“สุขภาพไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” ประโยคนี้ผมพูดบ่อยมากๆ ในช่วงสองปีให้หลังมานี้
“สุขภาพไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” ประโยคนี้ผมพูดบ่อยมากๆ ในช่วงสองปีให้หลังมานี้
แฮร์รี่ แองเจิ้ล (Mickey Rourke) นักสืบแห่งมหานครนิวยอร์กได้รับการว่าจ้างจากชายท่าทางภูมิฐานคนหนึ่ง นามว่า หลุยส์ ไซเฟอร์ (Robert De Niro) และภารกิจก็คือให้แฮร์รี่ตามหาชายชื่อ จอห์นนี่ เฟเวอริทให้พบ โดยที่หลุยส์เองก็ไม่ได้ชี้แจงแจ้งชัดว่าทำไมเขาถึงอยากเจอจอห์นนี้คนนี้
จำได้ว่าหนังเรื่องนี้นักวิจารณ์และคนดูส่วนใหญ่ไม่ปลื้มจนหนังไม่ได้เข้าโรงในไทยแล้วก็โดนจับลงแผ่นเลย แต่กระผมดันรู้สึกสนุกครับ ซึ่งก็เป็นไปได้ว่าเพราะได้ยินกระแสเสียงในแง่ลบมากๆ เลยพานไม่คาดหวังกับหนังไปโดยปริยาย และส่วนใหญ่ถ้าไม่คาดหวังเราก็จะรู้สึกว่าหนังอร่อยได้เหมือนกัน
ชี้แจงก่อนเลยครับ นี่คือหนังปี 1982 นะครับผม คนละเรื่องโดยสิ้นเชิงกับ Alone in the Dark หนังดี๊ดี ของผู้กำกับ Uwe Boll และก็สร้างก่อนเกม Alone จะก่อกำเนิดด้วยครับ
Bela Lugosi ดาราเจ้าตำรับบทแดร็กคูล่าคนนี้เป็นอีกหนึ่งดาราที่ผมชอบมากเลยนะครับ ไม่ว่าจะหน้าตา ท่าทาง แคแร็คเตอร์ก็ดูเหมาะจะแสดงบทลึกลับที่ดูมีอำนาจ พวกจอมปีศาจหรือนักวิทยาศาสตร์นี่ผมว่าเหมาะจริงๆ ครับ
อ่านเจอรีวิวเมืองนอกอันหนึ่ง คนเขียนบอกว่าเขาชอบ Sharknado มากกว่าเรื่องนี้ซะอีก (555) ถือเป็นคำแซวที่แรงพอตัวล่ะครับ
ลูเธอร์ วิทนี่ย์ (Clint Eastwood) คือตีนแมวลายครามที่ขโมยของที่หมายตาได้ทุกครั้ง และการขโมยครั้งล่าสุดก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรครับ แค่เล็งสถานที่ไว้ ดูจังหวะให้เหมาะ แล้วก็ดอดเข้าไปฉวยของออกมาจากคฤหาสน์ของมหาเศรษฐีรายหนึ่ง
พล็อตของ Murder at 1600 นี่สรุปได้ง่ายๆ จากชื่อเรื่องเลยครับ นั่นคือมีการฆาตกรรมเกิดขึ้นที่บ้านเลขที่ 1600 ซึ่งเรื่องมันก็คงจะไม่ใหญ่โตหรอกครับ หากไม่พอดีว่า บ้านเลขที่ 1600 นั้นคือที่ตั้งของทำเนียบขาว ที่พำนักของท่านประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา!
พล็อตคุ้นเคยครับ ประมาณว่าคนกลุ่มหนึ่งต้องมารวมตัวกันเอาชีวิตรอดในพื้นที่ปิดตาย จะออกไปก็ไม่ได้ เพราะมีตัวประหลาด, สิ่งชั่วร้าย หรืออะไรต่อมิอะไรมารุมล้อมพร้อมจะกินโต๊ะพวกเขา
ไม่รู้ว่าเพื่อนๆ เคยเป็นกันไหมครับ? อารมณ์ประมาณว่า พอห่างเหินไม่ได้ดูหนังแนวไหนไปนานๆ แล้วเมื่อได้คว้าหนังแนวนั้นมาดูสักเรื่อง เราจะรู้สึกว่าหนังเรื่องนั้นมันมีความสนุกและมันส์แบบ +1 (หรือไม่ก็ +5 ไปเลยอะไรเทือกนั้น)