เรื่องราวบทต่อมาของไซอิ๋วฉบับ Shaw Brothers ครับ
เรื่องราวบทต่อมาของไซอิ๋วฉบับ Shaw Brothers ครับ
เสี่ยวหยุน (เจิ้งเพ่ยเพ่ย, Cheng Pei Pei) คือสาวน้อยที่รักการแสดงและเต้นรำ เธอมักจะแอบเต้นอยู่หลังเวทียามที่หงหลิง (ตู้ชวน, Margaret Tu) ดาราชื่อดังกำลังแสดงอยู่หน้าเวที แต่แล้วพอหงหลิงเกิดมีปัญหากับผู้กำกับหูหยวน (เทียนเฟิง, Tien Feng) และนายทุนอย่างตูปังเจี๋ย (เทียนเฉิน, Tien Shun) พวกเขาเลยตัดสินใจเขี่ยหงหลิงทิ้ง และดันเสี่ยวหยุนขึ้นมาแทน แล้วชื่อเสียงเธอก็โด่งดังในเวลาเพียงข้ามคืน
เหตุเกิดที่เมืองจีนครับ เมื่อมีการจัดแข่งขันวิ่งมาราธอนชิงเงินรางวัล 1 ล้านเหรียญสหรัฐฯ คุณหม่า (เจิ้งเพ่ยเพ่ย, Cheng Pei Pei) แห่งโรงงานหม้อชิงชิงก็หมายมั่นที่จะคว้าชัย เลยให้ 3 หนุ่มประจำโรงงาน (Cheng King Kei, Simon Lui และ ไม่ฉางชิง (Mak Cheung Ching)) ร่วมลงแข่ง
หัวหน้าใหญ่แห่งหุบเขาหูลู่ (Ti Tang) ต้องการชิงแผนที่สมบัติมาจากหมู่บ้านเหมย จึงได้ส่งลูกสาวฉายาแม่พริกขี้หนู จินจู (เจิ้งเพ่ยเพ่ย, Cheng Pei Pei) ไปชิงมันมา แต่เหตุการณ์กลับบานปลายทำให้ชาวบ้านล้มตายไปมาก และนั่นทำให้ เหมยเฟิงชุน (เฉินเหลียง, Chen Liang) เกิดความแค้นจึงได้วางแผนแฝงตัวแทรกซึมเข้าไปยังหุบเขาหูลู่เพื่อจะทำลายหุบเขาโจรนี้ลง
จอมยุทธกระบี่ทองคำไป๋เจิ้นตง ฉายามังกรแปดแขน หายตัวเมื่อ 9 ปีก่อน หลายคนคาดว่าน่าจะตายไปแล้ว แต่ลูกชายนามว่าไป๋อี้หลง (เกาหยวน, Kao Yuen) เชื่อว่าพ่อยังอยู่ครับ เลยประกาศลั่นว่าจะตามหาพ่อให้พบให้ได้ แล้วเขาก็เดินทางตามหาจนไปถึงเขตนอกด่าน ที่แห่งนั้นเขาได้พบกับ ไช่จินฟง (เจิ้งเพ่ยเพ่ย, Cheng Pei-Pei) จอมยุทธสาวที่ปลอมตัวเป็นขอทานน้อย แล้วพวกเขาก็ออกผจญภัยตามหาไป๋เจิ้นตงด้วยกัน
ฟางอิงฉี (เจิ้งเพ่ยเพ่ย, Cheng Pei-Pei) คือจอมยุทธหญิงที่พ่อแม่ถูกสังหารโดยประมุขหานซื่อสง (Huang Chung-Hsin) ตั้งแต่สมัยที่นางยังเล็ก แต่โชคดีครับที่นางรอดมาได้และได้รับการชุบเลี้ยงสอนวิทยายุทธโดยนักพรตเสียนเจิน
ศึกทะลุฟ้า ตระกูลหยาง ดูแล้วให้ความรู้สึกที่หลากหลายครับ ถามว่าดูแล้วมันส์ไหม เพลินไหม? ก็จัดว่าตอบโจทย์ได้พอประมาณ แต่ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะสัมผัสถึงความเกินความพร่องในบางช่วงบางตอน
ตอนผมดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก ยอมรับว่าไม่รู้สึกประทับใจอะไรนัก ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเราโตมากับหนังจีนกำลังภายในสารพัดแบบ ตั้งแต่จีนชุดอย่างมังกรหยก, ชอลิ้วเฮียง, 8 เทพอสูรมังกรฟ้า ฯลฯ ที่เช่าวีดีโอมาดูทีก็ลาก 10 ม้วน (ขั้นต่ำ) กลับบ้านจนกล้ามขึ้น หรือหนังจีนเข้าโรงอย่าง เดชคัมภีร์เทวดา ของฉีเคอะ นี่ยังไงก็ยังรู้สึกโปรดปรานอยู่ในความทรงจำ (โดยเฉพาะภาค 2 ที่หลินชิงเสียสวมวิญญาณตงฟางปุ๊ป้ายได้เลิศล้ำ จนยากหาใครมาเทียม)