ไซอิ๋ว ฉบับ Shaw Brothers ครับ ซึ่งนี่ก็ถือเป็นหนังชุดในตำนานอีกเรื่องเหมือนกัน

หนังเล่าถึงการเดินทางของพระถังซัมจั๋ง (เหอฟาน, Ho Fan) ที่หมายมั่นจะเดินทางไปยังชมพูทวีปเพื่ออัญเชิญพระไตรปิฎกกลับมายังแผ่นดินจีน แล้วระหว่างทางก็ได้พบกับเหล่าศิษย์อย่าง ซุนหงอคง (เยี่ยหัว, Yueh Hua), ตือโป๊ยก่าย (เผิงเผิง, Pang Pang), ซัวเจ๋ง (เทียนเฉิน, Tien Shun) และม้าขาว (ซึ่งก็คือองค์ชาย 3 แห่งทะเลซีไห่ รับบทโดย ฟ่านเหมยเซิง (Fan Mei Sheng)) และขณะเดียวกันก็มีปีศาจโผล่มาจะหาทางจับพระถังไปกินเป็นระยะๆ

สมทบด้วย หลีหยิ่ง (Lee Ying) ในบทใต้เท้าเกา, จางจงเหวิน (Chang Chung Wen) เป็นคุณหนูเกา, จ้าวซินเหยียน (Chao Hsin Yen) เป็นเจ้าแม่กวนอิม, เกาเป่าชู่ (Kao Pao Shu) เป็นปีศาจงูเขียว และหนังกำกับโดย เหอเมิ่งหัว (Ho Meng Hua) ครับ

อย่างแรกที่แอบฮา คือมีก็อดซิลล่าโผล่มาด้วยครับ คือตอนแรกไม่คิดว่าตัวจะใหญ่ แต่พอเห็นหงอคงต้องขยายตัวสู้ก็ตระหนักเลยว่านี่มันก็อดซิลล่านี่หว่า 5555

ส่วนสิ่งที่เข้าตาผมอย่างยิ่งคือโลเคชั่นครับ หลายที่เป็นสถานที่จริงซึ่งจัดว่าสวย และดูเป็นธรรมชาติมาก ในขณะที่บางฉากก็เป็นการเซ็ตขึ้นอย่างฉากถ้ำเป็นต้น แต่ก็ถือว่าดูลงทุนครับ รวมถึงงานเทคนิคพิเศษที่ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียวสำหรับหนังที่อายุ 60 ปีแบบนี้

สิ่งต่อมาที่ต้องยอมรับก็คือ เรื่องราวของไซอิ๋วนี่เป็นอะไรที่อมตะและสนุกเสมอยามได้ดูครับ อย่างเรื่องราวในภาคนี้ ไม่ว่าจะจุดเริ่มต้นการพบกันของแต่ละตัวละคร หรือฤทธิ์เดชของปีศาจทั้งหลายแม้จะมีการดัดแปลงไปบ้าง แต่แก่นเรื่องส่วนใหญ่ก็ยังคุ้นๆ อยู่ ว่าง่ายๆ คือรู้พล็อตรู้เนื้อหาหมดแล้วว่าเริ่มตรงไหนและจะไปตรงไหนต่อ แต่กระนั้นมันก็ยังดูสนุกครับ และเราก็ยังอยากรู้ อยากดูต่อแม้จะเป็นอะไรที่เรารู้ๆ อยู่แล้ว ก็ต้องชมเจ้าของเรื่องราวที่สร้างสรรค์ไซอิ๋วออกมาได้จนเป็นงานคลาสสิคขนาดนี้

ส่วนตัวละครหลักในเรื่องฉบับนี้ผมว่าก็ดูมีเอกลักษณ์ไปอีกแบบครับ อย่างพระถังฉบับนี้จะดูตื่นเต้นง่ายสักหน่อย ไม่ได้ดูนิ่งหรือสุขุมแบบที่หลายๆ ฉบับเขาตีความ แต่ผมก็โอเคนะ เพราะมันทำให้พระถังดูเป็นมนุษย์ปุถุชนมากขึ้น  หรือหงอคงในฉบับนี้ก็ซนในระดับปานกลาง คือไม่ได้ซนมาก และในบางวาระยังดูมีเหตุมีผลเกินคาดอีกด้วย อันนี้ผมก็ชอบครับ หงอคงไม่จำเป็นต้องดื้อกระโดกกระเดกก็ได้ และผมว่าเยี่ยหัวสวมบทนี้ได้ดีทีเดียว

แต่รายที่เสมอต้นเสมอปลาย เวอร์ชั่นไหนก็มาแนวนี้คือตือโป๊ยก่ายครับ จะกี่ฉบับพี่ก็หื่นได้เรื่อยๆ ฮาได้เรื่อยๆ กวนได้เรื่อยๆ ยิ่งได้เผิงเผิงที่หุ่นเหมาะมากๆ มาแสดงก็ยิ่งเวิร์คขึ้นไปอีก

และในแง่การเล่าเรื่องแล้ว ฉบับนี้ผมว่าก็เล่าได้สนุกอยู่ครับ ดูได้เพลินๆ ชวนติดตาม แอ็คชั่นมีแทรกเป็นพักๆ ก็มันส์ใช้ได้ หรือซีนแฟนตาซีออกฤทธิ์ออกเดชก็ถือว่าทำได้เข้าท่า ซึ่งนี่อาจไม่ใช่ไซอิ๋วฉบับที่เจ๋งที่สุดนะครับ แต่ก็บอกได้ว่าคุ้มค่าแก่การรับชมสักครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งแฟนๆ เรื่องราวของวรรณกรรมอมตะเรื่องนี้

ไม่ร่ายยาวครับ ขอไปดูภาคต่อไปเลยดีกว่า

สองดาวครึ่งครับ

(7/10)