แม้หนัง Scream ต้นฉบับจะถือว่าเป็นต้นตำรับของหนังเชือดยุคใหม่ แต่กับ Scream ฉบับซีรี่ส์แล้ว ก็ต้องยอมรับครับว่ามันมีซีรี่ส์สไตล์คล้ายๆ กัน (ว่าด้วยวัยรุ่นตามสืบคดีฆาตกรรม) ออกมาก่อนแล้ว ไม่ว่าจะ Veronica Mars, Pretty Little Liars และ How to Get Away with Murder
จัดเป็นซีรี่ส์แนวสยองขวัญผสมตลกร้ายที่แหวกแนวพอประมาณครับ มันคือการจับเอาหนังสยองขวัญไล่เชือดมายำกับหนังวัยรุ่นแนวเริ่ดๆ เชิ่ดๆ แล้วก็ปรุงคาแรคเตอร์ของแต่ละตัวละครให้ออกมาเว่อร์วังอลังการ ตามด้วยการลดปริมาณสมองให้น้อยๆ เข้าไว้ ซึ่งผลที่ได้แม้จะไม่ลงตัวเต็มร้อย แต่ก็ดูได้สนุกแบบแสบๆ คันๆ (สำหรับคอหนังสยองน่ะนะครับ)
เรื่องนี้ไม่คาดหวัง เห็นเขาว่าฮากันก็ลองดู ปรากฏว่าฮาจริงครับ
การ์ตูนชุดของสนูปี้และชาร์ลี บราวน์ นั้นถือเป็นการ์ตูนประเภท Feel Good ที่อมตะมากๆ เรื่องหนึ่งครับ
ดูจบเรียบร้อยครับสำหรับซีรี่ส์ว่าด้วยร้านหนังสือเรื่องนี้ ก็สรุปได้ตรงนี้เลยว่าดูสนุก ดูเพลิน และดูแล้วชอบมากทีเดียว
ชื่อมันชวนดูนะ แต่ก็ทำใจไว้หลายๆ ก่อนดูเพราะหนังทุนต่ำจนรู้สึกได้เลยว่ามันจะต้องไม่มีอะไรแหงๆ… แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ 😊
โดยรวมๆ ผมชอบปี 7 ลดลงกว่าปีก่อนๆ ครับ แล้วค่อยมาโอเคอีกทีในปี 9 ส่วนปี 8 นี่ผมดูๆ หยุดๆ อยู่หลายรอบเหมือนกันกว่าจะดูจนจบซีซั่น
โดยทั่วไปแล้ว หนังที่เอาตัวละครขโมยซีนเด่นๆ ประจำเรื่องมาทำเป็นภาคแยกนั้น ดีกรีความอร่อยมักลดปริมาณลง ส่วนหนึ่งอาจเพราะสัดส่วนความพอดีในการปรากฏตัวของตัวละครนั้นๆ น่ะครับ
จะว่าไปแล้วผมชอบปี 2 มากกว่าปีแรกอีกครับ คือปีแรกสนุกครับ เดินเรื่องฉับไว รวดเร็ว น่าติดตาม แต่ก็ยังมีจุดชะลอความน่าติดตามอยู่บ้างอย่างคาแรคเตอร์ของเจ๊ไอริส เวสท์ (Candice Patton) ที่บางทีก็เยอะเกิน (แอบรำคาญในหลายวาระเหมือนกัน 555)
หาก Daredevil ปีแรก เป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่สร้างออกมาเด็ดดวงโดนใจแฟนๆ แนวฮาร์ดคอร์แล้ว The Flash ปี 1 ก็ถือว่าเปิดตัวได้อย่างสวยงามครับ สำหรับความเป็นซูเปอร์ฮีโร่แนวเน้นบันเทิงและเต็มไปด้วยสีสันที่แสนหวือหวา
หมื่นทิพ's Review 