หนังออกหมัดสไตล์ Chuck Norris ครับ ในเรื่องนี้เขาแสดงเป็น สก็อตต์ เจมส์ อดีตนักสู้นินจาที่ต้องมาเผชิญกับองค์กรลับ “เดอะ อ็อกเตก้อน” ที่มีแผนการฝึกคนให้เป็นนินจาเพื่อใช้ในกิจกรรมชั่วร้ายต่างๆ ทำให้สก็อตต์ต้องสืบหาแหล่งกบดานของพวกมัน เพื่อถล่มผู้บงการให้ราบ
เฮเธอร์ (Lesleh Donaldson) สาวน้อยจากในเมืองเดินทางกลับมาดูแลคุณยาย (Kay Hawtrey) ที่เพิ่งสูญเสียคุณตาของเธอไปหมาดๆ ขณะเดียวกันคุณยายของเธอก็ตั้งใจจะเปลี่ยนบ้านให้กลายเป็นที่พักสำหรับนักท่องเที่ยว
ว่าด้วยสัตว์กลายพันธุ์ครึ่งคนครึ่งปลาที่ออกอาละวาดครับ ถ้าเจอผู้ชายมันจะฆ่า ถ้าเจอผู้หญิงมันจะจับมาทำมิดีมิร้ายเพื่อแพร่พันธุ์นั่นเอง เนื้อเรื่องก็สั้นง่ายประมาณนี้ล่ะครับ
ทุกข์ประการหนึ่งของผมในระยะหลังๆ นี่คือต้องมานั่งปวดหัวกับชื่อหนังแผ่นมากมายที่ตั้งออกมามั่วกันเหลือเกิน อย่างเรื่องนี้ Alligator ไม่ใช่ภาคต่อนะ แต่เป็นตอนแรกของหนังชุดนี้ที่มีสองตอน แต่บ้านเราตอนมาเป็นแผ่นตั้งชื่อทะลึ่งมาเฉยว่า โคตรไอ้เข้ ภาค 4 … มันไปทำภาคต่อกันอีท่าไหนกันล่ะเนี่ย
Somewhere in Time เป็นหนังรักกินใจอมตะอีกเรื่องครับ กับเรื่องของ ริชาร์ด (Christopher Reeve ผู้ล่วงลับ) นักเขียนหนุ่มที่จู่ๆ ก็มีหญิงชราเดินมามอบนาฬิกาให้ และบอกว่า “โปรดกลับมาหาฉันนะ”
และนี่คือภาคต่อตอนที่ 4 ของหนังชุดรถมหาสนุก เฮอร์บี้ ซึ่งเป็นตอนที่ได้รับความนิยมน้อยสุดๆ จนหนังชุดนี้มีอันต้องหยุดสร้างไปน่ะนะครับ
ผมได้ทำการแนะนำ หนังสยองเรื่องสั้นที่สร้างโดยค่าย Amicus ค่ายหนังอังกฤษที่ขยันทำหนังแนวเรื่องสั้นสยองหลายๆ เรื่องมาใส่ไว้ในเรื่องเดียว มีอยู่ช่วงหนึ่งผมก็ระดมแนะนำทุกวันเลย ก็สารภาพครับว่าชอบมาก หนังเขาทำได้ดี สยองแบบคลาสสิก เก่าและเก๋า มีดีต่างกันไป และค่ายนี้ยังทำออกมาต่อเนื่อง รวมดาราสยองแบบครบถ้วน เรียกว่าเหมามาทั้งวงการน่ะครับ ตอนดูเลยประทับใจหลายๆ อย่าง
ลองว่าเป็นเมื่อก่อนตอนต้นยุค 80 ผู้กำกับที่ได้ชื่อว่านำความสยองมาสู่ผู้ชมเยอะไม่แพ้ใครก็หนีไม่พ้น John Carpenter
หลังจากผมตะบันพูดถึงหนังชุด Halloween 8 ภาคไปแล้วนะครับ ก็ถึงเวลาของหนังสยองชุดต่อมาที่สร้างตามมาติดๆ ซึ่งจุดกำเนิดของหนังเรื่องนี้ก็น่าสนใจดีครับ มันเริ่มที่ Sean S. Cunningham ที่ตอนนั้นกำลังต้องการทำหนังตลกเกี่ยวกับฟุตบอลเรื่องหนึ่ง แต่เขาไม่มีทุนนี่สิครับ เขาเลยอยากได้หนังดังๆ ซักเรื่องขึ้นมาทำทุน
ป๊อปอายครับ ป๊อบอายเจ้าเก่าจากการ์ตูนสั้นที่พวกเรา (รุ่นประมาณผมนี่แหละ) คุ้นเคยกันมานานก็มาสู่หนังใหญ่ยาวชั่วโมงครึ่งโดยประมาณ ก็หนังนานแล้วนะครับ นี่ก็เกือบๆ จะสามสิบปีแล้ว
หมื่นทิพ's Review 