วิศวกรซอฟต์แวร์ เจนน์ ทอมป์สัน (Kate Siegel) หมายมั่นที่จะเพิ่มพลังใจให้ตนเองเลยไปขอคำปรึกษาจากดร.คอลลิน มี้ด (Jason O’Mara) แต่กลายเป็นว่าเธอกำลังนำพาตัวเองเข้าสู่วังวนแห่งความระทึกไปแทน

ที่ดูเรื่องนี้ก็เพราะ Siegel ครับ ชอบเธอมาตั้งแต่เรื่อง Hush (ที่กำกับโดย Mike Flanagan สามีของเธอ) ซึ่งในแง่การแสดงของเธอผมว่าไม่มีปัญหานะ แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่บทที่ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจนัก แล้วเมื่อมาบวกกับการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างช้า ไม่ค่อยระทึกระแท็กอะไรมาก หนังเลยไม่ค่อยเข้าตาผมเท่าไหร่

ถึงจุดนี้ผมอยากจะแบ่งหนังออกเป็น 2 แบบครับ แบบแรกคือดูแล้วเดาได้ แต่ยังพอเพลิน กับอีกแบบคือดูแล้วเดาได้ แต่ดันไม่เพลิน ซึ่งเรื่องนี้เข้าข่ายอย่างหลังครับ เพราะประเด็นเรื่องการใช้วิชาสะกดจิตมาใช้ในทางที่ผิดนั้นมีหนังหลายเรื่องรวมถึงนิยายหลายเล่มเล่นประเด็นนี้กันมาเยอะ หรือประเด็นอย่างการใส่ความทรงจำใหม่ลงไปในหัวคน นี่ก็ชวนให้นึกถึง Inception เหมือนกัน

ยอมรับครับว่าดูแล้วรู้สึกเบื่ออยู่เหมือนกัน ทั้งที่หนังยาวแค่ 88 นาที แต่รู้สึกเหมือนนั่งดูสัก 2 ชั่วโมง แม้ในแง่งานสร้างอะไรต่างๆ จะถือว่าดูดีตามท้องเรื่อง แต่การเล่าเรื่องมันชืดจริงๆ ครับ ซึ่งพอมาดูชื่อผู้กำกับก็พบว่าคือ Matt Angel และ Suzanne Coote ที่เคยร่วมกันทำ The Open House มาก่อน ซึ่งดูเหมือนหลายท่านจะไม่ชอบเรื่องนั้นกันสักเท่าไหร่ แต่เรื่องนั้นผมว่าบรรยากาศมันยังดูวังเวง หลอนๆ ได้บ้าง แต่เรื่องนี้นิ่งครับ สำหรับผมมันคือนิ่งจริงๆ

ก็ต้องแล้วแต่ละนะครับ ถ้าอยากลองดูก็ไม่ว่ากัน แต่ถ้าให้แนะนำจากใจผมว่าเรื่องนี้ข้ามไปก็ได้ครับ

ดาวครึ่งครับ

(5/10)