ชอลิ้วเฮียงฉบับปี 1980 ครับ ได้ หลิวเต๋อข่าย มาแสดงเป็นจอมโจรจอมใจชอลิ้วเฮียง
ชอลิ้วเฮียงฉบับปี 1980 ครับ ได้ หลิวเต๋อข่าย มาแสดงเป็นจอมโจรจอมใจชอลิ้วเฮียง
อย่างที่บอกล่ะครับว่าผมนั้นชอบหนังไซไฟสมัยเก่าๆ ขาวดำๆ รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ดีน่ะครับ แม้ Effect เทคนิค หรือการเดินเรื่องอาจจะไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไร เนื้อหาก็เดาได้ แต่มันชอบในความพยายามนำเสนอ พยายามเอาอะไรใหม่ๆ มาขึ้นจอน่ะครับ
X-Men: Days of Future Past ทำการแก้ลำเรื่องราวของหนังชุดนี้อย่างได้ผลครับ หลังจากที่หลายภาคที่ทำออกมาก่อนหน้า ทำแล้วมีจุดขัดกันเองหรือไม่กลมกลืนอยู่หลายอย่าง
The Wolverine อาจเป็นหนังชุด X-Men ภาคที่มีคนชอบพอๆ กับที่มีคนเฉยน่ะนะครับ เพราะปริมาณแอ็กชันไม่เยอะ ลีลาแฟนตาซีสไตล์มิวแตนท์ตีกันก็ไม่มาก เนื้อหาก็ไม่ถึงกับสดใหม่อะไรนัก
มอบตำแหน่งให้เป็นหนังเยี่ยมยุทธ์ที่สุดในบรรดาหนังชุด X-Men และดีเด่นไม่แพ้ Spider-Man 2 ที่ผมยกให้เป็นหนังที่สร้างจากการ์ตูน Marvel ได้แจ๋วที่สุด
และแล้วฤดูซัมเมอร์ก็เวียนมาบรรจบอีกครั้งนะครับ หนังใหญ่เตรียมกระหน่ำมาให้เราชมกัน โดยมีเรื่องนี้เป็นหัวแถวมาโกยเงินก่อนเพื่อน ถ้าดูจากแนวโน้มก็น่าจะรับทรัพย์ล่ะครับ กระแสดีจะตาย ส่วนตัวหนังเองนั้นแม้จะมีการปล่อยแผ่นผีออกมาจน พี่ Hugh Jackman ออกมาบ่นน้อยใจก็เถอะ แต่ยังไงคนที่ตั้งใจจะเดินเข้าโรงไปดูก็คงไม่พลาดล่ะนะครับ ซึ่งผมก็ค่อนข้างเชียร์เลยล่ะ เพราะหนังออกมาสนุก ครบรส มันส์คุ้มค่าตั๋วดี
บีแมน (Nicolas Cage) และ เฟลสัน (Ron Perlman) สองนักรบครูเสดที่ตัดสินใจออกจากการรบที่เต็มไปด้วยการเข่นฆ่าเพื่อกลับบ้านเกิด แต่พอเขาไปถึงก็พบว่าเมืองเต็มไปด้วยโรคระบาด ซึ่งชาวเมืองเชื่อกันว่าเป็นเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง (Claire Foy) ที่เป็นแม่มด
แม้ภาคแรกแฟนการ์ตูนจะไม่ได้ชอบนัก แต่อย่างน้อยเด็กๆ ก็ดูสนุกแบบเอิ้กอ้ากไปได้ ทำให้ผู้สร้างเข็นหนังกัปตันอเมริกาออกมาอีกสักรอบ (ฉายทีวีเหมือนเดิม)
I Am Number Four ทำให้นึกถึง Smallville แล้วผสมด้วย Twilight ซึ่งก็ไม่น่าแปลกล่ะครับ เพราะทีมเขียนบทก็คือ Alfred Gough และ Miles Millar คู่หูผู้สร้าง Smallville นั่นแหละ
มีคนรีเควสท์ให้รีวิวนะครับ ก็เลยจัดให้สักหน่อย กับหนึ่งในการ์ตูนเก่าที่มีดี ขนาดที่มาดูซ้ำแต่ก็ยังได้ความรู้สึกดีๆ กลับไปไม่แพ้การ์ตูนใหม่ๆ เลยล่ะครับ (… โดยส่วนตัว ผมว่าให้ความรู้สึกดีกว่าการ์ตูนใหม่ๆ บางเรื่องด้วยนะ)