เจ.เจ. แชฟท์ (Jessie T. Usher) เอฟบีไอฝ่ายวิเคราะห์ที่เพิ่งสูญเสียเพื่อนไปอย่างมีเงื่อนงำ เขาเลยลงสนามเพื่อสืบหาความจริง แต่ด้วยความอ่อนของเขาเลยทำให้การสืบไม่คืบหน้า จนในที่สุดเขาก็ต้องขอความช่วยเหลือจากจอห์น แชฟท์ (Samuel L. Jackson) พ่อสุดแกร่งแสนเท่ห์ของเขา

จำได้ว่าตอนดูครั้งแรก ผมออกแนวเฉยๆ นะ อาจเพราะผมติดภาพลักษณ์ Shaft ของเก่ามานาน (3 ภาคแรกของ Richard Roundtree และฉบับปี 2000 ของ Jackson) ที่มันจะดูจริงจัง เก๋าๆ แรงๆ ตามสไตล์หนัง Blaxploitation เลยทำให้พอโทนหนังออกแนวทีเล่นทีจริงแบบนี้ มันเลยไม่ค่อยคุ้นลิ้นผมสักเท่าไหร่

แต่จากการดูครั้งล่าสุด กลายเป็นว่าผมสนุกกับหนังนะ – สงสัยเพราะเริ่มรับหนังสไตล์ต่างๆ ได้มากขึ้นตามวัย 555 – แล้วก็มองว่าหนังใช้ได้เลย คือแน่นอนว่าถ้าเทียบด้วยสายตาแบบเอาหนังฉบับเก่ามาเปรียบ มันก็คงแปลกๆ แต่ถ้าดูแบบปรับใจ มองในเชิงพัฒนาการว่ารุ่นก่อนก็เท่ห์และเถื่อนกันไป ส่วนรุ่นใหม่ออกแนวละมุนละม่อม เน้นใช้ไหวพริบมากกว่าจะออกหมัดกับกระสุน มันก็พอทำใจรับได้

อีกอย่างคือหนังก็ปูพื้นไว้ไม่เลวนะ ว่าทำไมพ่อแชฟท์กับลูกแชฟท์ถึงมีความต่าง – ประมาณว่าพ่อดูลูกแบบห่างๆ ส่วนลูกก็โตโดยมีแม่คอยประคบประหงม เลยไม่ได้รับบุคลิกลักษณะต่างๆ จากพ่อมาเท่าไหร่ – แต่หนังก็เอาจุดนี้มาเล่นในสไตล์หนังคู่หูคู่ต่างแบบพวก Lethal Weapon หรือ Rush Hour น่ะครับ ซึ่งก็ได้ผลอยู่

พอรับได้ผมก็รู้สึกว่าหนังมันโอเคตามสไตล์ของมันครับ คือบู๊บ้าง สืบบ้าง ฮาบ้าง แชฟท์รุ่นพ่อก็ใช้กำลังและลูกปืนเป็นหลัก ส่วนแชฟท์รุ่นลูกก็เน้นเจรจา เน้นเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ดังนั้นพอวิธีของคนลูกไม่ได้ผล เราก็จะมีอะไรให้ได้ฮากันตามระเบียบ ส่วนคุณพ่อ Jackson ก็ไว้ลายตามสไตล์พี่แกครับ นั่นคือขยันพ่นคำสบถแบบสะบัด แต่ก็นั่นแหละครับ หนังก็ใช้ประโยชน์จากความต่างของพวกเขา มาสร้างความบันเทิงได้ไม่เลว

ผู้กำกับคือ Tim Story แห่ง Fantastic Four (2005) รายนี้ก็ถือว่าทำหนังสายบันเทิงได้คล่องอยู่ครับ เรื่องนี้นี่ผมถือเป็นงานที่เข้าท่าของเขาเลยนะ คือมันอาจไม่ได้แปลกใหม่อะไรหรอกครับ มันคือการเอาสูตรหนังคนผิวสีมาผสมกับความบันเทิงสไตล์ตำรวจคู่หูไขคดี แต่พี่เขาปรุงได้อร่อยใช้ได้ อาจไม่ถึงขั้นเจ๋งเป้งแต่ก็ดูเอามันส์เอาฮาได้อยู่

และถ้าถามว่าผมชอบฉากไหนสุด ผมว่าผมชอบฉากที่เจเจงัดปืนออกมายิงแบบเป็นเรื่องเป็นราวเป็นครั้งแรกน่ะครับ – ที่ทำให้ซาช่า (Alexandra Shipp) อ้าปากค้างนั่นแหละ – ผมว่าฉากนี้เท่ห์ดี และมันเป็นการประกาศ DNA ความเป็นแชฟท์ได้อย่างแจ๋วเลยนะ ว่านายคนนี้นี่ก็เท่ห์ไม่แพ้พ่อเหมือนกัน

อีกอย่างที่ชอบก็คงเป็นการได้เห็นแชฟท์ 3 รุ่นมาเจอกันน่ะครับ ทำเอาอยากขน Shaft เอามาดูใหม่แบบเรียงตอนเลย – อ้อ และปมของแชฟท์รุ่นพ่อที่ต้องแยกจากเมียและลูกนี่ แม้จะเดิมๆ แต่ก็โอเคอยู่นะครับ มันคือสูตรเดิมที่ยังใช้ได้เสมอแหละ หากคนปรุงมือดีสักหน่อยล่ะก็

สรุปล่าสุดก็คือชอบครับ สนุกดี

สองดาวครึ่งครับ

(7/10)