สรุปพล็อตง่ายๆ เลยก็คือ มีการระบาดของทีไวรัสเกิดขึ้นในเมืองซานฟรานซิสโกครับ ส่งผลให้ ลีออน เคนเนดี้, จิลล์ วาเลนไทน์, คริส และแคลร์ เรดฟิลด์ และรีเบคค้า แชมเบอร์สต้องผนึกกำลังกันยับยั้งภัยพิบัติครั้งนี้

พูดตรงๆ เลยนะครับ จริงๆ มันควรจะเป็น Avengers สำหรับ Resident Evil เลยนะ เพราะตัวท็อปมากันเพียบ แต่กลายเป็นว่าตัวหนังออกมาแบบเรื่อยๆ ครับ ช่วงต้นตอนแนะนำแต่ละคนจริงๆ ก็ยังโอเค แต่ตอนกลางเรื่องที่เหตุไปเกิดในคุกอัลคาทราซนั้น อะไรๆ มันดูเรื่อยยังไงก็ไม่รู้ ฉากต่อสู้ก็ไม่ได้มันส์อะไรมาก เหตุการณ์ที่จริงๆ ควรจะใหญ่ก็ดันไม่ใหญ่ อย่างที่บอกครับว่าออกแนวไปเรื่อยๆ คือมันดูเรื่อยจนบางช่วงผมยังแอบง่วงเลย

หนังมามันส์อีกทีก็ตอนรวมพลังกันปราบลาสต์บอสน่ะครับ ช่วงนั้นค่อยดูมันส์และน่าสนใจขึ้นมาหน่อย แต่ความมันส์ดูเหมือนจะมีแค่ช่วงท้ายน่ะครับ นอกนั้นการเล่าเรื่องค่อนข้างเรื่อยๆ บางช่วงนี่ตัวละครทั้งฝ่ายดีฝ่ายร้ายยืนคุยกันแบบ… ยืนคุยจริงๆ น่ะครับ คือเหมือนคุยกันธรรมดา ไม่ได้มีความขัดแย้ง ไม่ได้มีจุดลุ้นหรืออะไรเลย คือมันดูธรรมดาจนผมเองยังแปลกใจน่ะครับว่ามันควรจะตื่นเต้นกว่านี้ไหมเนี่ย

ในบรรดา Resident Evil ฉบับแอนิเมชั่นนี่ คงต้องบอกว่าผมเฉยกับภาคนี้ที่สุดครับ ตอนอื่นมันยังมีความอลังและความมันส์มาเรื่อยๆ บ้าง แต่เรื่องนี้มันดูธรรมดาเกิน ทั้งที่โครงเรื่องจริงๆ ก็ไม่เล็กนะ แต่กลายเป็นว่าวิธีการเล่าเรื่องมันนำเสนอให้เหตุการณ์ที่ควรจะใหญ่กลายเป็นดูธรรมดาไปซะงั้น

แต่อย่างน้อยงานภาพก็น่าจดจำครับ และใครที่อยากดูจิลล์มาโลดแล่นก็น่าจะได้สมใจสักที เธอดูสวยและน่ารัก และดูเด่นเอามากๆ ครับ แต่มันน่าเสียดายตรงที่การเดินเรื่องมันยังไม่มันส์เท่านั้นแหละ

ก็ดูได้แบบต้องไม่คาดหวังครับ ส่วนผมนั้นชอบตอน Degeneration, Damnation และ Vendetta มากกว่า – ลองมาคิดๆ ดู ผมว่าสิ่งที่ทำให้ผมตามดูจนจบคงเพราะจิลล์นี่แหละครับ

สองดาวแบบเกือบไม่ได้ครับ

(6/10)