ตอนดู Chicken Run รอบแรกผมก็ว่าหนังฮาดีครับ ดูสนุกดูเพลิน คลายเครียดได้เข้าท่าทีเดียว มาตอนนี้ 23 ปีผ่านไปก็ได้ข่าวว่าจะมีภาคต่อตามออกมาก็เลยเอาภาคแรกมาย้อนดูอีกสักหน ผลที่ได้ก็ยังคงสนุกสนานเหมือนเดิม
นี่ก็เป็นรายการท่องเที่ยวประเภทเจาะลึกบ่อน้ำพุร้อนลับตามเมืองต่างๆ ในญี่ปุ่นครับ บางแห่งก็อาจเป็นที่รู้จัก แต่บางแห่งก็ต้องเดินทางค้นหากันสักหน่อย เรียกว่าเป็นบ่อน้ำพุร้อนลับสำหรับคนรักการแช่น้ำร้อนตัวจริง
เคยไหมครับ ยามเราดูหนังสักเรื่องแล้วก็พบว่าเรารู้สึกไม่สนุกกับการดูหนังเรื่องนั้นเลยเนื่องจากมันมีอะไรบางอย่างที่เราไม่ชอบปรากฏอยู่ในนั้น เช่น ไม่ชอบมุกตลก ไม่ชอบเนื้อเรื่อง ไม่ชอบโทน หรือไม่ชอบตัวละครบางตัวที่ยิ่งดูยิ่งรำคาญ จนแทบจะหยุดดูหนังซะเดี๋ยวนั้น แต่ครั้นพอทนดูไปเกินครึ่งเรื่อง นอกจากความไม่ชอบจะค่อยๆ หายไปแล้ว มันยังกลายเป็นว่าเราชอบครึ่งหลังของหนัง ประมาณว่ามันโดนใจเราอย่างยิ่ง
ไอ้หนุ่มหมูหิน – The Magnificent Butcher หนังมันส์ใช้ได้อีกเรื่องของเฮียหงจินเป่าครับ เรียกว่าใครที่ชอบดูหนังกังฟูย้อนยุคนี้ควรลองจัดสักครั้งครา
Smile นี่ก็เป็นอีกเรื่องครับที่ตอนแรกทำขึ้นสำหรับลงฉายทางสตรีมมิ่งของ Paramount+ แต่ปรากฏว่าตอนฉายรอบทดลองได้รับการตอบรับดีมาก เลยมีการโยกหนังมาฉายจอใหญ่ แล้วผลลัพธ์ก็สวยงามมากมายครับ หนังโกยในอเมริกาไป $105 ล่้าน ถ้ารวมทั่วโลกก็ $217 ล้าน (จากทุนสร้างประมาณ $17 ล้านครับ)
หย่งชุน หมัดสะท้านภพ – Warriors Two เป็นงานกำกับชิ้นที่ 3 ของเฮียหมูหินหงจินเป่าครับ ซึ่งถือว่ามีพัฒนาการขึ้นจาก 2 เรื่องแรก จนพูดได้เต็มปากว่านี่เป็นอีกหนึ่งหนังกังฟูที่ดูสนุกและควรค่าแก่การรับชมครับ
โหดทะลุแดด หนังแอ็คชั่นตำรวจคู่หูที่ผสมลีลาบู๊เข้ากับเรื่องเบาสมองได้ลงตัวพอสมควรครับ
แม้ชื่อภาษาอังกฤษจะบอกว่าเป็น Tiger Cage II แต่ก็เป็นที่รู้กันสำหรับคอหนังฮ่องกงยุคนั้นครับว่าบางทีแม้ชื่อจะบอกว่าเป็นภาคต่อ แต่เอาเข้าจริงหนังเป็นคนละเรื่อง ตัวละครก็เป็นคนละตัวกัน – อันนี้โดยส่วนตัวผมไม่มองว่าเป็นหนังภาคต่อครับ แต่มองว่าหนังเป็นคอลเลคชั่นเดียวกันอะไรประมาณนั้น เพราะกำกับโดย หยวนหวู่ปิง (Woo-Ping Yuen) เหมือนกันทั้งภาคก่อน ภาคนี้ และภาคต่อจากนี้
และหนังชุดเล็กเซียวหงส์ฉบับเก่าก็ดำเนินมาถึงตอนสุดท้ายครับ อันเป็นตอนที่ยาวที่สุดด้วย
นี่คือหนังจีนกำลังภายในที่สร้างจากนิยายดังของโกวเล้งนั่นเองล่ะครับ จริงๆ มันออกแผ่นมาตั้งแต่ปี 2546 แล้วล่ะครับ แต่ตอนนั้นยังไม่ใคร่จะสนดูเท่าไหร่ จนมานั่งตะบันอ่านเล็กเซี่ยวหงส์ที่ น.นพรัตน์ แปลไว้นี่แหละถึงเริ่มชอบรสชาติของจอมยุทธสี่คิ้วรายนี้
หมื่นทิพ's Review 