เมแกน (Clare Grant) และแอ็บบี้ (Jillian Murray) 2 พี่น้องตระกูลเกรฟส์ที่กำลังเดินทางไปให้ถึงจุดหมาย ระหว่างทางก็แวะนั่นแวะนี่จนไปเจอเมืองๆ หนึ่งที่มีความสยองรอพวกเธออยู่

มันคือหนังสยองแนวเชือดแบบที่คุ้นเคยครับ ตัวละครเดินทางไปยังต่างถิ่น แล้วก็เจอการไล่ฆ่า จากนั้นก็ต้องมาวิ่งหนีเอาตัวรอด หนังมีแค่นั้นเลยครับ ไม่มีอะไรซับซ้อน และยังลงสูตรแบบเป๊ะๆ อีก นั่นคือไม่ว่าพวกตัวเอกจะหนีไปไหน ก็ดูเหมือนว่าจะซวยเจอพวกฆาตกรหรือไม่ก็ชาวบ้านที่ร่วมมือกับฆาตกรอยู่ร่ำไป

เท่าที่รู้มานี่คือหนังโดนสับแบบแหลกเลยนะครับ ส่วนผมนั้นดูแล้วก็ไม่ได้ชอบอะไร แต่ก็ไม่ได้มองว่าหนังมันแย่จนเกินรับ แต่จุดที่ทำให้หนังดูดร็อปลงไปไม่น้อยคืองาน CG ที่ดูไม่เนียนเอามากๆ ก็เถอะ ฉากการฆ่านี่บางทีก็ใช้ CG เนรมิตขึ้นมาครับ ประมาณว่าตอนเลือดสาดจากตัวเหยื่อแทนที่จะเป็นเลือดก็เป็น CG ไป หนังมันเลยดูปลอมไม่น้อยพอดูไปเรื่อยๆ

ส่วนการเล่าเรื่องมันก็เล่าไปเรื่อยๆ น่ะครับ พวก 2 สาวเจอฆาตกรแล้วหนี เจออีกก็หนี เจออีกก็หนี มันดูไม่ค่อยคืบหน้าไปไหนเท่าไหร่ แต่สิ่งหนึ่งเลยที่ต้องยอมรับคือ 2 สาวที่รับบทนำในเรื่องนี่สวยจริงๆ ครับ สวยมาก จนอาจจะทำให้หนุ่มๆ หลายคนพร้อมจะมองข้ามมุมลบของหนังแล้วตามดูต่อไปจนจบได้ 5555

ส่วนผมก็ขอว่าตามที่คิดล่ะครับ ก็คือนี่ไม่ใช่หนังสยองเชือดที่น่าติดตามนัก พล็อตมันเดาได้ ความสยองก็โดนลดทอนความน่ากลัวลงด้วยความปลอมของ CG หรือมุมกล้องที่ดูก็รู้ว่าตั้งใจหลบฉากเลือดสาด ไม่ใช่เพื่อลดความรุนแรง แต่เพื่อที่จะได้ไม่ต้องลงทุนเมคอัพมากนัก

แต่อย่างน้อยการดูเรื่องนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกบวกกับหนังอย่าง Friday the 13th มากขึ้นเยอะครับ เพราะอย่างน้อยบรรยากาศและอารมณ์มันก็ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง และที่สำคัญคืองานเมคอัพเอฟเฟคต์ที่ดูลงทุน ไม่ว่าจะฉากเชือดเลือดสาดหรืออวัยวะกระจุยนี่ต่างก็ต้องทำขึ้นมาเพื่อใช้ในการถ่ายทำ และของแบบนี้คนทำก็ต้องมือถึงด้วยล่ะครับ ไม่งั้นออกไม่เนียน – ไปๆ มาๆ มันเรียกได้ว่าเป็นศิลปะแขนงหนึ่งเลยก็ว่าได้นะนั่น

สรุปว่าไม่ใช่หนังเชือดที่ผมแนะนำครับ ยกเว้นใครอยากตามไปเอาใจช่วย 2 สาวสวยในเรื่อง ก็ว่ากันไปครับ แต่ก็ต้องบอกกันไว้ก่อนเลยนะครับว่าหนังไม่มีฉากวับแวมแต่ประการใดครับ

ดาวเดียวครับ

(4/10)