เอมิล สโลแว็ก (Karel Roden) และโอเล็ก ราซกูล (Oleg Taktarov) คือสองอาชญากรจากฝั่งยุโรปที่มาอเมริกาเพื่อความดังและความร่ำรวยครับ โดยการใช้กล้องถ่ายวีดีโอคอยถ่ายพฤติกรรมของพวกเขาทั้งยามปกติและยามที่ก่อเหตุอาชญากรรม ก่อนจะส่งคลิปให้สถานีโทรทัศน์ไปออกข่าว
เด็กวัยรุ่นจำนวนไม่น้อย มีคำถามหนึ่งโผล่ขึ้นมาในสมอง ยามที่อารมณ์แปรปรวนหนักๆ หรือไม่ก็ยามที่เกิดเรื่องขัดใจกับพ่อแม่… สงสัยว่าพ่อแม่รักเราจริงหรือเปล่า?
นับเป็นหนังรวมดาราที่น่าสนใจครับตอนที่มันออกฉายน่ะ แต่พอดูไปดูมาก็ไม่ได้มีอะไรยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ
ไมโล ฮอฟฟ์แมน (Ryan Phillippe) คือโปรแกรมเมอร์มือฉมังที่ใฝ่ฝันว่าสักวันเขาจะได้ทำงานในบริษัทซอฟท์แวร์ระดับโลกอย่าง NURV ที่บริหารโดย แกรี่ วินสตัน (Tim Robbins) และแล้วความฝันก็เป็นจริงครับเมื่อแกรี่รับไมโลเข้าทำงาน พร้อมมอบหมายโปรเจคท์สำคัญให้
เป็นหนังที่เปิดประเด็นได้น่าสนใจครับ ชวนให้ตั้งคำถามว่าทำไมจู่ๆ ถึงมีชายคนหนึ่ง (Sam Worthington) ไปยืนบนขอบตึกระฟ้า ใครเห็นเข้าก็นึกว่าเขากำลังจะฆ่าตัวตายเลยเกิดความโกลาหล จนตำรวจต้องเดินทางมาและจัดหานักเจรจาเกลี้ยกล่อม…
พอฟังพล็อตแล้วบังเกิดความสนใจครับ เลยจัดมาดูโดยพลัน เพราะหากพล็อตแบบนี้เอามาทำดีๆ ล่ะก็ มันจะเป็นหนังแนวๆ อีกเรื่องที่น่าจดจำไม่น้อยทีเดียว
ครับ หัวเราะแบบนี้บอกเป็นนัยว่าหนังมันมีอะไรทำนองที่ท่านสุภาพบุรุษอาจจะชอบนะครับ ผมก็ไม่ได้อะไรมากหรอกครับ เพราะมันหาได้ในรูปแบบ VCD แล้วพอเขากล้าทำออกมา ผมก็กล้าเอามาลงครับ อีกอย่างจะบอกว่าติดเรตไหมสำหรับบล็อคผม ก็ไม่ต้องห่วง เพราะแผ่นที่มันอกมาในบ้านเราน่ะเซ็นเซอร์เรียบวุธ!
หลังจาก Hancock ทำเอาผมปรับอารมณ์ไม่ถูกเนื่องจากครึ่งแรกเป็นแนวทางฮีโร่ ส่วนครึ่งหลังแหกไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งผมชอบครึ่งแรกมากกว่าน่ะครับ ครึ่งหลังมันแหวกไปนิด แม้จะใหม่แต่ยังไม่กลมกล่อม (ถ้าเกลาอีกนิดท่าจะดี)
ยุทธการดูหนังเพื่อความบันเทิงแบบไม่ต้องคิดมากของผมยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งครับ รู้ตัวเลยว่าช่วงที่ผ่านมาดูหนังน้อย เลยมาเก็บสแปร์เอาช่วงนี้ ดีกรีความอยากเขียนรีวิวเลยกลับมาแบบเต็มสตรีมอีกรอบ (ผมเลยบ้าพลังเขียนมันแทบทุกวันแบบนี้ไงครับ)
ในบรรดาหนังที่พี่ Jim Carrey แสดงนำ ดูเหมือนผมจะขำกับเรื่องนี้น้อยครั้งที่สุดยังไงก็ไม่รู้ซี
หมื่นทิพ's Review 