เหตุการณ์สยองในร้านเฟรดดี้กลับมาอีกครั้ง ส่วนจะกลับมาเพราะอะไร หรือใครอยู่เบื้องหลัง ไปดูเองน่าจะเวิร์คสุดครับ

จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เคยได้เล่นหรือได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับเกมชุดนี้เลยครับ ตอนดูภาคแรกก็ดูแบบผู้ไม่รู้ มาภาคนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้นต่อไป – แต่ถึงกระนั้นผมก็โอเคกับหนังนะ ผมว่ามันดูได้เพลินๆ ดี ในฐานะหนังสยองซ่อนปมสักเรื่อง

ถ้าถามว่าผมโอเคกับอะไรในหนัง อย่างแรกก็คงเป็นบรรยากาศในเรื่องที่มันให้อารมณ์แบบหนังสยอง เพียงแต่มันจะไม่ถึงกับโหดหรือดิบอะไรมาก มันคือหนังสยองแบบมีบรรยากาศของอะไรบางอย่างที่เหนือธรรมชาติแผ่ซ่านปกคลุมอยู่น่ะครับ แต่ขณะเดียวกันมันก็ยังไม่ถึงขั้นหลอนหรือทำให้เกร็งแบบมากมาย ว่าง่ายๆ คือสยองแบบเด็กดูได้ ซึ่งผมว่าเด็กและวัยรุ่นก็น่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของหนังนั่นแหละ คนทำเลยไม่ให้มันสยองเกินเรต เดี๋ยวรายได้จะหดซะเปล่าๆ

อย่างต่อมาก็คือปมต่างๆ ในเรื่อง ที่มันอาจจะไม่ได้แน่นหนักอะไรมาก ว่าตามจริงคือถ้าจะหาจุดโหว่นี่คงไม่ยากเท่าไหร่ แต่ด้วยโทนของหนังมันทำให้หนังดูได้เรื่อยๆ และการเล่าเรื่องมันก็ชวนให้เราอยากรู้ต่อไปว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเหตุการณ์ตรงหน้าที่ดำเนินไป หรือปมจากอดีตที่ถูกเผยออกมาให้เราได้รับรู้ ซึ่งผมว่าหนังมันพอเหมาะในแบบของมันน่ะครับ อันนี้ก็คงต้องชม Scott Cawthon คนต้นคิดเกมที่ตามมาเขียนบทในหนังด้วย รวมถึงผู้กำกับ Emma Tammi ที่ยังสานต่ออะไรต่อมิอะไรจากภาคแรกมาสู่ภาคนี้ได้ค่อนข้างโอเค

ผมว่าคนที่โอกับภาคแรกก็น่าจะโอกับภาคนี้ล่ะครับ เพราะมันก็ไม่ลี้กันเท่าไหร่ ซึ่งสำหรับผมนี่ หนังก็ไม่ได้สนุกมากเป็นล้นพ้นหรือทำให้ผมติดใจแฟรนไชส์ชุดนี้แบบเต็มตัว แต่ผมว่ามันดูได้เพลินๆ ดีน่ะครับ อย่างน้อยก็ไม่น่าเบื่อ และถ้าว่างๆ ผมก็อาจเอามาดูซ้ำ

จริงๆ จากที่ผมเขียนนี่ผมก็ถามตัวเองเหมือนกันนะว่า หรือตกลงเราจะชอบหนังชุดนี้ไปแล้ว เพราะดูจะเขียนในเชิงบวกแล้วไหนยังจะเอามาดูซ้ำอีก แต่ใจตัวเองก็บอกว่าเปล่าครับ มันไม่ได้โปรดปรานชื่นชอบอะไรขนาดนั้น แต่ผมมองว่าหนังมันพอดีคำ มันปรุงมาใช้ได้ กินได้เพลินๆ – ถ้าให้เปรียบก็เหมือนเฟรนช์ฟรายส์หรือเครื่องเคียงที่ทานได้เรื่อยๆ หากมีมาวางตรงหน้านั่นแหละ

สองดาวครับ

(6/10)