รีวิวหนังสือ

[ อ่านบ้านๆ #14 ] ชอลิ้วเฮียง ตอน กล้วยไม้เที่ยงคืน (โก้วเล้ง)

11885153_1007249885973810_5292185775126012302_n

ถือเป็นชอลิ้วเฮียงตอนที่ 8 อันเป็นตอนสุดท้ายที่โก้วเล้งได้ประพันธ์ไว้ และเป็นตอนที่คนส่วนใหญ่เอ่ยเป็นเสียงเดียวว่า “ไม่สนุก ไม่ชอบ และไม่ต้องอ่านก็ได้”

ผมนั้น เมื่อตอนอ่านรอบแรกก็เคยลิ้มรสอารมณ์นั้นเหมือนกันครับ หลังจากลมปราณแตกซ่านสาหัสจาก “ตำนานกระบี่หยก” มาหมาดๆ พอเจอเล่มนี้เข้าไป กระทั่งบัวหิมะเทียนซานก็ช่วยชีพจรข้ามิได้

ลีลาการเล่าของเล่มนี้ยอกย้อนวกวน และที่ทำให้หลายคนผิดหวังคงเพราะแม้จะอยู่ในชุดชอลิ้วเฮียง แต่ทว่าพี่ชอกลับมิได้มีบทบาทอะไร เนื้อเรื่องก็ว่าด้วยการที่คนในยุทธภพตามหาชอลิ้วเฮียงที่มีคำร่ำลือว่าได้ตายไปแล้ว

เล่มนี้ก็เหมือนเล่มที่แล้วครับ อ่านเอาความบันเทิงคงไม่ได้ เพราะอ่านแล้วยอกย้อนดังที่บอกไป จนไม่แปลกหากหลายคนจะบอกว่าไม่ต้องอ่านตอนนี้ก็ได้

ส่วนผม อ่านรอบแรกก็มึน พอว่างก็ลองอ่านใหม่ อ่านแบบไม่ต่อเนื่อง “อ่านแล้ววาง อ่านแล้ววาง” มึนก็พัก ว่างก็หยิบมาอ่านต่อ ก็รู้สึกเหมือนตอนอ่านตำนานกระบี่หยกน่ะครับ

ไม่ได้รู้สึกสนุกขึ้น แต่เห็นอะไรมากขึ้น (ขออนุญาตไม่ใช้คำว่า “เข้าใจ” เพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเข้าใจ “สาร” ในหนังสือได้ถูกต้องตามที่มังกรเมรัยตั้งใจไว้หรือเปล่าน่ะนะครับ)

เท่าที่ทราบโก้วเล้งเขียนเรื่องราวตอนนี้หลังจากผ่านมรสุมชีวิต โดนทำร้ายข้อมือ และโรคพิษสุราเรื้อรังก็ส่งผลจนร้างกายซูบผอม (ก่อนจะเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2528 ประมาณ 2 ปีหลังจบเรื่องนี้) ขณะเดียวกันเรื่องราวของชอลิ้วเฮียงก็ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม ทั้งในโลกภาพยนตร์และทีวี (แน่นอนว่าคนที่รับบทพี่ชอได้อย่างสุดยอดคือ เจิ้งเส้าชิว) ทำให้มีเรื่องราวของชอลิ้วเฮียงแตกหน่อต่อยอดออกมามากมาย ซึ่งบางส่วนก็ได้รับความเห็นชอบจากโก้วเล้ง แต่บางส่วนก็ไม่ใช่

ดังที่ทราบกันว่ารสชาติของชอลิ้วเฮียงตอนนี้แตกต่างจาก 7 ตอนอย่างยิ่ง (ตอนที่ 7 ว่าแปลกแล้ว มาเล่มนี้แปลกยิ่งกว่า) เพราะมันไม่ได้ออกมาเป็นแนวกำลังภายใน แต่เป็นเหมือนนิยายทดลอง เขาเล่าเรื่องชอลิ้วเฮียงโดยไม่ใช่ชอลิ้วเฮียงมาเดินเรื่อง พร้อมทั้งเนื้อหาที่ไม่ได้เป็นเส้นเดียว แต่มีหลายเส้นมาสานต่อกันประหนึ่งใยแมงมุม

อ่านๆ ไป เหมือนจะไม่เกี่ยวกัน แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากว่ามันไม่เกี่ยวกันอย่างแน่นอน

ลักษณะการเล่า หากดูที่เนื้อเรื่องก็อาจสับสน ไม่รู้โก้วเล้งจะพาเราไปทางไหน (จนหลายคนแซวว่าโก้วเล้งเขียนเล่มนี้เมื่อตอน “เมา”) แต่หากจำแนกที่ประโยค ก็เหมือนเราอ่านหนังสือปรัชญา ที่มีคำคมสั้นๆ (แต่ลึก) สะท้อนชีวิตอยู่เป็นระยะ

จะมองแต่ละคำในเล่มนี้ว่าเป็น “คำของคนผ่านมรสุมชีวิตมามาก” หรือมองว่าเป็น “คำของคนเมา” เรานั่นเองที่เป็นผู้ตัดสิน

ผมไม่แนะนำเล่มนี้ให้ใครก็ตามที่อยากอ่านเพื่อเสพความบันเทิง แต่หากใครอยากอ่าน “ห้วงคำนึงของมังกรเมรัย” ก็อยากให้ลองลิ้มสักครา

… เมื่อบรรทัดสุดท้ายของนิยายเล่มนี้มาถึง… ผมแอบคิดในใจว่า ตัวอักษรเมื่อตอนแรกของนิยายชุดนี้ (กลิ่นหอมกลางธารเลือด) และตัวอักษรสุดท้ายของ “กล้วยไม้เที่ยงคืน” มีทั้งที่เหมือนและผิดแผก

จุดเหมือนใช่จะมีแต่ดี และจุดผิดแผกใช่จะมีแต่แย่

คงไม่ต่างจากชีวิตคน

====================================

อ่านบ้านๆ ลำดับที่ 14
ชอลิ้วเฮียง ตอน กล้วยไม้เที่ยงคืน
The Orchid at Midnight
ชุด ชอลิ้วเฮียง ลำดับที่ 8

ผลงานของ โก้วเล้ง (เมื่อปี พ.ศ. 2526)
เรียบเรียงโดย น.นพรัตน์

Advertisements