เอ๊บ แอปเปิ้ลบอม (Adam Brody) คืออดีตนักสืบเยาวชนแห่งเมืองวิลโลว์บรู๊คที่ไขคดีมาเป็นร้อย จนใครต่อใครนับหน้าถือตา แต่หลังจากเกรซี่ กัลลิเวอร์ (Kaitlyn Chalmers-Rizzato) สาวน้อยผู้ช่วยของเขาหายตัวไป เส้นกราฟชีวิตของเขาก็ดิ่งลง แม้ทุกวันนี้เขาซึ่งโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะยังทำงานเป็นนักสืบอยู่ก็ตาม แต่ก็มีสภาพเหมือนนักสืบตกอับที่ไม่ค่อยมีใครสนใจ ชื่อเสียงของเขากลายเป็นเพียงฝันหวานเมื่อวันวานเท่านั้น
หนังว่าด้วยเซอร์วิลฟริด (Charles Laughton) ทนายเจนสนามที่ได้รับการติดต่อจาก เลนนาร์ด โวล (Tyrone Power) ให้ช่วยแก้ต่างให้ เนื่องจากเลนนาร์ดต้องหาว่าฆ่าคุณนายเฟรนช์ (Norma Varden) แต่เขายืนยันหนักแน่นว่าเขาไม่ได้ทำ เซอร์วิลฟริดจึงต้องรวบรวมหลักฐานหาข้อพิสูจน์ช่วยเลนนาร์ดให้ได้
หนังที่ผมถือว่ามีความเข้าท่าในแง่ของการแสดง และเรื่องราวที่จริงๆ ก็นับว่าน่าสนใจอยู่ เพียงแต่ผลลัพธ์โดยรวมมันอาจยังไม่ถึงกับสุดยอดแบบสุดๆ เท่านั้นน่ะครับ
ดัดแปลงจากนิยายชื่อเดียวกันนี้ของ Raymond Chandler ครับ ตัวเอกคือ ฟิลิป มาร์โลว์ (Elliott Gould) นักสืบเอกชนที่ต้องเข้าไปพัวพันกับคดีที่เพื่อนเก่าของเขา เทอร์รี่ เลนเน็กซ์ (Jim Bouton) ถูกกล่าวหาว่าฆ่าภรรยาตนเอง แล้วในกาลต่อมาเทอร์รี่ก็ตายไปอีก อะไรเหล่านี้ทำให้มาร์โลว์รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล และคนอย่างเขาก็ไม่ชอบปล่อยให้อะไรมันเป็นปริศนาคาราคาซังซะด้วย
Li Sheng Rong กลับมารับบทตี๋เหรินเจี๋ยอีกหนครับ คราวนี้เจอคดีใหม่ แต่ว่ากันตรงๆ เลยคือรูปแบบคดีมันคุ้นเคยมากๆ ประมาณว่าพระนางบูเช็กเทียน (Zheng Qing Wen) ทรงเสด็จไปที่ไหนสักแห่ง แล้วก็เจอมังกรโบยบินกลางท้องฟ้า (อีกแล้ว) แน่นอนว่ามันมาพร้อมลางร้าย (อีกแล้ว) พระนางจึงทรงรับสั่งให้หลี่มู่เอ๋อ (Li Zhen An) ไปตามเหล่าตี๋มาสืบคดีไขปริศนาที (อีกแล้ว)
ครอบครัวของผู้ตรวจการปิงโจว หูเสี่ยนเต๋อ ถูกฆ่าล้างตระกูลในคืนเดียว และมีคำร่ำลือว่าพวกเขาถูกฆ่าโดยกองทัพวิญญาณ เมื่อพระนางบูเช็กเทียน (Shi Xuan Ru) ทรงทราบจึงมีรับสั่งตี๋เหรินเจี๋ย (ตู้อี้เหิง, Du Yiheng) สืบคดี และเหล่าตี๋ของเราก็พบเงื่อนงำว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับคดีเมื่อนานมาแล้ว แต่อะไรหรือใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
หนัง ตี๋เหรินเจี๋ย นี่มีเยอะเหลือเกินครับ เหมือนว่าดูเท่าไรก็ไม่หมดไม่สิ้นซักที อารมณ์ของผมตอนไล่ดูนี่เหมือนเล่นเกมตีตัวตุ่นน่ะครับ พอตีหลุมนี้ ตัวตุ่นก็โผล่อีกหลุม และอีกหลุม และอีกหลุม ไม่จบไม่สิ้น 555
เห็นเรื่องนี้อยู่ใน HBO มานานพอสมควรครับ แล้วก็เล็งไว้ว่าจะดูๆ แต่ไมได้ดูซะที จนพอเขาขึ้นว่า “ใกล้เลิกฉาย” ก็เลยรีบจัดซะ ครั้นพอดูจบก็รู้สึกว่าโชคดีครับที่มีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้สักครั้งครา
อาจมีบางท่านนิยามหนังเรื่องนี้ว่าออกแนวมองโลกแง่ร้าย ส่วนผมมองว่ามันก็คืออีกด้านหนึ่งของโลกที่ไม่สวย และที่ซวยคือเรื่องเลวร้ายอะไรทำนองนี้มันก็มีอยู่จริงซะด้วย (เป็นไปได้ว่าสิ่งที่ผมกำลังจะเขียนอาจมีสปอยล์นะครับ ดังนั้นขอสรุปสั้นๆ ตรงนี้ว่าใครอยากดูหนังระทึกแบบกินบรรยากาศ ดูแล้วชวนให้จิตตกก็จัดเรื่องนี้ได้เลยครับ แต่หากใครไม่อยากจิตตกก็อย่าเพิ่งดูครับ)
Disquiet เป็นหนังลึกลับซ่อนปริศนาหลอนๆ ครับ บอกได้คร่าวๆ ว่าถ้าใครผ่านหนังแนวนี้มาเยอะๆ ก็อาจจะเดาได้ และอาจเฉยกับหนัง ในขณะที่ผมนั้นก็ดูไปกรอไปเหมือนกันครับ เพราะจังหวะการเดินเรื่องค่อนข้างช้าไปนิด โดยส่วนตัวผมว่าหนังเหมาะกับการทำเป็นตอนสั้นๆ ลงใน The Twilight Zone น่ะครับ สัก 45 นาทีคงพอดี ทีนี้พอยืดเรื่องให้ยาวมันเลยมีส่วนเกินที่ทำให้หนังดูเยิ่อเย้อ ไม่เร้าระทึกอย่างที่ควรจะเป็น
หมื่นทิพ's Review 