ปี 2016 ป๋า Tom Hanks ของผมมีผลงานออกมา 3 เรื่อง แต่ก็วืดไปซะ 2 ครับ (โดยเฉพาะเรื่อง Inferno นี่ยังไงก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ไม่เลิก) จะมีก็แต่เรื่องนี้นี่แหละที่ถือว่ากู้ชื่อของป๋าเขาได้แบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย
ช่วงนั้นกระแสของ Gone Girl กำลังมาครับ เลยทำให้ชื่อของ Gillian Flynn เจ้าของนิยายต้นฉบับที่ดังอยู่แล้วในวงการนิยายสืบสวน เป็นที่รู้จักมากขึ้นสำหรับคอหนัง
นี่คือแอนิเมชั่นที่ผมดูอย่างมีความสุขครับ แม้เนื้อหามันจะระคนผสมกันระหว่างสุขกับเศร้า เคล้าความวุ่นวายของโลกแห่งสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน… แต่กระนั้นมันก็ยังสวยงาม
ปีไหนไม่ได้ดูหนังของลุง Woody Allen มันคงเหมือนขาดอะไรไปอย่างน่ะครับ เพราะผมเองก็ตามดูหนังของลุงเขามากว่า 20 ปี จนแม้จะไม่รู้จักและไม่เคยเจอก็เถอะ แต่ก็รู้สึกประหนึ่งเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ในชีวิตไปแล้วล่ะ
บันทึกไว้ในความทรงจำเลยว่านี่เป็นหนังที่ทำให้ผมตะโกนในใจว่า “อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ในตอนที่หนังเกือบจะจบ (ใจจริงอยากตะโกนออกเสียงมันเดี๋ยวนั้น แต่เกรงใจคนที่ดูด้วย)
เหตุผลง่ายๆ ที่รัก Once ก็เพราะมันเป็นหนังชีวิตที่มีครบทั้งรอยยิ้ม คราบน้ำตา เวลางดงาม ห้วงยามอาลัย และบทเพลงไพเราะเนื้อหากินใจ
ปิดท้ายด้วยหนังโรแมนติก เครียดๆ เรื่องความรักของหนุ่มสาวคู่หนึ่งนะครับ (Takeshi Kaneshiro กับ Gigi Leung) ที่เริ่มรักกันตอนเรียน แต่แล้วก็มีเหตุให้ห่างกันไป จากนั้นหลายปีต่อมา พวกเขาก็โตเป็นผู้ใหญ่และได้กลับมาพบกันอีกครั้ง แล้วความรักมันจะสานต่อไปหรือไม่น้อ
สิ่งแรกที่ผมอยากจะบอกเลยคือ หนังเรื่องนี้อาจไม่ได้ดีเด็ดจนถึงขั้นห้ามพลาดนะครับ แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกที่ดูเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของปีใหม่ (เหตุผลเพราะอะไรนั้น ผมจะบอกอีกครั้งในโซนสปอยล์ครับ)
หนังที่ดัดแปลงจากนิยาย “ซาเสียวเอี้ย” ของมังกรโบราณโก้วเล้งที่ทำให้ผมสนใจพอสมควรด้วยภาพที่สวยประหนึ่งภาพวาด ตามด้วยลีลาบู๊แบบไม่หนัก Effect เท่าไร
เป็นหนังอีกเรื่องที่ผมดูไปหลายรอบเหมือนกันครับ ว่าตามจริงตัวหนังอาจเดินเรื่องอืดช้าบ้างในบางช่วง แต่โดยรวมแล้วหนังมีจุดที่ทำให้ผมชอบมากกว่าจะทำให้ผมเบื่อ
หมื่นทิพ's Review 