เมื่อเอ่ยชื่อ ป๋า King ก็มั่นใจได้ครับว่านิยายพี่ท่านต้องออกแนวลึกลับสยองขวัญ

นิยายเล่มนี้ก็ว่าด้วยตัวละครมากมายทั้งชายหญิง เด็ก หรือแม้แต่คนชราที่เดินทางเฉียดกรายไปแถวๆ เมืองกลางทะเลทรายที่ชื่อ “เดสเพอเรชั่น” ซึ่งทุกรายก็ล้วนถูกต้อนรับโดยนายอำเภอประจำเมืองที่ยัดข้อหาพวกเขา ก่อนจะนำตัวมาเข้าคุก

นายอำเภอคนนี้โรคจิต จับคนมาขังแล้วเชือดงั้นหรือ?…

… เปล่าครับ มันมีอะไรมากกว่านั้น…

… มันมีอะไรที่สยดสยองครองเมืองเดสเพอเรชั่นอยู่!

พูดแบบไม่โกหกครับว่านี่ไม่ใช่นิยายที่เด็ดที่สุดของป๋า King เรื่องที่ผมยกให้สุดยอดสุดติ่งต้องยกให้ IT ครับ IT มาที่หนึ่ง ตามด้วย The Shining, Salem’s Lot, Carrie, ชุดเรื่องสั้นขนาดยาว Four Past Midnight, The Stand และนอกเหนือจากนั้นก็ถือว่าอร่อยทั้งนั้นครับ จะมากน้อยแล้วแต่กรณี ซึ่งผมก็หมายมั่นจะเอามาแนะนำพูดถึงไปเรื่อยๆ (หลังจากอาสุวิทย์เปรยว่าจะเอานิยายระดับตำนานเก่าๆ ของป๋า King มาพิมพ์ใหม่ ผมก็จะทยอยร่ายตามเรื่องที่คุณอาเขาทำออกมาครับ เพราะมันคงไม่มีประโยชน์หากผมเขียนชมนิยายว่ามันเยี่ยมแค่ไหน แต่ใครๆ กลับไม่สามารถร่วมสัมผัสความเยี่ยมที่ว่าได้ ^^ ต้องขอขอบคุณคุณอาสุวิทย์ ขาวปลอดมา ณ ที่นี้ด้วยครับ)

Desperation อาจไม่ใช่ผลงานที่ดีเยี่ยม แต่กระนั้นคนที่ชมชอบผลงานจากปลายปากกาของราชานิยายสยองขวัญผู้นี้ก็ไม่ควรพลาดครับ เพราะมันยังคงความสยองแบบดิบๆ ความน่าติดตามสไตล์ป๋า King ที่ชอบดึงเราเข้าไปในนิยายของเขา ก่อนจะเผยปริศนาว่าเหล่าตัวละครกำลังเจอกับสิ่งใด ซึ่งสิ่งหนึ่งที่ผมทึ่งมากๆ ในตัวป๋า King คือเขามีศิลปะในการสร้าง “ปีศาจ” ในนิยายแต่ละเรื่องของเขา ที่ไม่ใช่แค่ตัวประหลาดโผล่มาแฮ่แบบหนังสยองเกรดบี แต่ปีศาจของป๋า King ต้องมีที่มา มีตำนาน มีการปรากฏตัวที่ชวนขนลุก และที่สำคัญคือ ทำให้เราเกิดคำถามว่า “แล้วเราจะเอาชนะมันได้ยังไง?”

สำหรับผม ยอมรับเลยครับว่าตอนที่อ่านรู้สึกเหมือนตัวเองถูกพาไปอยู่กลางทะเลทรายจริงๆ เนื้อตัวแห้งผากยามอยู่กลางแดด และเนื้อตัวเหนอะหนะเมื่อเรื่องดำเนินไปได้ครึ่งเล่ม (แน่นอนครับว่ามันมีเหตุผลทำให้เรารู้สึกเหนียวตัว แต่ขออุบไว้แล้วกันนะคัรบ)

นิยายเล่มนี้ยังมีความน่าตื่นเต้น ความสยองแบบทำร้ายจิตใจ และความรู้สึก “สิ้นหวัง” สมชื่อเรื่อง

ที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือลีลาการแปลของอาสุวิทย์ ที่ใช้คำกระแทกความรู้สึก อันไหนแรงก็คือแรง หยาบก็คือหยาบ แต่อ่านแล้วรู้สึกว่า “นี่แหละ อะไรที่อยู่ในนิยายของป๋า King” และถ้าไม่ใช่อาสุวิทย์แปล รสชาติคงไม่เผ็ดร้อนขนาดนี้

โดยส่วนตัวแล้วหากให้เลือกเชียร์นิยายของป๋า King ที่ผมมีในร้าน ผมจะเสนอ IT ทันทีโดยไม่ต้องคิด เพราะเรื่องนั้นดีจริง แม้จะยาว 2 เล่มและราคาเป็น 2 เท่าเมื่อเทียบกับเล่มนี้ แล้วหลังจากนั้นหากคุ้นรสมือของป๋า King แล้ว ก็ค่อยมาหยิบจับเรื่องนี้ตามไป ก็ยังไม่สาย

หลายคนบอกว่านิยายของป๋า King ไม่ได้สนุกทุกเรื่อง อันที่จริงมันก็เป็นเรื่องปกติล่ะครับ ไม่ว่าจะวงการหนังสือ ภาพยนตร์ ใช่ว่าหนังทุกเรื่องที่คนนี้กำกับหรือหนังสือทุกเล่มที่คนนี้ประพันธ์จะต้องออกมาดี เพราะมันมีทั้งเรื่องที่ดีมาก ดี ปานกลาง ธรรมดา ไม่น่าสนใจ ฯลฯ

Desperation ไม่ใช่นิยายที่เจ๋งที่สุดของป๋า King อันนี้ผมขอย้ำสิ่งที่คิดอีกครั้ง

แต่ “ไม่ถึงกับเจ๋ง” นี่คือเทียบกับมาตรฐานนิยายของป๋าเขานะครับ และป๋า King นั้น มาตรฐานแกก็สูงกว่าชาวบ้านอยู่พอตัว

ถ้าให้ว่ากันชัดขึ้นไปอีกก็คือ “นิยายเรื่องนี้ แม้จะไม่เด็ดที่สุด แต่หากเทียบกับนิยายแนวลึกลับสยองขวัญที่คนอื่นๆ เขียนแล้ว เรื่องนี้ก็จัดว่าไม่ควรมองข้าม…”

=================================

อ่านบ้านๆ ลำดับที่ 20
เดสเพอเรชั่น (Desperation)
ผลงานของ สตีเฟน คิง (Stephen King)
แปลโดย สุวิทย์ ขาวปลอด