกล้ๆ แบบไม่ทันตั้งตัวเท่านั้น

อีกเหตุผลที่คิดว่าน่าจะมีคนไม่โอก็เพราะหนังมันไม่ได้เร่งเร้าอะไรครับ มันไม่ได้ตื่นเต้นชวนลุ้นหรือทำให้เราเกร็ง แต่แค่ทำให้ผวาและหลอนว่าตกลงที่แห่งนี้มันคืออะไรกันแน่ และตัวเอกจะออกไปได้ยังไง ซึ่งการนำเสนอมันออกแนวเรื่อยๆ น่ะครับ ประมาณว่าตัวเอกไปทางไหนหนังก็พาเราไปตามดู ไม่ได้มีความโฉ่งฉ่างจนผมอยากจะนิยามว่าหนังเรื่องนี้ “หลอนแบบเรียบง่าย” ครับ คือหลอนคนดูตามสภาพที่หนังเป็น ไม่ได้ปรุงให้เยอะขึ้นกว่าที่มันเป็น

ดังนั้นในเบื้องต้นถ้านิยามหนังสยองสำหรับท่านมันคือความสยองแบบเลือดเยอะๆ ผีดุๆ ฆ่าโหดๆ หรืออุดมด้วยความรุนแรงล่ะก็ หนังเรื่องนี้ไม่เข้านิยามความสยองเหล่านั้นครับ แต่มันคือหนังสยองที่พาเราไปเจอกับสิ่งที่บิดเบี้ยว พาเราไปหลอนแบบเรื่อยๆ และขนลุกแบบเรียบๆ

แล้วก็เช่นเคยครับ หนังสยองญี่ปุ่นส่วนใหญ่มันมักจะมาพร้อมแง่คิดอะไรบางอย่าง หลายครั้งที่หนังตั้งประเด็นเพื่อชวนให้เราใคร่ครวญ เพื่อที่จะเอาแง่คิดนั้นกลับไปสำรวจชีวิตหรือแก้ปัญหาของเราเองในโลกจริง

ผมมองว่าลูปปริศนานั้นก็เปรียบได้กับปัญหาครับ – ไม่ว่าจะปัญหาหัวข้ออะไรก็เถอะ – แต่จุดร่วมอย่างหนึ่งของปัญหาคือมันจะทำให้เรารู้สึกติด รู้สึกไปต่อไม่ได้ รู้สึกเหมือนเราโดนขังเอาไว้ หรือมีอะไรสักอย่างฉุดรั้งจนเราไม่สามารถหลุดออกไปได้

และเมื่อเราเจอปัญหา สิ่งแรกที่ควรทำคือการทำความเข้าใจมัน เข้าใจว่าเรากำลังเจอกับอะไร – อย่างถ้าเป็นในหนัง เราก็ต้องเข้าใจก่อนว่า เราติดอยู่ในลูปแล้วแหละ งานเข้าแล้ว ออกไปไม่ได้ เดินไปทางไหนมันก็วนอยู่อย่างนั้น

สิ่งต่อมาที่ควรทำคือ รู้กติกา หาคำตอบว่าการที่เราจะออกไปจากตรงนี้ให้ได้นั้น อะไรที่เราควรทำ (เพื่อนำเราออกไป) และอะไรที่ไม่ควรทำ (ไม่งั้นก็ติดอยู่ที่เดิม)

“เมื่อเจอสิ่งผิดปกติ ให้หันหลังกลับ” นั่นคือกติกาหากอยากจะออกไป ซึ่งผมว่ามันคือหลักที่เราสามารถเอาไปใช้แก้ปัญหาในชีวิตจริงได้ นั่นคือระหว่างที่เรากำลังทำอะไรๆ เพื่อแก้ปัญหานั้น หากทำไปแล้วมันทะแม่งๆ มันชักท่าไม่ดี หรือทำแล้วมันส่อแววว่าจะยุ่งหนักกว่าเก่า เราก็ควรถอยออกมาก่อน หยุดสิ่งที่กำลังทำนั้นก่อนแล้วลองทบทวนใหม่อีกครั้ง

มันไม่ใช่การหันหลังกลับ แต่มันคือการปรับเส้นทาง เมื่อรู้ว่าเส้นทางนี้ไม่ใช่ เราก็ไม่ควรทู่ซี้เดินต่อไป

หรือการที่ลูปในเรื่องมันมีหลายด่าน ก็เปรียบได้กับหลายๆ ปัญหาที่เป็นเหมือนเชือกพันกันจนยุ่ง ปัญหาแบบนั้นมันต้องแก้ทีละเปลา แก้ขั้นที่ 1 แล้วก็ต้องแก้ขั้นที่ 2 ที่ 3 ต่อตามกันไป จุดนี้อย่ามัวมองว่า “เราเหมือนโดนแกล้ง” แต่ให้มองว่า “มันคือธรรมชาติของปัญหา – เกมที่ยากๆ มันก็เป็นแบบนี้แหละ”

อีกสิ่งที่หนังย้ำอยู่เรื่อยๆ ก็คือ เราต้องกล้าเผชิญหน้ากับปัญหา การหนีไม่ใช่คำตอบ และอีกอย่างที่สำคัญคือ เราต้องมีความรับผิดชอบ – อย่าปัดความรับผิดชอบ – เพราะหลายๆ ปัญหามันจะไม่เกิดขึ้นเลย หากเรารับผิดชอบมันเสียตั้งแต่ต้น

การที่เรารับผิดชอบ จะเท่ากับเราเป็นฝ่ายคุมมัน – แต่หากเราเลือกที่จะไม่รับผิดชอบ นั่นเท่ากับปล่อยให้มันเป็นฝ่ายคุมเรา

และอีกสิ่งที่หนังบอกเราดังๆ ก็คือ จงมีสติไว้กลั่นกรองอะไรต่อมิอะไรเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามใครมายื่นข้อเสนอที่โคตรจะตรงกับสิ่งที่เราต้องการ – ชวนให้นึกถึงถ้อยคำจากหนังสือ จะเล่าให้คุณฟัง ที่ว่า “ไม่มีใครมีโอกาสที่จะโดนหลอก มากไปกว่าฅนที่เจอเรื่องโกหก ซึ่งตรงกับสิ่งที่เขาปรารถนาพอดี”

โดยรวมผมถือว่าหนังทำได้เข้าท่าครับ โอเค ตรงส่วนของความหลอนนั้นอาจยังไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ผมว่าถ้ามองตามท้องเรื่องและตามสิ่งที่ลูปนั้นเป็น ประมาณนี้ก็ถือว่าพอดีแล้วนะ แต่ก็กลายเป็นว่าสิ่งที่ผมชอบมากกว่าคืออะไรที่ผมได้จากหนังนี่แหละครับ มันกระตุ้นสมองดี

สรุปว่าถ้าอยากดูหนังสยองโหดหรือหลอนตาตั้ง ก็คงไม่ใช่เรื่องนี้ครับ แต่ถ้าใครอยากดูหนังหลอนๆ แบบพอดีๆ มีความเป็นเกมและมีความเป็นหนังแนวเอาตัวรอด พร้อมด้วยโน่นนี่นั่นที่ชวนให้ใคร่ครวญตีความ ผมว่าเรื่องนี้ได้เลยครับ

สองดาวครึ่งครับ

(7/10)