แล้วผมก็ดูจนครบ 3 ภาคครับ สำหรับหนังชุดนักสืบไนท์เรื่องนี้

ภาคนี้นักสืบไนท์ (Bruce Willis) ต้องเจอกับวัยรุ่นที่ทำตัวเป็นศาลเตี้ย (Jack Kilmer) ออกไล่เก็บผู้ร้าย แล้วก็สร้างความวุ่นวายขนานใหญ่ให้กับเมือง

จริงๆ หนังชุดนี้ไม่ได้สนุกหรอกครับ อย่างที่เคยบอกไปว่าป๋า Bruce ไม่สามารถแสดงหนังได้เหมือนเดิม (อันเนื่องจากอาการป่วยที่ส่งผลต่อการพูดและการสื่อสารโดยตรง) เราเลยจะได้เห็นป๋าเขามาพูดตามบท แสดงตามคิว แต่เราจะไม่ได้เห็นความแพรวพราวตามสไตล์ป๋าเขาเมื่อสมัยก่อน ซึ่งก็เป็นอะไรที่ผมทำใจไว้แล้วครับ – ที่ดูเนี่ยก็ดูเพราะป๋าโดยเฉพาะ อยากตามมาให้กำลังใจในฐานะคนที่ตามผลงานกันมานานหลายสิบปี

ผมว่าภาค 2 หนังยังพอน่าสนใจเพราะตัวร้ายดูมีอะไร แต่มาภาคนี้ตัวร้ายดูไม่น่าสนใจ และเอาเข้าจริงยังออกแนวน่ารำคาญอีกต่างหาก สไตล์ตัวร้ายภาคนี้ออกแนวง้องแง้งน่ะครับ ไม่เหมือนภาคก่อนที่พอจะบอกได้ว่าตัวร้ายมีแค้นและมีหลักการแนวคิดพอสมควร (แม้จะออกแนว “หลักกรู” มากหน่อยก็ตาม) ครั้นมาภาคนี้ตัวร้ายออกแนวหงุดหงิดไม่พอใจสังคม จนระเบิดออกมา แต่ความหงุดหงิดที่ว่ามันไม่ได้มาจากความกดดันแบบสุดขีดขั้น แต่มันออกแนวเหมือนตัวละครนี้ไม่ค่อยจะอดทนสักเท่าไร และไม่ค่อยจะมีความคิดเป็นของตัวเองเท่าไร และสุดท้ายก็ใช้อารมณ์เลือกเดินบนเส้นทางที่ผิด – อันนี้ก็ไม่รู้ว่าพลาดตรงการเขียนบทหรือพลาดตรงคนแสดงที่ถ่ายทอดให้ออกมาในแนวนั้นกันแน่

ก็คงไม่ร่ายยาวครับ เอาเป็นว่าหนังไม่ได้น่าดูนักหรอก และผมคงไม่เชียร์ให้ดูด้วย แต่หากจะดูเพราะป๋า Bruce ก็ว่ากันไปครับ ตามมาให้กำลังใจ ตามมาดูผลงานชิ้นท้ายๆ ของเขา ก่อนที่จะไม่ได้เห็นหน้าบนจอกันอีกต่อไป

บอกตรงๆ ว่าก็ไม่นึกนะครับว่าผมจะรู้สึกผูกพันกับป๋า Bruce ขนาดนี้… นักแสดงคนหนึ่งที่ตัวจริงก็ไม่เคยเจอ หน้าก็เห็นแค่ผ่านจอผ่านฟิล์ม ตัวจริงเป็นอย่างไรก็ไม่รู้จัก แต่มันกลับผูกพัน และมันกลับสะเทือนใจยามได้ทราบว่าเขากำลังป่วย ทราบว่าเขากำลังมีชีวิตอยู่ท่ามกลางโรคร้าย… นี่ถ้าผมได้เจอตัวจริงของป๋าผมคงโผเข้ากอดน่ะ… ป๋าแกก็คงตกใจน่าดูน่ะนะครับ 555 แต่นี่ว่ากันตามความรู้สึกจริงๆ คือสงสารเขาน่ะ และอยากให้เขารับรู้ว่าเขามีความหมายต่อเราแคไหน

คิดถึงและเห็นใจป๋าจริงๆ ให้ดิ้นตายเถอะ

สรุปว่าหนังไม่ได้คุ้มค่าน่าดู แต่ที่ดูก็เพราะอยากเห็นหน้าป๋าครับ

ไม่ถึงดาวครับ

(3.5/10)